ka4fr

Lid sinds: 19-07-2015

#telltoinspire
05Nov2019
K*nker Kanker, deel XII de volgende stap
ka4fr

Ik ben bezig met de volgende stap. En dat is mijn verhaal vertellen op een podium. Maar ik worstelde heel erg met hoe ik moest beginnen. Gelukkig kreeg ik een workshop storytelling. Erg leuk om te doen. Je moet hiervoor wel een beetje uit je schulp komen. Je staat straks immers op een podium en je moet de mensen wel voor een bepaalde tijd zien te boeien. We waren met een klein groepje sprekers en de lerares daagde ons uit om meer van ons zelf te laten zien. Daarna moesten we een begin maken met ons verhaal. Ik schrijf en denk dat ik een juiste ingang heb gevonden. Ik vertel mijn verhaal en iedereen is stil. Ze geven aan dat mijn verhaal hun raakt. Ik word zelf ook emotioneel. Ik hoop dat dat niet gebeurd als ik straks op het podium sta. Maar ik heb er ongelofelijk veel zin in. We komen nog een keer bij elkaar en dan gaan we ons definitieve verhaal vertellen. Een paar weken geleden heb ik het boek van Brandon Bays gelezen. De helende reis. Het was een onderdeel van mijn opleiding, als coach. En net als andere methodes die daar geïntroduceerd werden zoals Tony Robbins en Bayron Katie, vond ik het nu tijd om deze methode te onderzoeken. Baat het niet dan schaad het niet. Na dat ik het boek had gelezen had ik heel veel zin om een helende reis te ondergaan. En als je nieuwsgierig bent naar wat het precies inhoudt, dan verwijs ik je graag naar de website van the Journey. (www.thejourney.nl) Daar vind je de juiste uitleg. Maar kort gezegd gaat het over het opruimen van oude emoties en blokkades. Dat kan via emoties of via je lichaam. Ik vond een therapeut die met mij wilde werken en dus onderging ik afgelopen zaterdag een reis.WAUW!! Dat is het enige wat ik kan zeggen. Ik ben zo onder de indruk van wat er is gebeurd. Ik heb bepaalde emoties opgeruimd waar ik niet eens van wist dat ze zo diep in mij zaten. Het voelde bevrijdend en helend. Het gevoel heb ik nu nog steeds. Het is moeilijk om uit te leggen, maar komt in de buurt van een natural high. Ik ben zo dankbaar dat ik dit heb mogen meemaken. Ik denk dat ik er ook wel aan toe was om dit te ervaren. Ik ben nu nog meer dan daarvoor klaar om de volgende stap te zetten en door te blijven gaan. Het verhaal wat ik ga vertellen op het podium heb ik al voor een groot gedeelte met jullie gedeeld via de blogs. Maar wat ik de mensen mee wil geven is dat de angs die je voelt om sommige gevoelens of situaties niet nodig zijn. Ten eerste, je hebt alles al meegemaakt. En ten tweede wat er na de pijn komt is pure joy. Wat ze zeggen, ga door de pijn. Laat de pijn door je heen gaan, want daarna ben je het kwijt. En het geeft ruimte voor nieuwe en mooie dingen. Dat is wat ik heb geleerd. Ik kan niet wachten tot 27 november. De volgende stap in mijn missie om mezelf beter te leren kennen. En mensen te inspireren en te motiveren om niet te wachten tot het te laat is om hun leven om te draaien. Wil jij 27 november aanwezig zijn in Haarlem, dan ben je van harte welkom. #telltoinspire Hieronder de link om je op te geven voor event. Kaarten voor Tell to inspire in Haarlem https://www.facebook.com/events/1814276275374900/ https://www.eventbrite.nl/e/tickets-inspireren-door-storytelling-thema-dit-ben-ik-echt-27-nov-73403027431 Mijn facebookpagina https://www.facebook.com/bekasamcoaching/

#borstkanker
24Oct2019
K*nker kanker, deel XI de uitzending
ka4fr

Woensdagavond 23 oktober is het dan zo ver. Om 20.30 uur is de uitzending van mijn vader. Zijn droom zal centraal staan in de aller laatste aflevering van het seizoen 'De wereld rond met 80 jarigen.' Ik kijk thuis, samen met mijn vader naar de aflevering. Ik ben erg benieuwd hoe ze alles in elkaar hebben gezet. Zodra het programma begint voel ik de emotie al opkomen. Het was begin dit jaar, februari, dat we gebeld werden. Ze waren al een tijdje op zoek naar mijn vader. Ze wilden hem al benaderen voor het tweede seizoen, maar kennelijk had ik mijn contactgegevens niet goed vermeld. Ik weet ook nog hoe ik me voelde in februari. Net uit het ziekenhuis. Ik had nog heel veel last van mijn gewrichten en vooral mentaal was ik nog niet echt sterk. Ik overleefde eigenlijk een beetje van dag tot dag in mijn bed of bij de revalidatie in het ziekenhuis. Toen duidelijk werd dat ik ook mee mocht, toen wist ik dat er iets moest gaan veranderen. Dus meer sporten en proberen aan te sterken om de reis te halen. En om een maand alleen thuis te zijn, want mijn vader ging natuurlijk eerder weg. Wat er ook gebeurde is dat ik mijn biologische broers en zussen heb ontmoet. Ook dat was emotioneel gezien behoorlijk zwaar. Ik mocht dit niet delen met mijn vader en ook niet dat ik in Suriname naar hem toe zou komen. Maar als ik zo naar de uitzending kijk, dan begrijp ik het wel. Het moment dat ik mijn vader verras is echt heel mooi. Hij had het gehoopt, maar niet durven verwachten. Door zijn tranen heen maakt hij de opmerking dat ik er netjes uit zie. Hij let doorgaans niet echt op wat ik aan heb! We hebben een mooie tijd samen met Dennis gehad in Paramaribo. En als ik nu terug kijk op deze periode, dan is eigenlijk alles wel een beetje samen gevallen met deze reis. Ik leerde dat ik best wel sterk ben, als ik maar geloof dat ik iets kan. Ik had mijn zinnen gezet om mee te gaan en het is gelukt. De ontmoeting met mijn broers en zussen zorgde voor een stukje heling in mijn leven. De vragen die ik had, heeft mijn familie voor een deel kunnen beantwoorden. Het geeft mij rust en ook een plek in het leven. Ik ben geliefd door mijn familie en gewild. Dat is heel belangrijk als je je dat heel je leven afvraagt. En het eigenlijk niet geloofd. Ik zit nu een stuk beter in mijn vel. En dat is me na deze reis allemaal duidelijk geworden. En het mooie van alles is dat mijn positieve houding stand blijft houden en ik daardoor steeds meer nieuwe dingen mee maak. Ik laat mezelf steeds meer zien, door onder andere deze blogs. En dat komt weer aan bij mensen. Mijn volgende stap is dat ik mijn verhaal ga delen op een podium. Ik heb mezelf hiervoor opgegeven en 27 november zal ik in Haarlem mijn verhaal vertellen. Daar komt nog een aparte blog over natuurlijk. Ik ben nog erg bezig met hoe ik dat het beste kan doen, maar gelukkig krijg ik daar hulp bij. Het is altijd mijn droom geweest om op een podium te staan. Ik wil mensen motiveren en inspireren. Ik heb er onwijs veel zin in. Ik vind het ook eng, maar ik heb de laatste tijd geleerd dat de meest mooie dingen gebeuren buiten je comfort zone. Ik heb geen idee waar dit avontuur mij weer naar toe zal leiden. Maar dat ik nog niet klaar ben hier, dat staat als een paal boven water. De k*nker kanker die vorig jaar een onderdeel van mijn leven werd, brengt het beste in mij naar boven. En als het dan perse wil blijven, nou dan maak ik er maar het beste van. Kop omhoog en zie mij maar eens te stoppen!! Kijk hier de aflevering terug van mijn vader in Suriname.https://www.kijk.nl/sbs6/dewereldrondmetjarigen/videos/1swQrWrzqEf/de-wereld-rond-met-80-jarigenJan en de palmboomDon JuJan

#borstkanker
17Oct2019
K*nker Kanker, deel X Off day...
ka4fr

Ik hang op de bank en kijk de voor laatste aflevering van de wereld rond met 80 jarigen. Ik weet natuurlijk dat de laatste aflevering degene van mijn vader is. Maar als ze de promo van de volgende week laten zien, dan schiet ik toch vol met emotie. Ik zie mezelf op tv en verras mijn vader in Suriname. Hij komt daarna in beeld en reageert geëmotineerd, dat hij dat leuk vind dat ik er ben. Ik begin te huilen en weet eigenlijk niet zo goed waarom. Ik heb het immers allemaal al meegemaakt. Maar het gevoel van toen komt weer terug. Mijn onzekerheden en angsten. Ik was toen mentaal nog niet zo ver als dat ik nu ben. Ik wist nog niet eens of ik het überhaupt zou redden. Ik had net mijn nieuwe familie ontmoet en ook waren er ineens weer heel veel hernieuwde contacten in mijn leven. Het was best veel op dat moment. Ik herinner mij de terug reis en dat ik de film Bohemian Rhapsody keek. Freddie Mercury vertelde aan zijn band dat hij ziek was. Ik begon te huilen en dat duurde wel een paar uur voor ik weer tot rust was. Gelukkig was het nacht, dus het viel niemand op. Maar alle spanning kwam er uit. Het schrijven van deze blogs heeft mij ontzettend geholpen in mijn manier om met de situatie om te gaan. Het accepteren van mijn ziekte en het onder ogen zien er van, maar ook het doorgaan met het leven onder deze omstandigheden. De afgelopen tijd is eigenlijk heel goed verlopen. Ik zit wel goed in me vel en voel me ook fysiek goed. Maar vandaag even niet. Ik voel me stram en heb last van mijn rug. Ik ben een beetje huilerig en weet niet zo goed wat ik van alles moet denken. Inmiddels heb ik wel geleerd dat dit soort dagen er tussen kunnen zitten. Ik heb niet het gevoel dat ik vast zit, in tegendeel eigenlijk. Ik heb mezelf opgegeven voor een nieuw project. Ik wil graag mijn verhaal delen en dit op een podium gaan vertellen. Als ik dat vertel aan verschillende mensen, dan krijg ik daar positieve reacties op terug. Kennelijk zien mensen mij dit ook wel doen. En zo voel ik dat ook. Ik heb er enorm veel zin in en kijk er echt naar uit om deze stap te gaan zetten. Ik ben ook in gesprek met iemand die documentaires maakt. Ik weet niet of daar wat uit gaat komen, maar ik vond het eerste gesprek met hem al enorm interessant. Ik legde hem mijn idee uit over het opnemen van filmpjes. Maar hij wist eigenlijk direct tot de kern van mij door te dringen. De angsten die ik nog uit de weg ging. En op de manier waarop hij het wil aanpakken kan ik daar niet meer om heen. Net als in blogs zal ik me ik heel erg kwetsbaar opstellen. Maar ik weet dat daar mijn kracht ligt. En tot slot ga ik starten met een nieuwe therapie. Ik ben heel erg benieuwd wat die mij gaat brengen. Of het mij lukt om te leren van de inzichten die ik krijg. Kortom er is heel veel gaande in mijn leven. En allemaal positieve momenten. Toch ben ik behoorlijk down. Ik weet het allemaal even niet meer. Het gevoel dat een veertje mij uit balans kan krijgen. En dat terwijl ik dacht sterk in mijn schoenen stond. Komt het allemaal door die confrontatie met dat ik mezelf zag en weer terug ging naar dat moment!? Ik merk dat mijn normale routine met het sporten, wat nu niet kan omdat onze auto is afgekeurd en we in between auto's zitten, mij zwaar valt. Ik heb een goede uitslag gekregen van mijn scan. Meer stille en stabiele plekjes dan actieve plekjes. Maar mijn bloeddruk is hoger geworden. Dat wordt nu per dag gecontroleerd en vandaag is het weer wat meer normaal. Dat geeft me wel weer wat rust. Maar het haalt me niet uit mijn dip. Maar zoals ik al zei, heb ik geleerd om ook dit soort gevoelens gewoon toe te staan en het te ervaren. Het is even niet anders. En het zal niet altijd zo blijven, daar ben ik veel te positief voor. En zoals ik al zei komen er allemaal leuke dingen aan. Maar ik doe ook leuke dingen. Ik heb regelmatig contact met mensen die ik een tijd niet heb gesproken. Afgelopen week nog een hele fijne avond gehad met oud sportgenootjes! Ik moet nog steeds lachen om hun verhalen. Maar ook de lunch met twee andere goede vriendinnen, waar ik altijd met heel veel plezier naartoe ga. Zelfs een afspraak met de vrouw waar ik een hele blog over heb geschreven, was gezellig. En toch heb ik vandaag een off day. Vanaf morgen zal ik mijn focus weer verleggen en richten op de toekomst. Maar vandaag blijf ik even binnen en lees ik veel en schrijf mijn blog. Hopelijk kan ik snel weer sporten en kom ik weer in mijn eigen ritme terecht.

#borstkanker
07Oct2019
K*nker Kanker, deel IX Inzichten
ka4fr

Vandaag bekijk ik een youtube filmpje van Steve Jobs. Connecting the dots. Hij praat, vrij vertaald, over dat het niet mogelijk is om de puntjes te verbinden op voorhand. Je moet dus vertrouwen hebben dat achteraf alle puntjes worden verbonden in de toekomst. Je moet vertrouwen hebben in de iets, in karma, in je onderbuik gevoel, in toeval, in het leven, in wat dan ook! Houd vertrouwen dat alles goed komt. Ik denk na over een paar jaar geleden. Mijn leven was toen niet heel veel waard. Ik had toen nog wel mijn gezondheid, maar ik was ongelukkig. Ik had geen contact met mijn vrienden en met mijn familie. Ik deed niet echt mee in het leven en hield mezelf tegen in alles wat ik eigenlijk heel graag wilde. Ik was er van overtuigd dat het leven tegen mij was. Ik had een opleiding gedaan, maar daar deed ik uiteindelijk ook niets mee. Ik vocht tegen eenzaamheid, maar ondernam geen enkele actie om daar uit te komen. Het leek wel alsof ik verlamd was en het leven trok aan mij voorbij. In de jaren die volgde werd ik niet echt veel meer actiever, maar ik begon wel mijn opleiding uit te zoeken. Als ik geslaagd was als coach en andere mensen wilde helpen, kon ik mezelf dan niet helpen? Ik besloot om de methoden op mezelf te testen. Ik wist dat de methode PMA (progressive mental alligment) bij mij heeft geholpen. Tijdens mijn opleiding heeft het mij inzicht gegeven in mijn adoptie. Het gevoel wat ik diep van binnen voelde dat ik niet goed genoeg ben, was wel wat minder geworden. Maar uiteindelijk deed ik niets met die wetenschap. Ik begon filmpjes te bekijken van Tony Robbins. Alle oefeningen deed ik mee. Ik raakte er aan verslaafd. Uren youtube met beelden van Tony heb ik bekeken. Ik leerde langzaam wat hij probeerde duidelijk te maken en vertaalde dat naar mijn eigen leven. Het was een eyeopener. De manier waarop hij naar relaties kijkt en waar mensen vaak de fout in gaan, daar kon ik mezelf helemaal in vinden. Daarna begon ik met Byron Katie. Zij heeft een methode ontwikkeld om je eigen gedachten te onderzoeken. Ook daar heb ik me helemaal in ondergedompeld. Alles onderzocht ik. En ook die methode heeft mij zo veel nieuwe inzichten gegeven. En langzaam begon er een gevoel in mij te groeien om steeds meer over mezelf te leren. Het werd een behoefte waar ik altijd gehoor aan moest geven. En de blogs zijn daar het laatste resultaat van. Ik hoor vaak dat men het knap vindt dat ik me zo kwetsbaar opstel. Dat ik op die manier mensen raak. Ik vind het echt mooi om te horen, want een paar jaar geleden had ik totaal geen connectie met mensen. En nu ben ik in staat om hen te raken! Ik besef me ineens dat ik diep van binnen nu ook echt dankbaarheid kan voelen. Bij de huldiging bijvoorbeeld. Daar voelde ik me heel erg klein en nederig bij wat er allemaal gezegd werd. Maar ook als ik de reacties lees onder mijn blogs. Ik word geraakt door de woorden die er staan. Ik denk aan het gesprek van afgelopen vrijdag, wat ik had om over mijn nieuwe idee te praten. Ik wil graag doorgaan met mezelf leren kennen en dacht een manier te hebben gevonden om dat te doen. Maar in het gesprek kwam ik erachter dat ik het niet op de juiste manier aanpak. Mijn idee is mooi, maar niet voldoende om de volgende stap te zetten. Mijn gesprekspartner legt uit dat het wellicht tijd is om de volgende grote stap te zetten. Ik deel met hem dat ik nu de laatste methode aan het uitzoeken ben. Het is the journey van Brandon Bays. In deze methode ga je op zoek naar je echte ik. Ik ben heel erg nieuwsgierig en kijk echt uit naar de start. Maar ik was nog niet klaar om dit te delen met mensen. Mijn gesprekspartner geeft aan dat daar juist mijn kracht ligt. Dus durf ik het aan om dat te delen met mensen. Eerder niet.Terwijl ik er over nadenk luister ik naar een podcast en wordt er gesproken over connecting the dots, van Steve Jobs. En het kwartje valt. Ik ben mijn weg blijven volgen zonder dat ik wist waar het mij zou brengen. Maar het brengt mij hier op dit moment. Mijn leven heeft een enorme wending genomen. Ik heb veel meer geluksmomenten, mijn band met mijn familie is veel beter, ook met mijn vrienden. Het lukt mij om connecties te maken met mensen en ze zelfs te raken. Ergens ben ik op reis gegaan en ben ik gaan geloven dat het goed gaat komen. Het is pas achteraf mogelijk om de puntjes aan elkaar te verbinden. Zolang je maar blijft geloven in wat dan ook. Mijn reis is nog niet afgelopen. De drang om meer te leren is groter dan ooit. Misschien gevoed door mijn ziekte. Ik heb geen tijd te verliezen, of misschien door iets anders. Wat het dan ook is, het zorgt er op dit moment voor dat ik in een flow zit. Er komen steeds meer kansen en mogelijkheden op mijn pad. En dat allemaal omdat ik nu eigenlijk begrijp dat alle kracht komt uit het je openstellen en kwetsbaar en nederig zijn. En dankbaar. Zelfs voor de grootste tegenslagen die het leven je maar kan geven.

#borstkanker
29Sep2019
K*nker kanker, deel VIII dankbaarheid
ka4fr

Jarenlang heb ik een vrouwen zaalvoetbalteam gecoacht. Ik heb er ook meerdere blogs over geschreven. Het is mijn passie. Ik ben er ooit mee begonnen omdat ik me nou graag eenmaal tegen van alles en nog wat aan bemoei. Eerst hield ik alleen de tijd bij en gaf aan wanneer er gewisseld moest worden. Maar ik ging steeds meer aanwijzingen geven. De speelsters zeiden al snel, ga dan je diploma halen. En dat heb ik gedaan. Ik begon me ook druk te maken over de ontwikkeling van vrouwen zaalvoetbal. Vrouwen veld voetbal was toen nog niet waar het nu is en zaalvoetbal stond op een nog lagere prioriteit bij de KNVB. Met een groepje fanatieke coaches zijn we samen met de KNVB gaan kijken wat er beter kon, meer wedstrijden op niveau. Vanuit mijn club in Haarlem kwam ik snel terecht in Amsterdam. Ik voelde me er thuis en voelde de steun van de club. Er kwam zelfs een eredivisie voor vrouwen, iets waar we echt van droomden. Meer wedstrijden op landelijk niveau. En uitzicht voor sommige speelsters om uit te komen voor oranje. Een van de coaches met wie ik altijd samen heb geknokt om het beste voor onze meiden te krijgen, is Sharon van Zadelhoff-Bakker. Zij is coach van een team in Rotterdam, dus al snel werden onze wedstrijden als de klassieker gebombardeerd. Amsterdam tegen Rotterdam. Twee sterkte ploegen die vaak op de prijzen vochten. Pakten zij keer op keer de beker, waar ik echt ziek van werd. Pakten wij het kampioenschap voor hun neus weg, wat zeker weten ook sporen heeft achter gelaten. Beide bevlogen, fanatiek tot op het bot, echte strijders die niet weken voor elkaar. Maar nooit gemeen. We botsten omdat we precies hetzelfde vuur in ons hebben branden voor onze meiden. Deze coach heeft het initiatief genomen om tijdens de eerste klassieker van dit nieuwe seizoen mij in het zonnetje te zetten. Samen met mijn voetbalmaatjes Brigitte Marijnissen en Sharon Sopaheluwakan. En de aller beste aanvoerster, de capo de tutti capi zoals ik haar altijd noem Gilanne Louwaars, hebben ze mij verrast met een huldiging die ik niet zag aankomen. Ik zat helemaal klaar voor de wedstrijd en het viel mij op dat er zo veel oude bekenden aanwezig waren. Ouders van oud speelsters. Een ouderwets avondje zaalvoetbal. Gezellig. Toen ook nog Beyonce door de speakers vroeg who run the world? Voelde ik me opper best. Dat lied was ons lied. Iedere thuiswedstrijd werd dat gedraaid als we het veld op kwamen. Ik wilde een instagram story maken om aan te geven hoe veel zin ik had in de wedstrijd. Maar tijdens de opkomst viel me op dat de selectie wel heel groot was. Er kwam geen einde aan! En toen hoorde ik de speakster iedereen welkom heten. Dat is vreemd, dat hebben wij normaal gesproken niet. Ik weet echt niet wat ze allemaal zei, maar ik hoorde mijn naam. En het aanwezige publiek begon te klappen. Ik stond nog steeds te filmen, tenminste dat dacht ik, want achteraf heb ik niets opgenomen! Ik was compleet van de kaart. Het viel mij toen pas op dat al die andere speelsters naast de selectie, oud speelsters waren. De meiden met wie ik jarenlang het hele land heb doorgereden naar wedstrijden. We hebben samen alle prijzen gewonnen. Zij staan daar allemaal voor mij. Ik ben sprakeloos. Als ik naar voren word gehaald en luister naar wat er gezegd word, breek ik. Ik ben zo verrast, maar ook zo geraakt en dankbaar dat er zo veel mensen voor mij aanwezig zijn. Brigitte geeft de microfoon aan Gilanne en ook zij spreekt mooie woorden. Alle meiden komen om me heen staan en troosten mij, maar de tranen blijven komen. Ik krijg een cadeautje en iedereen knuffelt mij. Ik wil eigenlijk naar voren lopen om ook wat te zeggen, maar al snel krijg ik te horen dat dat niet de bedoeling is. Er word een erehaag gevormd door alle speelsters op het veld. Ik denk nog, ik moet dan aan de andere kant door de haag lopen. Maar ik word weer weggestuurd. Ik snap er niets van. Dan zie ik Bianca. En ik stort me snikkend in haar armen. Ik snap er helemaal niets meer van. Ze neemt me mee en zet me tussen de scheidsrechters in aan het einde van de erehaag. Sharon neemt het woord en ze praat onder andere over onze onderlinge strijd. In het laatste seizoen pakte zij het kampioenschap. Toen was ik daar echt ziek van, maar zij en haar team zijn door blijven gaan en zijn nog altijd een team waar je altijd rekening mee moet houden. Zij is de meest succesvolle coach met het team dat de meeste prijzen heeft gewonnen. Wij waren een lange tijd niet te verslaan. En die tijd koester ik. Ik waardeer het ook enorm dat juist zij dit initiatief heeft genomen om dit voor mij te organiseren. Ze zegt dat ze iets speciaals hebben voor mij. En dan zie ik aan de andere kant dat mijn vader samen met Carlos komt aanlopen. Ik begin weer te huilen en omhels mijn vader. Iedreen klapt en later hoor ik dat de meeste mensen emotioneel zijn. Mijn lieve vader overhandigd mij een schaal, met daarop het logo van Pernis/Feyenoord futsal en /Os Lusitanos en de woorden 'Bedankt voor je inzet voor het vrouwen zaalvoetbal in Nederland'. Nu mag ik wat zeggen. Ik bedank iedereen. Ik geef aan dat ik al blij was om alleen al Beyonce te horen. Maar dit had ik niet zien aankomen. Ik ben ongelofelijk trots op alle meiden in de zaal. De speelsters van toen, de speelters van nu, van Feyenoord en van Os Lusitanos. Ik zeg dat ik hoop op ooit nog een kampioenschap in Amsterdam. En op dat moment schraapt Sharon hoorbaar haar keel. Ik ben zo enorm dankbaar en voel me nederig als mensen gaan klappen en roepen Karin bedankt. Mijn hoofd tolt na terwijl de wedstrijd start. Een wedstrijd die eindigt in 3-3. We drinken daarna nog een drankje en ik krijg van vele mensen de vraag waar ze mijn blog kunnen lezen. Of de complimenten over mijn blogs. Ik leg steeds uit dat ik het doe om van me af te schrijven en nooit had gedacht dat zo veel mensen het zouden lezen. Ik ben zo trots en zo blij met deze blijk van waardering. Ik wil iedereen nogmaals heel graag bedanken voor deze onvergetelijke huldiging. Dit zal ik altijd in mijn hart meedragen en met zo veel trots aan terugdenken. Dit heeft mij echt geraakt. Het schrijven van deze blog ging gepaard met heel veel tranen, maar het waren dit keer echt vreugdetranen. Dankjewel, dankjewel 1000x dankjewel!

#borstkanker
25Sep2019
K*nker kanker, deel VII onzekerheid
ka4fr

De diagnose kanker heeft voor een nieuw soort onzekerheid gezorgd. Iedere keer als iets gebeurd dan vraag ik me af of ik dat wel moet doen, kan doen, zal doen, mag doen. En dat alles in relatie tot kanker en alle ellende wat de ziekte met zich meebrengt. Iedere afspraak in het ziekenhuis is spannend. Ik heb echt een leuke oncoloog, maar ik zie hem liever niet. Om de maand ben ik bij hem en laat hij mij weten dat ik toch echt zijn meest favoriete patiënt ben. Dan word hij streng en moet ik me laten wegen en zegt hij dat ik meer moet bewegen en minder moet eten. Want het is wel de bedoeling dat ik hier voorlopig nog ben. Dan vraagt hij naar mijn medicijnen en geeft mij steen vast een recept mee, wat eigenlijk altijd automatisch wordt aangevuld. Maar dat geloofd hij niet. Tussendoor vertelt hij dat mijn bloed er goed uit ziet. Waarschijnlijk gaat het nog steeds slecht met mijn nieren, maar daar kan ik niets aan doen. En als ik geen vragen meer heb, dan sta ik met 5 minuten weer buiten. Het is zo voorbij, maar de onzekerheid op voorhand is groot. Nu heeft hij gemeld dat het weer tijd is voor een scan. Daar ben ik helemaal geen fan van. Van het idee een half uur stil te moeten liggen in een tube waar ik net in pas, word ik echt niet vrolijk. Maar de dagen tot dat ik de uitslag krijg zijn vreselijk. De onzekerheid of de medicijnen hun werk doen is groot. En wat als dat niet zo is? Wat dan? Ik voel me nu eindelijk goed. Ik wil geen andere medicijnen. De uitslag van de laatste scan was niet goed en toen voelde ik me wel redelijk. Niet zo goed als nu, maar wel aardig. Ik weet inmiddels dat ik niet meer kan vertrouwen op mijn lichaam. Die heeft mij al lang in de steek gelaten. Voel ik me goed, dan kan ik zo maar te horen krijgen dat het helemaal niet goed gaat. Je voelt het allemaal niet. Dan is de functie van mijn nieren weer verslechterd. Of zijn de tumormarkers verhoogd. Maar... het hoeft allemaal niet perse slecht te zijn, word me dan verteld. Ik waardeer de moeite maar ik voel de woorden niet. Ik ben verdrietig en vooral onzeker. Ik heb totaal geen grip op de situatie. Door middel van meditatie probeer ik rustig te worden en me niet te laten leiden door mijn angsten en onzekerheden. Een oud collega vertelde mij dat ze altijd tegen zichzelf zei dat ze er mee moest dealen. Het gaat niet om vechten, want bij vechten is er een winnaar en een verliezer. Dus ik deal er mee. Ik laat het verdriet toe en ga na wat mij precies onzeker maakt. Maar ik blijf er niet in hangen en houd mijn focus op de positieve dingen in het leven. De positieve dingen in mijn leven zijn onder andere mijn lotgenootjes groep. Met hen kan ik vrijuit praten en ze begrijpen mij. En natuurlijk zie ik ook de mensen om mij heen die hun best doen om mij te begrijpen. Of hun best doen de juiste woorden te vinden. Of gewoon leuke dingen te doen. Mijn familie is erg belangrijk. De banden zijn hechter geworden. Ik vind het ook leuk om met mijn vader op pad te gaan. Zo zijn we naar zijn reismaatjes van het tv programma gegaan in Amsterdam. Het is leuk om te zien hoe ze als een stel pubers zo blij zijn om elkaar weer te zien. Ik word ook geknuffeld. Ik heb ineens 7 nieuwe opa's en oma's er bij! Daar word ik echt wel weer even gelukkig van. Dit soort uitjes zou ik eerder nooit ondernemen met mijn vader, maar nu vind ik het leuk om een hele middag in een bejaardentehuis te zitten. Het gaat om de tijd die we samen doorbrengen.Over mijn vorige blog Lobi kreeg ik veel complimenten over mijn openheid en het tonen van lef. Het brengt me langzaam bij een nieuw idee wat ik verder wil gaan uitwerken. Ik merk dat delen van mijn verhaal en me kwetsbaar opstellen mij heel veel oplevert. En dat wil ik blijven doen, maar dan in een andere vorm. Ik ga nu onderzoeken of dat lukt.

#borstkanker
19Sep2019
K*nker Kanker, deel VI Lobi
ka4fr

Normaal gesproken denk ik niet heel erg veel na over een blog. Ik schrijf vanuit mijn gevoel en over dat wat ik graag wil delen. Nu is dat toch een beetje anders merk ik. Ik weet wel hoe dat komt. De vorige blog gaf ik aan dat ik zou gaan schrijven over de afspraak die ik had met de vrouw uit mijn verleden. We kregen door de blogs weer contact en in mijn eerste blog schreef ik dat zij een behoorlijke indruk op mij heeft gemaakt. Maar dat is makkelijk om te vertellen omdat het in het verleden plaats vond. Nu moet ik schrijven over nu. En dat vind ik wel spannend. Maar goed ik kan niet anders dan gewoon eerlijk vanuit mijn hart schrijven, dus here goes...Ik ben thuis als ze belt dat ze onderweg is. Ik ben gespannen, maar ik heb ongelofelijk veel zin om haar weer te zien. Ons telefoongesprek de dag ervoor, ging goed en daardoor heb ik vertrouwen in onze ontmoeting. We hebben afgesproken om naar de bioscoop te gaan, naar de Lion King. Ik vind de gedachte wel prettig om bij haar in de buurt te zijn, maar nog niet heel veel te hoeven praten. Als ze aanbelt en ik open doe merk ik dat er helemaal niets is veranderd. Ik ben nog steeds onder de indruk van haar verschijning. Ik ben altijd bang dat ik onhandige dingen doe of zeg, maar het gaat gelukkig goed. Eenmaal in de bioscoop kom ik wat tot rust. Ik ben groot Beyonce fan, maar zelfs Beyonce in de vorm van Nala maakt minder indruk op mij als zij. Na de film gaan we wat drinken en we kletsen een beetje over van alles en nog wat. Ik vertel haar dat ik niet had gedacht dat ze zou reageren. Ze geeft aan dat ze juist een beetje van slag was door het lezen van mijn blog en voelde dat ze moest reageren. Ik ben blij dat ze dat heeft gedaan, want ondanks dat het acht jaar geleden is, heb ik haar geregeld gemist en aan haar gedacht. Contact opnemen zat er niet in, want ik had het redelijk verpest tussen haar en mij. Ze vertelt mij dat die periode ook op haar indruk heeft gemaakt. Ze koestert de leuke herinneringen aan die periode. Ik ben opgelucht dat ze dat zegt. Dan ben ik gelukkig niet de enige die er zo over dacht. Fijn om te weten dat het gevoel wat we hadden wederzijds was. Af en toe kijk ik naar haar en merk dat alles wat ik toen leuk aan haar vond, ik nu nog steeds leuk vind. Haar ogen, haar lach. Ze heeft nog steeds heel veel zelfvertrouwen, ze is slim. Ze komt echt zo bij mij binnen, dat ik het gewoon niet begrijp. Het verschil met acht jaar geleden is dat ik er toen heel erg bang en onzeker van werd. Nu merk ik dat ik het ok vind dat ik me zo voel. Het is nou eenmaal zo en daar kan ik moeilijk over doen, maar ik kan er ook van genieten. Het is fijn om te voelen dat je met iemand een echte klik hebt. Dat heb ik nog nooit echt toegelaten. Ik luister naar haar terwijl ze mij vertelt over haar leven en ik voel dat de spanning afneemt en ik me heel erg fijn voel. Dit gevoel heb ik lang niet meer gevoeld en ik besef me heel goed dat dit komt omdat ik zo dankbaar ben dat ze zich toch kwetsbaar heeft opgesteld en contact heeft gezocht. Daardoor zitten we nu naar acht jaar weer tegenover elkaar.Ze brengt me naar huis en ze vraagt me hoe ik het nu allemaal voor me zie. Ik vind dat een moeilijke vraag en zeg dat ik blij ben met het contact. En ik hoop dat we in contact blijven met elkaar. En dat de toekomst zal uitwijzen hoe het contact zich verder ontwikkeld. Dat is natuurlijk ook echt zo, maar een redelijk safe antwoord. Ik hoop dat ons contact zich alleen maar uitbreidt en dat het misschien lukt om te kijken wat de klik tussen ons nou echt inhoud. Maar misschien is het antwoord wat ik geef wel even voldoende voor nu. Bij het afscheid nemen geef ik haar een stevige knuffel. Het voelt goed om haar vast te houden. Ik heb nog nooit iemand zo gemist als haar. En hoe ons contact dan ook gaat lopen, ik ben blij dat ik haar weer heb gezien en heb gesproken. Vroeger vroeg ik me weleens af, wat nou als ik nooit ervaar hoe het is om liefde te voelen voor iemand. Of geliefd te zijn. Wat nou als dat niet voor mij is weggelegd. Doordat ik ziek ben geworden, ben ik me gaan beseffen dat ik omringd ben met liefde. De liefde van mijn vader, van mijn broer, van mijn vrienden, de liefde van mijn nieuwe familie, zelfs de liefde van draakjes in het voetbalteam en de liefde voor mezelf. Maar ik heb ook haar liefde voor mij gevoeld. Dit is de sunny side of k*nker kanker!

#borstkanker
11Sep2019
K*nker Kanker deel V, life goes on...
ka4fr

Het leven is eindelijk in wat rustiger vaarwater. Ik ben weer thuis en uitgerust. Ik moet nog een paar keer naar het ziekenhuis voor mijn revalidatie. In het laatste gesprek met mijn maatschappelijk werkster geef ik aan dat ik er over nadenk om alles wat ik heb meegemaakt op te schrijven. Ik durf het nog niet helemaal maar ik ben wel van plan er aan te werken. Bij de laatste fysiotherapie sessie doe ik braaf mijn oefeningen en bespreek hoe lastig ik het vind om een andere sportschool te vinden. De veilige omgeving met de lotgenootjes zal straks tot het verleden behoren. Gelukkig krijg ik via een van de fysiotherapeuten een goede tip voor een sportschool. En daar werkt ook nog eens iemand die ik ken. Opgelucht dat ik toch een sportschool heb gevonden neem ik afscheid van iedereen. De revalidatie in het ziekenhuis heeft mij enigszins voorbereid om weer de normale wereld in te stappen. Maar ik merk dat ik er toch tegenop zie. Ik wil mijn beschermde omgeving helemaal niet opgeven. Hier weet iedereen dat ik ziek ben. Daar buiten niet en moet ik dat steeds vertellen. Ik ben bang dat mensen anders naar me gaan kijken. Ik ben ook anders. Het is inmiddels ook al weer twee maanden geleden dat ik mijn broers en zussen heb gezien. Tussendoor heb ik wel telefonisch contact gehad, maar het is mij nog niet gelukt om hen te vertellen dat ik ziek ben. Het lukt mij maar niet om het juiste moment te kiezen. Of moet ik dit benaderen zoals ik wel eens lees in de post van 'omdenken'. Wacht niet op het perfecte moment, maar maak het moment perfect. De gesprekken zijn juist leuk en gezellig en ik wil de sfeer niet verpesten. Daarnaast kom ik erachter dat ik me al heel snel gedwongen voel om het te vertellen. En daar ga ik niet zo lekker op. Ik word dan chagrijnig en ga met mijn hakken in het zand. Hetzelfde is als met uit de kast komen. Ik vind dat onzin en doe dat ook niet. Het komt wel ter sprake als ik daar zin in heb. En niet omdat ik me gedwongen voel om dat te vertellen. Maar goed dit is wel wat anders natuurlijk en ik wil niet dat mijn broers en zussen dit horen als ik op tv ben. Dus ik zoek nog naar een goede manier. De verjaardag van mijn tweeling nichtjes was geen optie. En een voor een ze te bellen zie ik ook niet zitten. Ik kom op het idee om een video te maken en daar mijn verhaal in te doen. Het worden twee filmpjes, gewoon omdat ik veel te veel praat, waarin ik hen vertel dat ik ziek ben, wat er precies aan de hand is en hoe het zo is gekomen. Maar ook dat ik niet wil dat het centraal komt te staan in ons contact. Met hartkloppingen stuur ik het bericht naar mijn oudste broer. Hij is degene aan wie ik vraag om dit te delen in de groepsapp. Ik hoor een paar dagen niets. Een paar dagen later rijd ik naar de sportschool en zie en onbekend nummer in mijn scherm. Ik neem op en hoor Hey zussie! Het is mijn oudste zus. We spreken af later nog even te bellen zodat ik kan gaan sporten. 's Avonds spreken we elkaar. Ze geeft aan geschrokken te zijn. We bespreken alles en maken de afspraak elkaar snel te zien met onze andere zus, om met z'n drietjes wat te gaan eten. In de dagen die volgen bellen al mijn broers en zussen mij op. En ik ontvang app berichten van mijn schoonzusjes. Hun medeleven doet mij enorm goed. Ik voel me gewaardeerd en geliefd. Door het delen van mijn verhaal merk ik dat ik bij meerdere mensen iets los maak. Ik heb weer contact met mensen die ik een tijd niet heb gesproken. Erg leuk om weer contact te maken met mensen. Maar ik krijg ook reacties van mensen die ik niet ken. Dat mijn verhaal hen aangrijpt. De connectie die mij het meest raakt is eigenlijk met de vrouw (de eerste) uit mijn eerste blog. Zo maar, of eigenlijk niet zo maar, maar naar aanleiding van mijn blog kreeg ik een berichtje van haar. Ik wist niet zo goed hoe ik daar op moest reageren dus ik besloot om net te doen alsof ik heel cool was en niet geschrokken en blij was met haar bericht. Ze reageerde dat als ik contact wilde dat het wat haar betreft ok was. Ook daar reageerde ik ook weer erg nonchalant op. Ja, tuurlijk we kunnen wel een keer een berichtje sturen. Nog geen uur later had ik dus een bericht van haar. Jemig! En daarin gaf ze eigenlijk aan dat ze de volgende dag tijd had om te bellen. Natuurlijk wilde ik heel graag horen hoe het met haar is nu. Sowieso wilde ik haar horen! Dus de volgende dag hebben we gebeld. Het was een heel erg leuk gesprek. Eerlijk is eerlijk, ik moest dat wel even verwerken. Ik had niet verwacht dat het contact zo makkelijk zou verlopen. Waarom eigenlijk niet, weet ik niet. Gewoon omdat ik me overal druk over maak. We maakten een afspraak om elkaar te zien. Inmiddels hebben we een afspraak gehad. Ik vond het bijzonder bijzonder om haar weer te zien. Hoe de afspraak ging en hoe het nu is, lees je de volgende keer.

#borstkanker
02Sep2019
K*nker kanker deel IV, Paramaribo-o-o!
ka4fr

Langzaam begin ik een beetje grip op het leven te krijgen. Ik geniet wel een beetje van de rust om me heen. Mijn vader zit ergens aan de andere kant van de wereld. Ik zit midden in mijn revalidatieproces. Ik heb wekelijks afspraken bij de maatschappelijk werkster, ergotherapeut en in de fitnessruimte. Het is fijn om met lotgenoten te praten, te lachen en te sporten. Daarna zwem ik een uurtje in het verwarmde bad. Ik was vergeten hoe fijn het is om te zwemmen. Ik beleef er erg veel plezier aan. De afspraken bij de oncoloog gaan ook gewoon door. Mijn oncoloog is een man die mij wel pusht, maar ik heb het nodig. Deze keer heb ik een vraag voor hem, want ik heb van Talpa geweldig nieuws te horen gekregen. Aangezien de wens van mijn vader te maken heeft met mijn land van herkomst, lijkt het hen een leuke verrassing om mijn vader daar te gaan verrassen! Ik weet niet wat ik hoor. Of ik naar Suriname wil gaan!? Hell JA!! Ik zal alles op alles zetten om me zo goed mogelijk te voelen zodat ik mee kan gaan. Maar ik wil wel akkoord van mijn oncoloog. Ik stel de vraag aan de oncoloog en hij zegt dat ik vooral moet gaan. Waarom niet!? Geniet er van! Ik ben blij. Ik ga alle voorbereidingen treffen. Het moeilijkst blijkt nog om de vaccinaties rond te krijgen. De meeste instellingen willen daar hun handen niet aan branden zodra ze horen dat ik ziek ben. Uiteindelijk word ik doorverwezen naar het AMC Tropencentrum. Ik maak een afspraak en krijg eerst een gesprek bij een tropenarts. Ze neemt alles met mij door, mijn medicijnenlijst, waar ik precies heen ga, wat ik ga doen. En na een half uur word ik doorverwezen en krijg ik mijn prik. Degene die zegt dat ik me vooral moet ontspannen en dat het dan wel mee valt. Hij weet niet dat ik iedere dag bijna geprikt wordt. Maar hij is lief en geeft mij een beertjes pleister. Al mijn spullen zijn ingepakt. Ik vlieg samen met Bianca, want ja ik kan natuurlijk niet alleen gaan! En een stagiaire van Talpa naar Suriname. Hij belt nog even want hij wil wat beelden schieten dat ik me klaar maak voor de reis. Om 6.00 uur belt hij aan. Hij wil filmen dat ik mijn koffer in pak en het licht uit doe en de deur op slot draai. Dat doen we een paar keer voor we richting Schiphol gaan. Ook daar schieten we weer een paar beelden. Bianca komt aangelopen en we zijn klaar om te vertrekken. Ik ben gespannen. Ik weet niet wat mij allemaal te wachten staat, maar ik heb er ongelofelijk veel zin in. We gaan aan boord en negen lange uren later stappen we uit in Paramaribo. Eenmaal het vliegtuig uit omarmt de warmte mij. Na dat we onze koffers hebben gepakt lopen we de ontvangsthal in. Daar staat een van de producenten die ons meeneemt naar een busje dat ons naar het resort brengt. Ik laat alles een beetje over me heen komen en kijk naar buiten. Het is een lange rit naar ons resort en we komen aan in het donker. We checken in, eten nog wat en besluiten vroeg naar bed te gaan. De volgende ochtend zien we een beetje waar we zijn. Vandaag hebben we een excursie naar plantage Frederiksdorp. We gaan met een bootje over en na een ontbijt gaan we wederom de rivier op om dolfijnen te spotten. Na een uurtje varen zien we kleine roze dolfijnen nieuwsgierig hun snuit boven het water uitsteken. Daarna gaan we terug naar de plantage en gaan we na een stukje wandelen fietsen. Ik maak me een beetje zorgen, want zo veel conditie heb ik niet. Gelukkig houd ik het goed vol en komen we aan bij een man die ons met een klein bootje over het moeras vaart. De omgeving is schitterend. Af en toe vertelt de gids wat, maar verder varen we over het moeras. Wij moeten op tijd weer terug zijn, want in de avond heb ik een afspraak bij mijn oom. Dat vertelde de producenten gisteravond. Dus eenmaal terug, omkleden en weer op pad. We rijden de stad in samen met de lokale gids. We stoppen bij een huis en roept de gids hard klop, klop! Er komt een man naar het hek. Hij verontschuldigd zich, want hij was in slaap gevallen. Ik sta oog in oog met de jongste broer van mijn moeder. We geven elkaar een knuffel en gaan zitten. Hij vertelt over de periode dat mijn moeder zwanger was van mij. Ze was alleen in Nederland en heeft alleen medegedeeld dat ze mij niet wilde houden. De familie heeft aangegeven dat ze graag voor mij wilde zorgen. Maar mijn moeder bleef bij haar beslissing. Dat heeft voor een breuk gezorgd tussen hen. Maar uiteindelijk is het weer goed gekomen. Maar de familie heeft zich altijd geschaamd voor de keuze die mijn moeder destijds nam. Mijn oom wilde laten weten dat hij altijd aan mij heeft gedacht en gehoopt mij ooit te zien. Hij is blij dat hij nu de kans krijgt. Hij is er emotioneel onder. Snel gaat hij zich druk maken om het eten. We nemen 's avonds afscheid met de belofte elkaar nog eens te zien. De dagen in Suriname gaan snel voorbij. We verkennen Paramaribo stad en we eten heerlijk bij Waterkant. We krijgen ook nog een kookcursus aangeboden en we leren bara's maken en bakabana's. Het zijn geweldige dagen, maar ik ben erg benieuwd naar de reactie van mijn vader. We worden al weer vroeg opgehaald om naar Frederiksdorp te gaan. Daar zijn de ouderen en daar zal ik mijn vader gaan verrassen. Ik word in een van de huizen naar binnen gesmokkeld. En daar moeten we wachten. Het kan lang duren, dus we krijgen een broodje en wat te drinken. Af en toe proberen we een glimp op te vangen van de ouderen die op een steenworp afstand aan het ontbijten zijn. Na een paar uur komt Dennis van der Geest binnen. Hij stelt zich voor en zegt dat we er iets moois van gaan maken. Ik ben behoorlijk zenuwachtig, want nu gaat het gebeuren. Mijn vader loopt voor het huis langs waar ik in schuil. Daarna ga ik achterom en loop hetzelfde zandpad op waar Dennis mijn vader vraagt naar mij. Ik hoor Dennis zeggen, Jan kijk daar eens. Hij draait zich om en ziet mij. We geven elkaar een knuffel en de tranen rollen over mijn wangen. De droom om samen met mijn vader in Suriname te zijn is uitgekomen! Hij zegt dat hij niet dacht dat ik er zou zijn omdat ik ziek ben. En ik denk f*ck you kanker! Ik doe precies wat ik zelf wil. Meer over de uitzending vertel ik niet, dat kunnen jullie zien als het wordt uitgezonden! Vanaf 4 september 20.30 uur op SBS. 

#borstkanker
27Aug2019
K*nker Kanker, deel III Famiri!
ka4fr

Het is donderdag 16 mei, 0.4.50 uur. Mijn vader maakt me wakker en zegt dat ik hem niet meer hoef te wekken. Hij is al wakker. Vandaag is de dag dat hij de wereld rond gaat reizen. Ik word langzaam wakker en spring onder de douche. Mijn vader is druk bezig om zijn hand bagage in te pakken. Hij is van alles kwijt en loopt geïrriteerd door het huis te schreeuwen dat ik alles kwijt heb gemaakt. Ik zoek rustig het tasje voor zijn gehoorapparaat en het stekkertje voor zijn fototoestel. Hij is boos dat zijn gehoorapparaat het niet meer doet. Dus neemt hij het niet mee. Ik zeg dat kan niet, dus doe het in het doosje en in zijn tas. Mijn broer en zijn vrouw zijn er inmiddels en laden de koffer in van mijn vader. Mijn vader is zichtbaar gespannen, maar we gaan. Eenmaal op Schiphol komen wel al snel wat producenten tegen. Ze leggen uit hoe het allemaal werkt, want vanaf nu wordt alles opgenomen. Mijn vader krijgt een zender en ik geef hem zijn gehoorapparaat. Hey, hij doet het weer! (...) Familie voor familie lopen we naar boven en moeten voor de camera's doen alsof we net aankomen lopen. Daarna wachten tot alle families er zijn. En daarna om beurten afscheid nemen. Mijn vader wordt toch een beetje emotioneel als wij afscheid nemen. We lopen weg en draaien nog een keertje om, maar paps is al weer druk bezig met de andere ouderen. Mijn broer brengt me thuis en voor het eerst in maanden ben ik alleen. Ik moet die dag naar de huisarts voor mijn maandelijkse prik, maar verder hoef ik niets. Ik geniet even van de rust om mij heen. Het is zaterdagochtend. Vandaag is de dag dat ik mijn biologische familie ga ontmoeten. Ik ben gespannen. Hoe zullen ze zijn? Wat weten ze van mij? Wat kunnen ze mij vertellen over mijn moeder? Zijn ze net in Nederland? Op wie lijk is? Moet ik ze vertellen dat ik ziek ben? Ik twijfel daar erg over. Ik voel me schuldig als ik het niet zeg, want houd ik dan niet iets voor hen achter. Maar moet dat al bij de eerste afspraak!? Ik schuif het voor me uit en besluit het later pas te beslissen. Bianca gaat met mij mee en er komt ook een producent van Talpa. We parkeren en gebruiken onze telefoon als navigatie. We lopen en ineens hoor ik mijn naam. Karin! Ik denk, wie kent mij nou in Delft!? Ik zie twee mannen zitten. Ze gaan staan en ik denk, natuurlijk, dit zijn mijn broers! Ze stellen zich voor, Rudy en Stanley. Een hand en drie zoenen. We bestellen wat drinken en ze geven aan dat de anderen onderweg zijn. Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen. Er komt nog iemand bij en hij stelt zich voor als Wally. De mannen praten en maken grapjes. Ik probeer te bedenken op wie het meest lijk. Kort daarna komen Robbie en Edward. Ik raak in de war, want ik dacht maar vier broers te hebben. Er zitten er nu al vijf. Dan komen er twee vrouwen bij zitten, Ruth en Maureen. Ok, zegt Ruth, we zijn compleet. Zullen we ons eerst even voorstellen. Ze doen een rondje en vertellen kort over hun leven. Ruth vraagt of ik vragen heb. Ja, waarom zijn er zo veel? Zijn jullie allemaal mijn broers en zussen? Ja antwoorden ze. Alleen Wally, hij is een pleegbroer, maar hij hoort er wel bij! Ik geef aan dat ik wist dat er vier waren en ik nummer vijf. Maar ik ben de jongste en dus nummer zeven! Ze zijn sinds 1977 in Nederland en vanaf dat moment met elkaar opgegroeid. Daarvoor niet. Alleen Stanley, de oudste van de groep wist van mij. De anderen wisten het pas toen mijn moeder op haar sterfbed lag. De dynamiek tussen de broers en zussen is gezellig en grappig. Ze praten veel en hebben onderling veel lol. Ze zijn ook best aanwezig. Ik herken mezelf een beetje in hen. Het wordt wat kouder en we verhuizen naar binnen. We zitten op de bovenste verdieping en maken een boel kabaal. We praten hard en lachen hard. Ik voel me op mijn gemak. Ik kies er voor om nog niet te zeggen dat ik ziek ben. Ik wil dat ze eerst mij leren kennen zonder de k*nker kanker. Mijn oudste broer zit naast mij en knuffelt mij. Hij zegt dat hij blij is dat ik deze stap heb gezet. Aan het einde van de middag nemen we afscheid met het nemen van foto's.En we geven elkaar een stevige knuffel. Ik rij met Bianca naar huis. Ik voel me goed en heb deze kennismaking als heel fijn en plezierig ervaren. Ik moet het allemaal een beetje laten bezinken. Ik maak wat notities, want ik vergeet dingen snel. Als ik op mijn bed lig dan komt de ontlading. Ik voel alsof de cirkel rond is. Ik heb kennis gemaakt met mensen met wie ik bloedband heb. Ik voelde het toen ik hen zag. Het voelde goed. Ik heb een cadeautje meegekregen en pak het uit. Chocolade. Er zit een kaartje bij, bedankt dat je op zoek bent gegaan naar ons. Je broers en zussen! Ik voel me goed en gewaardeerd. Maar hoe ga ik hen vertellen dat ik ziek ben..? Ik schuif het voor me uit. Nu voel ik me goed en heeft de k*nker kanker even geen grip op mij!

#ongeneeslijk ziek
21Aug2019
K*nker Kanker deel II
ka4fr

Het is nacht en ik word wakker. Weer naar het toilet. Het komt door de medicatie die ik krijg. Als ik op wil staan voel ik me licht in mijn hoofd en voor ik het weet lig ik op de grond. Ik heb geen kracht genoeg om op te staan. Ik kan net bij het rode koortje. De verpleegkundige komt binnen met een collega en zij helpen mij weer op mijn voeten. Ik voel me erg slap, maar heb verder geen pijn. De volgende ochtend komt de zaalarts langs om te vragen wat er nu precies is gebeurd. Ik weet het niet. Ze geeft aan dat ze voor vandaag weer een maagonderzoek gaat plannen. Ik heb er geen zin in, maar geen keuze. Geen ontbijt en wachten tot ik weer een tentstok mag inslikken. Even na twaalf word ik opgehaald. De dienstdoende verpleegkundige stelt mij op mijn gemak en zegt, vraag om een roesje. Sorry, wat!? Ja een roesje dan merk je het niet. Vanaf dat moment zeg ik tegen iedereen die ik tegenkom dat ik een roesje wil. Ik wil zeker weten dat iedereen het weet. Als ik naar binnen word gereden blijf ik herhalen dat ik een roesje wil. Dit keer is er een mannelijke dokter en die zegt dat het goed komt. Ik krijg een klein bekertje met iets en drink het op. Mijn keel voelt opgezet. Ik vraag of dit het roesje is. Nee zegt ze. Oh, maar dat wil ik wel hoor. Ik krijg nog een drankje. Daarna word ik wakker op de uitslaapkamer. Ik heb niets meegekregen van het onderzoek. Later hoor ik dat er toch nog een gaatje in mijn maag zat en ik dus nog steeds bloed verloor. Terug op de afdeling, schuifel ik gelijk naar mijn happy place aan het einde van de gang en laat me verwennen met taart en sandwiches. Na drie weken in het ziekenhuis mag ik naar huis. Ik mag kiezen, of vandaag of morgen. Ik geef aan dat ik dan net zo goed vandaag kan gaan. Terwijl ik alleen blijf in mijn kamer word het mij toch te veel. Ik breek uit in een huilbui. De dienstdoende verpleegkundige komt binnen en vraagt wat er is. Ik geef aan dat ik bang ben. Ik weet niet wat er nu allemaal gaat gebeuren. Wie gaat mij in de gaten houden als ik thuis ben? Hoe ga ik leven met kanker? Ik heb geen vervolgafspraken en de zaalarts zei als er iets is dan gewoon even bellen naar de oncoloog. Maar ik heb geen nummer. Ik wil nog niet naar huis. Ik ben er nog niet klaar voor. Ze geeft aan dat ik ook de volgende dag weg mag, dan kan ik alle vragen nog stellen die ik wil. Ik word weer wat rustiger nu ik weet dat ik nog een dagje mag blijven. Zodra de arts op de kamer is stel ik zo veel mogelijk vragen. Hij zorgt er voor dat er vervolgafspraken worden gepland. Hij vertelt ook dat er nog niet veel te vertellen is over de kanker. De pillen moeten hun werk gaan doen. Het vocht in mijn benen is nagenoeg weg, maar ik word nog wel ingezwachteld als ik thuis ben. En iedere maand moet ik een injectie halen bij de huisarts. Ik lig in bed en bedenk me dat ik deze kamer toch wel ga missen. Er komen een aantal verpleegkundigen binnen en nemen afscheid van mij. Ik bedank ze en ga ze stiekem wel missen. De volgende dag maak ik me klaar om het ziekenhuis te verlaten. Mijn vader rijdt me naar huis, waar de bank plaats heeft gemaakt voor een ouderwets ziekenhuisbed. Onderweg hebben we zo'n pillendoos gekocht waar je een week vooruit je pillen in kan doen. Na een uur ben ik er eindelijk uit welke pillen ik wanneer moet nemen. Ik ben moe en ga op bed liggen. Ik voel me vreemd. Ik weet niet zo goed wat ik nu moet doen. Ik probeer mijn draai te vinden, maar ik heb het gevoel dat het nog wel even gaat duren. In de dagen na mijn ontslag uit het ziekenhuis is het druk. Er komen mensen langs en ik heb mijn eerste controle afspraak in het ziekenhuis. De thuiszorg komt langs om te controleren of het goed gaat. Ik weet nog steeds niet hoe het gaat met mijn kanker. Iedereen is druk bezig met het vocht en met mijn stabiele maar slecht functionerende nieren. Ik durf er ook niet naar te vragen. Ik word gebeld door de oncologisch verpleegkundige en ze vraagt hoe ik me voel. Ik merk dat ik stijf ben en maar moeilijk opstart in de ochtend. Ze geeft aan dat het door de medicijnen komt. Na een paar dagen word ik alleen maar stijver. Ik wil niet meer uit bed komen. Mijn vader maakt zich zorgen en hoopt dat ik meer zal gaan bewegen. Maar de pijn is te erg. Ik wil alleen maar liggen. Op deze manier zie ik het niet zitten. Dit is geen leven. Langzaam word ik depressief. Ik huil de hele dag en heb vooral veel pijn. Ik weet niet goed wat ik moet doen of met wie ik moet praten. Ik heb geen zin in mensen om me heen. Het is tijd om naar het ziekenhuis te gaan. Ik krijg een scan. Dat is niet leuk. Het hele proces is niet leuk, maar het wachten op de uitslag is nog minder. Daarnaast doet mijn hele lichaam pijn. Om nu 15 minuten stil te liggen met mijn armen omhoog in een buis, is niet iets waar ik naar uit kijk. Na een uurtje sta ik weer buiten. Ik voel me onrustig. Het lange wachten gaat nu beginnen. De afspraak met de oncoloog is over tien dagen.Als ik naar het ziekenhuis rijd met Bianca ben ik nerveus. Ik voel me iets beter, maar ik loop nog steeds gebogen door de pijn. De oncoloog komt mij halen en hij lijkt vrolijk. Ik hoop daar uit te halen dat het nieuws wel mee zal vallen. Ik ben dit keer in Haarlem Noord. De oncoloog neemt mij mee en vraagt hoe het gaat. Ik zeg dat ik me iets beter voel. Hij steekt van wal. Hij zegt, het gaat niet goed... Mijn wereld staat stil. De uitzaaiingen zijn erger geworden. De medicijnen doen hun werk niet, dus we gaan over op andere medicijnen. Hij laat me de scan zien van eerder en de laatste. De zwarte stippen zijn groter geworden. Hij zegt dat we samen ons best gaan doen om dit onder controle te krijgen. Ik moet positief blijven. Ik krijg nieuwe medicijnen. Het is een kuur van steeds drie weken, samen met twee injecties in mijn bil. Die krijg ik iedere maand. Ik neem de recepten aan en neem afscheid. Als we in de lift staan breek ik. Ik ben zo verdrietig. Ik voel niet aankomen dat het slechter met mij gaat en dat maakt mij bang. Ik kan er niet meer vanuit gaan dat mijn lichaam aangeeft wanneer ik ziek ben. Er gaan een paar weken voorbij en langzaam krabbel ik uit mijn dal. De hevige pijnen zijn minder geworden door de nieuwe medicatie. Ik mag starten met revalidatie in het ziekenhuis. Twee keer per week fitness en zwemmen. Ik merk dat ik langzaam weer wat kracht terug begin te krijgen. Maar mijn bloedwaarden blijven toch laag. Ik krijg nog twee keer extra bloed toegediend, voor de oncoloog besluit dat ik definitief EPO moet gaan spuiten om de aanmaak van rode bloedlichaampjes te stimuleren. Het is inmiddels april 2019. Het is iets meer dan zeven maanden geleden toen ik het nieuws te horen kreeg. Ik voel me beter. Ik voel me mentaal beter. Ik word actiever en het lukt mij steeds meer om meer dingen te doen. Ik word gebeld door Talpa. Ze vragen of ze langs kunnen komen. Natuurlijk, maar mijn vader is er nog niet. Dat geeft niet. Binnen 15 minuten zijn ze er. De twee producenten gaan zitten. Goed nieuws Karin. Je vader gaat met ons mee op reis!! Ik ben zo blij!! Hij verdient het. En weet je nog dat we een beetje gingen uitzoeken of we iets van jouw biologische familie konden achterhalen? Nou die hebben we gevonden. We hebben je broers en zussen gevonden en ze willen jou heel graag ontmoeten. Maar dit mag je niet tegen je vader zeggen. Ik ben emotioneel en heb zo veel vragen, maar mijn vader komt binnen. Jan! Je gaat de wereld rond! Dat is mooi zegt mijn vader. Ik lach en ben blij. Vanbinnen is het een rollercoaster. Mijn broers en zussen, hoe is het mogelijk. Ik ga ze ontmoeten...

MEER