Hans van Gemert

Lid sinds: 11-01-2017

Ik heb heel wat creatieve hobby's. Het schrijven van verhalen is er een van. Wil je meer over mij weten? In deze blog stel ik me wat uitgebreider aan je voor:
yoo.rs
#verhaal
11Nov2019
Het nieuwe zwembad van de kniemannetjes
Hans van Gemert

Het is alweer een tijdje geleden dat we iets over onze favoriete sprookjesfiguren, de kniemannetjes, hebben gehoord. Wat kniemannetjes ook al weer zijn? In het kort gezegd, het zijn kleine mannetjes die maar nauwelijks tot je knie reiken. Je kunt er hier en hier en hier meer over lezen. Dat we opnieuw een kijkje nemen bij de kniemannetjes heeft uiteraard een goede reden: de ingebruikname van het nieuwe zwembad, achter de twee grote dennen en net voor het heideveldje links. Er is geruime tijd aan het nieuwe bad gewerkt, met man en macht, met spade en handschepje. Een stel mollen heeft extra hand- span- en graafdiensten verricht, de medewerking van het echtpaar muis viel helaas wat tegen. Maar toch, het resultaat van al die inspanningen mag er zijn: een ruim bad waar de veeleisende kniemannetjes hun dagelijkse baantjes kunnen komen zwemmen. Om vooral niet met vieze voeten het zwembad te betreden, kniemannetjes stellen hoge eisen aan persoonlijke hygiëne, zijn speciale voetenbadjes aanwezig, gemaakt van de doppen van de familieverpakking terrasreinigers, uiteraard goed uitgespoeld. Een paar speciale stroken van een laagpolig vloerkleed, gratis af te halen op diverse stortplaatsen in het bos, zorgt voor de verbinding tussen kleedkamer, voetenbadje en zwembad. Experimenten met een hoogpolige variant vielen wat tegen, enkele kniemannetjes bleken hierin hopeloos te verdwalen. Helaas wil het nog steeds niet lukken om een aansluiting op de waterleiding voor elkaar te krijgen, maar gelukkig is er voor het vullen van het zwembad altijd een gratis alternatief: met een paar stevige regenbuien wordt het bad goed gevuld. Weliswaar met koud water, maar kniemannetjes zijn niet flauw, die kunnen daar best tegen. Eventuele verkoudheden, hoofdpijnen en dergelijke worden voorkomen door een aantal paracetamoltabletten in het zwembadwater op te lossen. Preventie staat hoog in het vaandel. Ook aan de kleedkamers is volop aandacht besteed, deze zijn uiteraard ondergronds aangebracht, dat is gemakkelijker (en gebruikelijk) met bouwen én het valt een stuk minder op. De binnenzijde is behangen met stukken papier. Dat kan van alles zijn, van folders tot telefoonrekeningen. Het is in de ondergrondse kleedkamer wel donker, maar zoals bekend zijn kniemannetjes behoorlijk inventief. Stel je maar eens voor: een kniemannetje gaat voorzien van handdoek en zwembroekje de kleedkamer in. Het is zo donker dat hij geen hand voor zijn ogen ziet. Op de tast zoekt hij naar het lichtknopje… maar nee, natuurlijk. Daar hebben kniemannetjes betere oplossingen voor. Zoals bekend zijn kniemannetjes dol op mobiele telefoons en onbeheerde exemplaren worden dan ook met veel enthousiasme geconfisqueerd (ik heb die van mij, ondanks alle protesten, nog steeds niet terug). In plaats van het bekende lichtknopje wordt dus de aan de muur hangende mobiel geactiveerd. Zo heeft het zich omkledende kniemannetje ook iets om naar te kijken. De opening van het nieuwe zwembad gaat uiteraard gepaard met de nodige feestelijkheden. Met stukjes keukenpapier zijn fleurige slingers gemaakt, die het feestterrein sprookjesachtig omlijsten. Er is muziek, er wordt gedanst, en er is volop eten en drinken. Vooral de kleine gehakballetjes en eierkoekjes (waar een hele eierdooier in is verwerkt) zijn bijzonder in trek. De kinderen zijn vooral dol op de hazelnootjes, die her en der in schaaltjes op tafeltjes staan. Kortom, een feest om niet te missen! (c) 2019 Hans van Gemert Dit #verhaal past in de #schrijfuitdaging vsn Schrijvelarij (FB) van november 2019 (= een steekwoordenverhaal met: teleoonrekening, gehaktbal, keukenpapier, paracetamoltablet, eierdooier, hazelnoot, vloerkleed, muis, terrasreiniger, regenbui). Uiteraard past het ook in de maandelijkse schrijfuitdaging op Yoors. Wil je ook meedoen? Kijk hier hoe je dat doet: Schrijfuitdaging november 2019 Read more De andere verhalen over de kniemannetjes vind je hier: De wereld van de kniemannetjes Read more Recht en orde bij de Kniemannetjes Read more Een nieuw kijkje bij de Kniemannetjes Read more En enkele andere van mijn verhalen die in deze beide uitdagingen passen: Het lijfblad van de sociëteit Read more Het huis op de heuvel Read more De vakkenvuller Read more

#verhaal
10Nov2019
Het lijfblad van de sociëteit
Hans van Gemert

Onlangs bereikte mij het telefonische verzoek van professor doctor meester Jacobus Engelbertus Hazelnoot, om eens een stukje te schrijven voor het lijfblad van onze sociëteit. Daar ben ik uiteraard gaarne toe bereid, zeker omdat de heer Hazelnoot nogal vasthoudend is en ik graag een verdere regenbui aan telefoontjes voorkom. Bovendien wens ik, om geen druk te leggen op onze hiërarchische verhoudingen, zijn telefoonrekening niet nog verder op te drijven. Kortom, na een week of twee zei ik uiteindelijk 'ja'. Als directeur heb je een enorme verantwoordelijkheid. Voor je personeel, je klanten, maar uiteraard (en vooral) ook voor jezelf. Per slot van rekening moet je ook zelf aardappels op tafel krijgen, liefst voorzien van een smakelijke gehaktbal (uiteraard met lekkere vette jus), soms een stevig biefstukje, een paar flinke scheppen appelmoes en alles uiteraard weg te spoelen met enige glazen wijn (niet van die goedkope, waarbij je de volgende dag met paracetamoltabletjes je koppijn in toom moet zien te houden, nee, als het om wijn gaat kijken we niet op enkele tientjes per fles).  Om te voorzien in deze smakelijkheden dient er geld verdiend te worden, liefst niet te weinig. Al was het maar om naast de maaltijden ook eens een balletje golf te kunnen slaan, de Porsche te laten poetsen, een wintersportje te doen en meer van dat soort kleinigheden die het leven aangenamer maken. Goed. Geld verdienen dus. Het ondernemerschap zit er bij onze familie wel ingebakken. Mijn grootvader deed in algemene schoonmaakmiddelen, mijn vader specialiseerde zich in terrasreinigers en mijn oudste broer nam het stokje over in fleurige en zelfreinigende vloerkleden, waarbij een speciale coating er voor zorgt dat muizen en ander ongedierte er verre van moeten blijven. Ook mijn jongste broer heeft zich op het reinigen van de wereld gestort door de ontwikkeling van multiabsorberend keukenpapier, met extra velletjes op de rol, in moderne, hippe kleuren.  Persoonlijk meende ik het in een geheel andere richting te moeten zoeken: ik doe in licht. Niet in de magie van het licht zelf, maar ik zorg voor de knopjes die het licht naar believen schakelen naar aan, uit of gedimd. Graag beschouw ik mezelf als lichtbrenger, een lichtend en onmisbaar voorbeeld voor de mensheid. Stel je toch eens voor hoe heerlijk het voor de eenvoudige burger moet zijn: Hij komt des avonds thuis na een dag vol noeste arbeid en treft zijn woning in algehele duisternis aan. Het is zo donker dat hij geen hand voor ogen ziet. Op de tast zoekt hij naar het lichtknopje, uiteraard een exemplaar van mij, drukt er op, en zie: hij wordt overstroomd door het magische licht, zijn duisternis is verdreven en de eenvoudige man is vervuld van geluk, blijdschap en tevredenheid en gaat vervolgens zijn gebakken eitje nuttigen, met de eierdooier al of niet intact. Mooi toch? Daar heeft de simpele burger graag een stevige duit voor over. Dat is dan weer prettig, want daardoor komen bij mij de biefstukken en gehaktballen op tafel. Maar ik meen dat ik het daar al over gehad heb. (c)2019 Hans van Gemert  Afbeelding: pixabay  Dit verhaal past in de schrijfuitdaging van Schrijvelarij (FB, nov.2019), waarbij een tiental woorden verwerkt moesten worden: telefoonrekening,  regenbui, muis, vloerkleed,  terrasreiniger,  gehaktbal,  eierdooier,  paracetamoltablet, keukenpapier, regenbui  Het #verhaal past ook in de maandelijkse schrijfuitdaging,  waar je hier van alles over kunt lezen: Schrijfuitdaging november 2019 Read more

#verhaal
09Nov2019
Het huis op de heuvel
Hans van Gemert

De mannen in het kleine cafeetje aan het kleine pleintje hadden ontzet opgekeken en me voor gek verklaard, de een na de ander. Daarna begonnen ze, heel voorspelbaar, me uit alle macht mijn nieuwe aankoop uit het hoofd te praten. Tevergeefs, het oude huis op de heuvel was perfect, een betere plek had ik me voor mijn plannen niet kunnen voorstellen. De reputatie van het huis had de prijs zeer welkom aanzienlijk gedrukt, ik zou gek zijn als ik daar geen gebruik van zou maken. De geesten uit het verleden konden mij uiteraard niets schelen en met het bijgeloof van een stel oude zeveraars in het dorpscafeetje had ik niets te maken. Of toch, geheel onwelkom was dat niet. 'Mijn besluit staat vast, de koop is gesloten,' sprak ik en sloeg het laatste restje van het lauwe biertje achterover, 'heren, gegroet!' Toen ik het kroegje verliet wist ik dat een achttal paar ogen me zo ver mogelijk zou volgen, tot ik de hoofdstraat was uitgelopen en tot het punt dat de weg zich achter de bossen de heuvel op slingerde. Een steeds smallere weg, die voorbij de laatste afslag door niemand meer gevolgd werd. Daar zou nu, na tientallen jaren weer verandering in komen. De jaren waren niet goed geweest voor het huis. De verf was grotendeels afgebladderd, enkele ruiten stuk of ontbrekend. De dakgoot aan de voorkant was afgebroken en regenbuien hadden via de ontbrekende dakpannen een vrij en verwoestend spel gehad. Dat laatste was funest geweest voor het vloerkleed, en een onbevreesde muizenfamilie had het de doodsteek gegeven, getuige de kleine keuteltjes en hazelnootschillen die her en der in de geknaagde gaten lagen. Het maakte mij niet uit, het ging me immers om de kelder. De lange gang was bedekt met een dikke laag grijs stof, waarboven slierten spinnenweb op onbekend luchtstromen zacht heen en weer wiegden. Bij elke stap dwarrelde het stof op alsof het me een eindje wilde vergezellen om terug te vallen in een nieuwe stofrimpeling. Aan het einde van de gang bevond zich de kelderdeur. Eerst een lange, steile trap, die omlaag voerde in het duister. En donker was het. Het was zo donker dat ik geen hand voor mijn ogen zag. Op de tast zocht ik naar het lichtknopje, maar dat weinig effect. Hoewel een ouderwetse fakkel ongetwijfeld passender zou zijn bij de sfeer, pakte ik mijn telefoon en activeerde de zaklamp. Het is prettig dat je dit soort functies kunt gebruiken zonder je zorgen te hoeven maken over de telefoonrekening. De vorige bewoners van het huis waren zeker vijftien jaar terug voor het laatst gezien, het is begrijpelijk dat ze geen behoefte meer hadden gehad aan de laatst opgeslagen producten beneden in de kelder. De laatste rol keukenpapier was duidelijk door toedoen van muizen of ander ongedierte grotendeels tot pulp en snippers vergaan. Het is in zekere zin grappig om te zien wat er zoal achterblijft. Een doosje paracetamoltabletten, vijftien jaar over de datum. Een paar blikken conserven, waarvan eentje zelfs met gehaktballen, een paar flessen, wellicht wijn of wat sterkers, de etiketten waren door de stoffig verlopen tijd onleesbaar geworden. Een paar plastic flessen met schoonmaakmiddelen was zo verduurd dat ze waren gebarsten. De inhoud, wellicht toilet- of terrasreiniger had zich al lang over de keldervloer verspreid en was inmiddels opgedroogd tot donker kleurende vlekken. Een doosje opengebarsten eieren lag daar, ooit had zich de zwart geworden eierdooier over de plank verspreid, en was waarschijnlijk door schimmels of ongedierte verorberd, de geur van rotting was al lang neergeslagen in het stof, dat zich hier in nog grotere hoeveelheden had verzameld. Aan de achterste muur hingen, half verborgen achter enkele schappen met nog wat met dik stof bedekte blikken, de lange zware kettingen. Voorzichtig veegde ik hier de dikke stoflaag weg en zag tot mijn grote vreugde dat de hoeveelheid roest nog meeviel, alleen de hangsloten weigerden. Misschien zou wat olie wonderen doen, en anders kon ik ze nog wel vervangen. De pinnen in de muur bleken nog te zitten zoals het hoorde: onwrikbaar vast. Ik kon een glimlach niet onderdrukken. Het was meer dan perfect! (c)2019 Hans van GemertAfbeelding: Pixabay Dit #verhaal past in twee uitdagingen: De Steekwoordenuitdaging van Schrijvelarij (FB, nov. 2019), (met: telefoonrekening, gehaktbal, keukenpapier, paracetamoltablet, eierdooier, hazelnoot, vloerkleed, muis, terrasreiniger, regenbui) En natuurlijk past het ook in de maandelijkse schrijfuitdaging: Schrijfuitdaging november 2019 Read more

#verhaal
08Nov2019
Van spruitjes tot rollatorwedstrijden
Hans van Gemert

Bij binnenkomst in het huis komt de onvermijdelijke etensgeur me tegemoet. Het wordt vandaag vast iets met spruitjes en gehaktballen, voor de plantaardigen alhier eventueel een gebakken eitje, liefst met de eierdooier nog helemaal intact, anders vinden ze het natuurlijk weer niet te eten. Dan als toetje een bolletje hazelnootijs, meestal vol met harde stukjes noot en brokjes waterijs, om de aanval op het gemiddelde kunstgebit compleet te maken. Alternatief culinair, zullen we maar zeggen. Soms denk ik dat een geprakt paracetamoltabletje met suiker nog smakelijker is, dat lijkt me duidelijk genoeg, toch? Goed dat ik het meeste voedsel op vloeibare wijze nuttig. Voor zover ik die kans krijg, tenminste. 'U bent helemaal nat, meneer van Dalen!'Echt waar, je meent het!' Het komt er misschien een beetje bits uit, maar laten we eerlijk zijn, het is gewoon een stomme opmerking. Wat verwachten ze dan als net een stevige regenbui is losgebarsten? Soms twijfel ik meer aan het verstand van het personeel dan aan dat van de bewoners. En geloof me: dat wil wat zeggen!'Rustig aan, meneer van Dalen!'Ik knik en zucht maar eens en houd verder maar wijselijk mijn mond dicht. Wat denken ze dan van me? Dat ik met mijn rollator door de gang ga racen of zo? Tegelijk moet ik daar een beetje om lachen, het voor- en nadeel voor een beelddenker, want ik zie het al helemaal voor me. Steeds twee bejaarden tegelijk van start, en maar zien wie het eerst de eindstreep behaalt. Uiteraard worden alle vloerkleedjes van tevoren opgerold en krijgt iedereen als echte motormuizen een stevige integraalhelm op zijn kop. We kunnen het per slot van rekening niet gebruiken als al te roekeloze deelnemers in hun enthousiasme geheel per ongeluk een heel ander soort eindstreep behalen.Nog na grinnikend bereik ik mijn kamer en smijt nogal nonchalant de post op tafel. Het is toch niks bijzonders, de niet te vermijden reclame, een herinnering (zal die telefoonrekening wel weer zijn en die betaal ik niet, want ik heb de hele maand die telefoon niet aangeraakt) en steven rechtstreeks op de kast af. Hier staat, heel onschuldig, een flinke fles terrasreiniger. De verpleging heeft er verbaasd vragen over gesteld, maar het is toch niet onlogisch dat ik komende zomer op een schoon balkonnetje wil zitten? Gelukkig kijkt er niemand in, dus blijft mijn geheime voorraad oude klare voorlopig onopgemerkt. Ik vind eigenlijk dat ik na al die nattigheid buiten nu wel een borreltje verdiend heb, dus schenk ik wat in een theeglas (borrelglazen vallen natuurlijk te veel op). Mijn hand is minder vast dan vroeger en met spijt zie ik wat druppels op tafel vallen. Ik zou ze kunnen oplikken, maar zo wanhopig ben ik nou ook weer niet. Met een stukje keukenpapier weet ik alle sporen weer uit te wissen.Met welbehagen zet ik het theeglas aan de mond. Trouwens, er is nog een voordeel van een dergelijk glas: er kan een hoop in.(c) 2019 Hans van GemertAfbeelding: pixabayDit #verhaal past in de #schrijfuitdaging van Schrijvelarij (FB) van november 2019 (= een steekwoordenverhaal met: telefoonrekening, gehaktbal, keukenpapier, paracetamoltablet, eierdooier, hazelnoot, vloerkleed, muis, terrasreiniger, regenbui)

MEER