In de Kooi. (#fles)


Deel drie in mijn vervolgverhaal over de whiskey fles die in een wel zeer interessante mijn gevonden is. Wil je vanaf deel een lezen? Klik dan hier

vanaf deel een kun je ook een andere route kiezen: Geschreven door Hans van Gemert: Dat is deze.

En hieronder gaat deel 2 over in deel drie. Om de verbindingen compleet te maken heb ik de schrijfuitdaging van November er ook nog even bij in gestopt.

 

Kooi.

 

Daar zitten we dan, vast in een kooi. Een grote boom van een vent komt op ons af.
"Jullie hebben geluk. Daar beneden moet iemand zijn, we kunnen hem alleen niet vinden en na de instorting zijn er een paar wegen gevaarlijk om te onderzoeken.
Ga naar beneden om hem te zoeken. Wanneer je hem vindt, kom je terug en laten wij jullie gaan, die kerel moet je dan wel hier afleveren."

Ik vraag nog: “wat zijn de risico’s daar beneden dan?”
Die vent glimlacht, eigenlijk een soort grijns. “Er kunnen dampen vrijkomen, dus steek liever geen lucifer af om beter te kunnen zien. Verder is er natuurlijk nog het
instortingsgevaar en een risico om te verdwalen. Dat is alles, tenzij ik wat over het hoofd heb gezien."

Hij was nog maar net uitgesproken of de kooi komt in beweging. Eerst schuiven we naar de rand van deze tunnel, daarna wiebelt de kooi flink en worden wij heen en weer geschud, terwijl wij zo slingeren begint de kooi te zakken, lager en lager. Het wordt steeds donkerder en de lucht wordt muf,
De kooi landt. We zijn beneden. Verderop zien we een gang waar puin en stukken rots liggen. Daar zal waarschijnlijk gewerkt zijn, of in ieder geval is daar een reden waarom het geheel instabieler is. Het is eng, maar wanneer we hier uit willen komen, dan zullen we misschien juist daar naartoe moeten gaan.

Verder is hier niemand. Tenminste, niet dat we kunnen zien. We gaan lopen en merken dat het lichtschijnsel van de gang waar we uit komen erg beperkt begint te worden.

Met iedere stap wordt het donkerder, we zijn misschien honderd meter verder en dan lijkt het wel nacht, het is zo donker dat ik geen hand voor mijn ogen zie. Op de tast zoek ik naar het lichtknopje.
De gitzwarte kolenmijn licht op, net op tijd, waren we nog iets doorgelopen, dan hadden we voorover in de zwarte steenkolen gelegen. Voorzichtig klimmen we over de stapel kolen heen. Een licht gekreun bereikt onze oren. Als een dolle beginnen we te graven, een verdwaasde man komt onder de stapel vandaan. Hij staat op en begint meteen te rennen.

 

Om de een of andere reden heeft hij geen last van de obstakels, de beperkte verlichting in de zijgangen en de lucht die hier nog steeds ons de adem beneemt. We zijn hem al snel kwijt, maar de richting die hij inging weten we prima. Dit is onze beste optie, we moeten hem achterna, is het niet om hem te pakken te krijgen, dan wel om uit te zoeken of hij een andere route kent.


Morgen meer!

Een tussenroute: Klik hier

Een vervolg: Klik hier


#verhalen ,#vervolgverhalen , #Schrijven ,#Mijn ,#mine ,#Fles ,#Interactief ,#lichtknopje