Shasita Veerle Macy Horner - kennismaking 2

Shasita Veerle Macy Horner - kennismaking 2


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Een zenuwachtig gevoel kruipt rond in mijn maag. Zonder dat ik het merkte is de melodie overgegaan in een nerveus ritme. Dan denk ik opeens, zonder waarschuwing, aan vroeger, aan Thailand. 

Er was daar nog een ander Engels gezin, met ook een meisje van mijn leeftijd, Tera. We konden het goed vinden met elkaar en we beleefde samen de gekste kinderavonturen. Op een dag waren we weer buiten aan het spelen, na plechtig beloofd te hebben dat we niet het bos zouden ingaan. Ik weet het nog als de dag van gisteren. We waren rustig aan de rand van het bos aan het spelen toen het plots begon te regenen. Ik wilde snel naar huis toe rennen, maar toen ik omkeek was Tera verdwenen. Angstig keek ik om me heen maar ik zag haar nergens, maar ik hoorde haar stem vanuit het bos. Ik draaide me om en zag Tera vanachter een boom tevoorschijn komen. Ze wenkte me. Voorzichtig kwam ik wat dichterbij, we mochten immers niet in het bos komen. Ze riep me toe dat ze daar droog stond en dat we best even onder een boom mochten staan schuilen. Anders zouden we zo nat thuiskomen, zei ze. In het begin wilde ik niet, maar ik werd toch wel erg nat en zo haalde me ze uiteindelijk over.

“Na de regen gaan we naar huis,” had ze gezegd, maar het bleef maar regenen en regenen. Al snel begonnen de bomen door te lekken en werden we alsnog nat. Tera trok me mee, dieper het bos in waar de bomen dichter op elkaar stonden en nog wel een waterdicht bladerdak hadden. Protesteren zou niet helpen bij haar, luisteren deed ze toch niet. We liepen nog een stukje verder, waardoor we niet hadden gemerkt dat het gestopt was met regenen, tot we bij een kleine, open plek kwamen. De zon scheen flauwtjes tussen de bomen door en het licht weerkaatste in een klein meertje. Het lag half verscholen achter een rots en aan de andere kant stonden wat kleine boompjes. Het natte gras glinsterde in de zon wat het hele tafereel een magische tint gaf. Tera rende enthousiast op het watertje af maar gleed uit in de modder zo het water in. Ze ging kopje onder en kwam proestend weer boven. Zo snel als ik kon ging ik naar de kant van het water en bleef vertwijfeld staan, Tera kon niet zwemmen, dat wist ik. Maar ik kan ook niet zwemmen. Tera spartelde om bij de kant te komen, maar ze dreef alleen maar verder weg. Toen dook ik zonder er bij na te denken haar achterna. Wonderbaarlijk genoeg lukte het mij om haar veilig op de kant te krijgen en daar zaten we dan, twee doorweekte katjes, doodmoe en geschrokken.

Toen we weer thuis waren heeft Tera me laten vallen. Het was mijn schuld, zei ze. Ik had haar het bos ingelokt, zei ze. Ik had haar het water in geduwd, zei ze. Ik hielp haar niet, zei ze. Alles was mijn schuld, zei ze, zeiden mijn ouders. Sindsdien heb ik haar niet meer gezien, ze wilde mijn vriendin niet meer zijn.

Ik stop met spelen en wrijf in mijn ogen. Altijd als ik hier aan denk moet ik huilen, het was ook zo oneerlijk! Om de tranen te verbergen begin ik met een vrolijk liedje, maar het lukt me niet goed. Dan stop ik maar, ik sta op en loop naar mijn kamer.




Beoordeel

Reviews en Reacties:

4.8 / 5 (6 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Goed geschreven weer. :-)
| 10:49 |
Dank je wel!
| 11:00 |
Graag gedaan. :-)
| 13:19 |
Ook heel erg leuk geschreven!
| 23:39 |
Dank je wel!
| 11:00 |
The bitch! Met zo'n vriendin heb je geen vijanden nodig. Goed geschreven!!
| 11:38 |
Dank je wel!
| 12:12 |
Eens met de reacties van Rob Rutgers en Dewaputra.
| 07:24 |
Dank je wel :)
| 12:11 |
Heel beeldend beschreven. Ook op die jonge leeftijd kan je er plots achter komen dat je vriendin eigenlijk geen vriendin is. Ik ben benieuwd naar het vervolg!
| 14:06 |
Dank je wel! En ja, dat kan volgens mij wel op elke leeftijd... ;)
| 14:11 |
idd
| 15:11 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen