Weggelopen Deel 10


Dan besluit Job om het pad waar opa staat te volgen. Opa, de enige mens die echt lief voor hem was, die hij kon vertrouwen, die zou hem toch het beste pad wijzen.

 

Hij zette stappen naar het pad toe en zag dat de mensen op de andere paden naar voren kwamen, hun handen uitnodigend en lokkend naar hem uitstrekt.

 

Vlug liep hij door naar het pad van opa, de steen in zijn hand werd aangenaam warm, alsof die ook vond dat dit de beste keus was.

 

Opa was opeens verdwenen maar een zacht licht begeleidde Job verder het pad op. Zonder angst liep hij verder. Hij keek nog een keer achterom naar de mensen, zij konden hem niet volgen, ze werden tegengehouden door een oude man, door opa. Hij hoorde opa zeggen: “jullie hebben je kansen verpeeld, laat de jongen met rust.”

 

En zo liep Job verder. Opeens hoorde hij naast zich in de bosjes een geluid. Job schrok en bleef staan. Was dit toch geen goed pad?

 

Maar de steen bleef aangenaam warm en het gevoel stelde hem gerust.

Plotseling kwam er een grote wolf uit het bos, hij kwam naar Job toe en ging voor hem zitten. Hij keek Job aan alsof hij zeggen wilde: “Ik ben ook  alleen, laten we samen verder gaan.”

Die warme blik stelde Job gerust en langzaam strekte hij zijn hand uit en aaide de wolf over zijn kop. De vriendschap was gesloten.

Het was al nacht en Job heel moe, maar hij volgde de wolf die van het pad afging en uiteindelijk in een grot ging liggen.

Job was zo moe, hij ging dicht bij de wolf liggen.De warmte, de veiligheid… hij had zich nog nooit zo fijn gevoeld. Geen angst, geen geschreeuw, alleen rust en warmte en liefde van het dier… . Met een glimlach om de mond viel hij in een diepe slaap.

Wordt vervolgd

Wie schrijft het volgende deel?



signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!