Flesje met een boodschap


Dit is een aandeel in de schrijfuitdaging van Hans van Gemert voor de maand mei.

(en stiekem probeer ik ook eens uit hoe het werkt om iemand anders mijn Yp's te laten krijgen.)

#schrijfuitdaging ,#fles ,#proberen

 

Heerlijk lopen aan het strand.

De kinderen zochten schelpen, en die waren er, in overvloed. Geweldige hoorntjes, een paar prachtige Jacobsschelpen. Het was laten we maar zeggen, niet in Nederland.

Waar het wel was, dat houd ik liever voor mij, ik wil het volk dat we hebben leren kennen graag de bescherming bieden die ze nodig hebben.

Afijn, toen we daar dus zo heerlijk aan het wandelen waren kwam Jara, de jongste met een enthousiaste schreeuw op mij afrennen. Een vondst! Een prachtige vondst. In haar handen hield ze een flesje, fijn en fragiel. Voorzichtig heb ik die in mijn broekzak gestopt. “we gaan hem straks in ons huisje verder bekijken ok?

Jara kon met moeite het geduld opbrengen om de wandeling nog af te maken. Om de vijf minuten kwam de vraag wanneer we nou terug zouden gaan.

Uiteindelijk hebben we het maar opgegeven. Een ijsje kon nog net, maar echt tijd om daarvan te genieten was er niet. Nog nooit hadden de meiden zo snel een ijsje naar binnen gewerkt. Op de heenweg was het hier en daar moeilijk om de meiden in het gareel te houden en mee te laten lopen, maar nu, nu we terugliepen waren we in een mum van tijd bij ons huisje aan het strand.

Ik legde het flesje op tafel. Jara wilde het natuurlijk open maken, maar ik was bang dat het daardoor misschien kapot zou gaan. Dus ik vroeg haar of ik het zou mogen doen en ook daar koste het wat moeite om haar te overtuigen. Maar goed, het mocht. Het was maar een klein flesje. Heel voorzichtig draaide ik het dopje eraf en...

In het binnenste van dit flesje zat een nog kleiner, nog fijner opgevouwen briefje. Met een pincet uit de verbanddoos heb ik het er uitgehaald en zo konden we het ook openvouwen.

Met een loep bekijken we het schrijfsel en de tekening.

Een kaart met daarop “Help”.

De kaart leek te zijn gemaakt van dit gebied, de punt net achter de pier waar ze nu aan het bouwen gaan, daar staat het kruis. Nu hebben de meiden ineens wel zin in een wandeling.

Langs het strand naar de krijtrotsen die achter de pier omhoog rijzen.

“Hier moet het zijn” In de wand is een rode punt te zien, niet eens zo heel erg hoog, maar net boven mijn hoofd.

Jara plaats ik op mijn schouders en wat er toen gebeurde…

“Ik zie een deurtje! Heel klein!” Jara klopt aan en de deur gaat met een zwaai open, het kleinste mensje dat we ooit hebben gezien komt achter de deur tevoorschijn.

“Hebben jullie mijn brief gelezen?”

Zo, die valt met de deur eh, uit huis!

“Ja, dat hebben we, waarom heb je hulp nodig?” Jara lijkt het heel gewoon te vinden, ik staar nu nog met open mond naar het schouwspel tussen mijn dochter en die minimensje.

“Aardbevingen, mijn huis gaat instorten”

Meteen denk ik aan de bouw die hierboven plaatsvindt. Ik ben verbaasd dat ze, zo dicht bij de rand nog heipalen durven te gebruiken, maar blijkbaar gebeurt dat dus.


Hier kun je weer verder lezen


This post is dedicated to puckenamy

Joined 24 Apr, 2020
View profile