Laatste etappe (vervolgverhaal fles)


Het verhaal gaat nu verder in de diamantmijn in Afrika, daar speelt zich een waar fantasy/horrorverhaal af. Aan deze invulling zal ik een aantal episodes werken. Mogelijk dat daarna weer een ander schrijf genre een plek krijgt.

Wil je graag lezen vanaf het begin, klik dan hier.

Wat gebeurde er gisteren?

https://yoo.rs/b58ef789d4f9dade72f25bb14b4f37d2/blog/schrijven-krater-vervolgverhaal-fles-1583901723.html?Ysid=122391 

#schrijven , #Gibeon#mijn ,#Vervolgverhaal , #mine ,#fles , #zoektocht ,#kooi , #gevaar#overleg , #afrika , #Wezen ,

 

Ik merk dat ik met tegenzin weer in de bus stap, we moeten nog een flink stuk rijden maar bij Keetmanshoop zal Sylvia weer uitstappen. Daarna is het echt in een rechte lijn naar de mijn. De mijn waar ik inmiddels enige angst voor heb, zal dan de aankomende dagen weer mijn thuis zijn. Het lonkt niet. Zelfs Sylvia heeft verhalen gehoord over onnatuurlijke verschijnselen onder de grond van Namibië.

Sylvia en ik wisselen contactgegevens uit en even rijden we stilzwijgend achter de grote touringcar aan. Sylvia nodigt mij uit om, wanneer het mij even teveel wordt, bij haar langs te gaan. Zuid Afrika grenst immers aan Namibie. Tussen de plek waar zij zit en onze mijn zit maar iets van 600 km. Dat is in wezen best te doen. Bij mijzelf overweeg ik al of ik een dergelijk tripje misschien samen met David zou kunnen doen.

We raken gelukkig weer in gesprek over wat Zuid Afrika zoal te bieden heeft. Wanneer we tenslotte Keetmanshoop naderen en een parkeerplaats oprijden om haar af te zetten beëindigt ze haar opsomming: “Bovenal heeft Zuid Afrika iets heel bijzonders te bieden…”

Ik kijk even vragend opzij.

“Mij” zegt ze wanneer we stoppen.

Het is even zoeken naar de aansluitende rit voor Sylvia, ze had het in Windhoek al besproken en er kan natuurlijk enige tijd overlap in zitten, maar ook wachten op elkaar is een reële optie. Van Sylvia begrijp ik dat veel vrachtwagenchauffeurs maar wat graag mensen meenemen tegen een kleine betaling. Het houdt ze wakker en het zakcentje is ook welkom.

Ik kan mij dit prima voorstellen.

We nemen afscheid en onze reis gaat weer verder. Het is leeg in de bus, ik mis het gezellige kletsen en de toch informatieve toelichtingen op fotografie en de daarbij behorende lokaties.

Dan begint mijn telefoon herhaaldelijk signaaltjes te geven. Zo vaak dat ik mij afvraag of er iets aan de hand is. Ik sein naar David dat ik even wil stoppen en zo rijden we iets later een inham in de weg op. Terwijl ik mijn telefoontje aanzet loop ik naar het bestuurdersraampje van David. Dan zie ik dat ik een hele serie foto’s heb doorgestuurd gekregen van Sylvia. Niets aan de hand dus.

David heeft een grote grijns op zijn gezicht: “Zo, Don Juan, we kunnen weer begrijp ik?”

Met een rood hoofd bevestig ik dit en even later rijden we weer verder. Ik ben al drie keer bijna in slaap gesukkeld wanneer we de rivier in het zicht krijgen. Het duurt niet lang meer.


En lekker verder lezen kan weer... klik hier