Lock down (Vervolgverhaal fles)


Het verhaal gaat nu verder in de diamantmijn in Afrika, daar speelt zich een waar fantasy/horrorverhaal af. Aan deze invulling zal ik een aantal episodes werken. Mogelijk dat daarna weer een ander schrijf genre een plek krijgt.

Wil je graag lezen vanaf het begin, klik dan hier.

Wat gebeurde er gisteren?

https://yoo.rs/b58ef789d4f9dade72f25bb14b4f37d2/blog/taal-de-kou-vervolgverhaal-fles-1584421372.html?Ysid=122391 

#taal#schrijven , #mijn ,#Vervolgverhaal , #mine ,#fles , #zoektocht ,#kooi , #gevaar#overleg , #afrika , #Wezen ,

 

In de ziekenboeg is het een drukte van belang. We hebben maar 1 arts en een halve verpleegkundige. Halve, want ze heeft haar opleiding niet afgemaakt omdat haar man hier in de mijn was gaan werken en dat meer opleverde.

Vreemd genoeg is juist zij degene die de wonden herkent en precies weet wat ze moet doen. Routinematig pakt ze de benodigde spullen en wacht op de arts voor de goedkeuring. De arts is pas later bij het team betrokken en heeft die routine niet.

Ik vraag dus aan onze halve verpleegkundige waar ze haar kennis rondom deze bevriezingswonden vandaan heeft. Ze kijkt mij met vermoeide ogen aan, pakt mijn handen en begint zalf op de blaren te smeren. Geen idee wat voor zalf dit is, maar het werkt direct verkoelend. (ja, vreemd maar na die bevriezingsproblemen had ik het gevoel dat mijn hand juist begon te branden).

Teun is er minder goed aan toe, hij is duidelijk onderkoeld en ligt te rillen in een van de klaarstaande bedden. Pieter ligt ook te rillen, maar hij is tenminste aanspreekbaar.

“Bas! Wat ben ik blij dat je er uit bent! Die mijn moet dicht en wel zo snel mogelijk!” De verpleegkundige knikt bevestigend wanneer ik om beleefdheidsredenen het probeer te vertalen. In het Engels geeft ze aan dat ze ons Nederlands niet spreekt maar wel kan verstaan.

“Wat is daar beneden gebeurd? En nee, die mijn gaat niet dicht!” Bas is stellig en laat dan een grote diamant zien.

Ik kijk met grote ogen naar het stuk steen. Niet zozeer om de grootte, nee, de vorm is wat mij zo verbaast. Het lijkt een uit de kluiten gewassen ei. Er zitten weliswaar wat oneffenheden op het oppervlak maar de diamant zelf is onbetwist een eivorm. Ik denk aan David en zijn verloren benen. “Die steen brengt de kou met zich mee!” Zeg ik.

Direct begint Bas te lachen, hij komt met de steen naar mij toe. “Die steen heeft helemaal niets kouds in zich”. Hij reikt zijn arm uit om mij de steen te geven maar trekt hem dan weer terug en kijkt mij wantrouwig aan. De steen verdwijnt weer in zijn jas. “Daarbeneden zijn nog voldoende diamanten te vinden, het zou zonde zijn die niet naar boven te halen!”

Ik zie hoe de verpleegster angstig naar de diamant kijkt en daarna naar Bas. “You where going to make a pool down the bottom of this mine, this was not the deal!” De verpleegkundige pakt haar telefoontje en wil beginnen te bellen. Bas slaat het telefoontje uit haar handen en de sfeer wordt nu erg grimmig.

“No phone’s!”

“Ook voor jullie, ik laat de mobiele verbinding volledig ontregelen, dus bellen wordt niet meer gedaan!”

In de deuropening staan een paar van de mannen van Bas, hij heeft de regie overgenomen en we zitten vast. Ik word bang en kijk vluchtig of ik nog bereik heb. Ja! Mijn Whatsapp staat nog open op verbinding met Sylvia. Ik app “help” en zend meteen. Ik had geen idee hoe lang ik nog verbinding zou hebben en volgens mij heb ik geluk. Twee vinkjes zie ik nog verschijnen achter mijn tekst en dan is de verbinding weg.

Bas heeft het niet zien gebeuren.


Lees hier weer verder.