K*nker kanker, deel XVIXX Helse pijnen



Het is een pittige tijd geweest. Ik dacht dat ik last had van mijn lijf door de pillen. Vooral stijf en een beetje lastig lopen, maar ik wist toen nog niet wat mij te wachten stond. Helse pijnen door krampen in mijn benen. Ik wist niet waar het vandaan kwam, maar het deed ongelofelijk veel pijn. Er was geen pijl op te trekken. Ik werd schreeuwend wakker van de kramp, ik durfde echt niet meer te gaan slapen. Maar wakker zijn was ook geen pretje. Ik kon niet zitten, niet liggen. Niets was prettig. In mijn hoofd was ik sterk maar op een gegeven moment breek je. Hele dagen zat ik te huilen en vroeg me af of dit mijn leven zou zijn. Want daar had ik helemaal geen zin in. Ik had ook nog een weekendje weg gepland met vriendinnen. Toen zij mij kwamen ophalen zat ik huilend in de kamer. Ik kon niets, alleen met pijn en moeite de auto inschuiven. Het was een hel. Ook hoe ik me het hele weekend voelde. Het was super gezellig en we hebben heel veel lol gehad en goede gesprekken gevoerd. Maar ik had vreselijk veel pijn. Daardoor kon ik niet ontspannen.

Gelukkig kon ik vrij snel bij de oncoloog terecht. Die vroeg direct naar een medicijn die ik had moeten krijgen na mijn bestraling, maar die had ik dus niet. De oncoloog gaf aan dat de tumor uitzet en er vocht rondom komt te zitten. Aangezien het in mijn hoofd zit dan drukt het dus op andere signalen. En daar kunnen de krampen vandaan komen. Toen ik begon met de pillen werd een paar uur later de klachten minder. Het was een behoorlijke opluchting. Het is nog niet helemaal weg, maar aanzienlijk stuk minder. En daar ben ik zo ongelofelijk blij mee. Ik wist even niet meer waar ik het moest zoeken. Maar nu kan ik wat meer ontspannen. Gelukkig maar. Dit was echt het diepste dal waar ik in heb gezeten en het duurde ongeveer een maand.

Maar zoals ik al eerder heb gezegd, diepe dalen en hoge pieken. Terwijl ik me klote voelde en echt in de put zat, stonden mijn vriendinnen voor mij klaar. Ik hoefde helemaal niets te doen het weekend en werd op mijn wenken bediend. Ze waren lief en open minded. We zijn denk ik ook dichter naar elkaar toegegroeid in dat weekend. Maar een vriendin die was echt super lief. Ze is doortastend en durft ook wel de lastige vragen te stellen. En weet ook dat ik maar de helft vertel als het aan mij ligt, maar ze vraagt door. Ze is ongelofelijk zorgzaam en heeft er voor gezorgd dat bij mij thuis mijn slaapkamer is opgeruimd. Hierdoor kan er een nieuw bed geplaatst worden en kan ik weer naar boven. Ik slaap nu nog op een thuiszorg bed en dat matras is te dun. Ze heeft een geweldig bed geregeld. Eigenlijk mijn droom bed met een super goed matras. Ik kan niet wachten. Het is zo lief en zo onbaatzuchtig wat ze heeft gedaan. En dan alleen maar omdat ik ik ben. En zij om mij geeft. Ze is bijzonder. Er zijn momenten dat ik er helemaal doorheen zit en dan praat ik met God. Ik hoop dat hij mij kan helpen door de moeilijke tijden. En hij heeft er voor gezorgd dat haar pad het van mij kruiste. Ze is zo bijzonder in alles wat ze doet.

Ik hoop dat ik er snel weer bovenop ben zodat we leuke dingen kunnen ondernemen en tijd kunnen doorbrengen. Ik heb nog wel een weg te gaan. Ik moet nog een keer bestraald worden en dat doe ik natuurlijk niet meer zonder deze medicijnen. Ik moet ook op mijn bloedwaarden letten, want die gaan wat achteruit. Ik moet de medicijnen daarvoor verdubbelen. Met mijn nieren gaat het een stuk beter. Maar deze maand heeft er mentaal ook behoorlijk ingehakt. Ik heb nog nooit zo'n vreselijke pijnen gekend. Ik hoop dat dit echt voorbij is. Maar de angst is nog aanwezig. Als ik toch een aanval krijg, dan raak ik in paniek. Ik wil niet terug naar dat gevoel, maar nog niet alles is weg. Dus er is nog geen ontkomen aan. Ik houd me vooralsnog rustig. Ik kijk er wel naar uit om meer te gaan bewegen. Het lopen gaat nu wel iets beter en is minder pijnlijk. Morgen ga ik zwemmen, daar kijk ik ook naar uit. Ik wil weer meer doen en me weer iets beter voelen dan de afgelopen dagen. Hoe dan ook weet ik ook dat deze vreselijk diepe dalen altijd afgewisseld zullen worden met hoge pieken. Dat houdt mij voorlopig op de been. En ik probeer zelf de diepe dalen minder diep te maken door goed voor mezelf te zorgen.

Ik probeer ook weer vooruit te kijken. Kijken wat ik met storytelling kan bereiken. En ook de connectie met mijn familie op te zoeken. Ze zijn lief en leven echt met mij mee. Mijn broers sturen mij regelmatig lieve berichtjes. Mijn oudste zus gaat met mij mee naar het ziekenhuis als het lukt. Het is fijn om ook die band te voelen. Ik voel me enorm dankbaar en daar wil ik tegenover stellen dat ik mijn best doe om alles uit het leven te halen. Ik blijf positief en vooruit kijken met mijn mooie familie en hele lieve vrienden om mij heen. #k *nkerkanker