×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
Wat als behandelingen niet helpen?

Wat als behandelingen niet helpen?


Ikzelf worstel al vele jaren met een eetstoornis, waarin ik periodes heb gehad dat het beter ging maar verschillende dieptepunten heb meegemaakt. Telkens opnieuw begon ik aan een behandeling in de hoop dat dit deze keer wel een blijvend verschil zou maken. Dat ik mij vrij kon maken van de eetstoornis en deze mijn leven niet meer zou beïnvloeden. Verschillende keren ben ik opgenomen geweest in een kliniek of psychiatrisch ziekenhuis. Ook heb ik groepsbehandelingen gevolgd, alternatieve therapieën geprobeerd en heb ik zoveel psychologen gesproken dat ik de tel kwijt ben. Steeds maar weer een nieuwe behandeling beginnen nadat de vorige geen effect leek te hebben is zwaar. Na zoveel ‘mislukte’ behandelingen ga je aan jezelf twijfelen. Kán ik eigenlijk wel beter worden? Wat is er mis met mij? Je omgeving zegt ‘als jij écht beter wilt worden dan lukt het’ of ‘laat de behandeling volledig toe dan heeft het zeker effect’. Maar ik wilde het echt, en liet de behandeling toe, ik zette mij in, vocht en voor mijn gevoel ging ik ook vooruit. Maar iets in mij wilde het toch niet helemaal, of hield toch nog wat kleine dingen van de ziekte stiekem vast. Ik was mij daar op dat moment niet eens bewust van. Ik volgde toch mijn eetschema van diëtiste? Ik kwam toch aan? Ik maakte toch braaf mijn therapie opdrachten en praatte over mijn problemen? Maar aan de andere kant zocht ik wanhopig nog naar kleine restjes van die veiligheid, of beter gezegd schijnveiligheid, van de eetstoornis. Ik volgde wel mijn eetschema, maar alleen met producten erop die voor mij toegestaan waren. Ik kwam aan, maar het mocht absoluut niet te snel gaan en niet hoger dan een bepaald minimaal gewicht. Ik maakte wel mijn opdrachten en praatte, maar zei vaak gewoon de dingen die verwacht werden of die de behandelaren wilde horen omdat dat nu eenmaal gemakkelijker was. Mijzelf uitdagen met moeilijke situaties of producten deed ik omdat het erbij hoorde of om andere mensen trots te maken, maar niet omdat ik dit zelf per se wilde oefenen. Nu achteraf zie ik dit in, maar op dat moment zelf had ik het oprecht niet in de gaten. De eetstoornis was eigenlijk mijn tweede natuur geworden. Ik zag nog nauwelijks het onderscheid tussen mijn echte ik en de eetstoornis. Ik ben gedurende de afgelopen 8 jaar ook door verschillende fases heengegaan waarin mijn eetstoornis een andere uiting had. Soms herkende ik het zelf niet eens als een eetstoornis, maar bleek dit het toch te zijn omdat ik vroeg of laat ontdekte dat ik er volledig door in beslag was genomen.

Zodra ik met ontslag ging na een opname of een behandeling afrondde merkte ik dat ik in mijn hoofd nog helemaal niet verder was. Ik had weliswaar gedrag aangeleerd waardoor ik voor de buitenwereld redelijk gezond leek, soms zag ik er misschien ook weer gezond uit en ik kon beter met bepaalde moeilijkheden omgaan. Maar de gedachten van de eetstoornis waren nog 24/7 aanwezig en bepaalde mijn leven nog volledig. En natuurlijk was dit voor mijn directe omgeving zichtbaar. ‘Laat het toch los’, zeggen ze dan vaak tegen mij. Maar ja, hoe laat je iets los waarvan je niet eens weet dat je het vasthoudt? Het is niet vreemd dat de gedachten van de eetstoornis in je hoofd nog lang aanwezig blijven, maar hoe ik voorbij dit punt kom weet ik nog altijd niet. Wat volledig hersteld zijn is weet ik nog niet. Het maakt mij soms moedeloos of boos op mijzelf. Ik ken veel mensen die lijden aan een eetstoornis. Sommige worstelen al jaren en lijken er niet uit te komen. Soms hoor ik ook succesvolle herstelverhalen. Mensen die weer écht leven en genieten. Mensen die vertellen over het moment waarop hun knopje omging, het moment dat ze er echt klaar voor waren. Dit moment heb ik al meerdere malen meegemaakt, tenminste dat dacht ik op dat moment. Maar toch was het niet mijn moment hoe graag ik dat ook wilde. Ik denk dat herstellen van een psychische aandoening niet altijd een kwestie van willen of doen is. Natuurlijk moet je je hard inzetten, de behandeling volgen en gemotiveerd zijn maar ik denk niet dat dat altijd een garantie voor herstel is. Dit levert vaak onbegrip op in de omgeving. Het lijkt voor hen misschien alsof je je best niet doet of niet wil herstellen. Maar ja als je een gebroken been hebt kun je nog zo graag willen dat het geneest, je zal toch moeten wachten tot het bot aan elkaar gegroeid is. Herstellen kost altijd tijd. Het maakt het soms eenzaam, omdat ik niet weet of en wanneer ik kan zeggen ‘Ik leef weer echt zoals ik dat wil en ben vrij’.

Wat ik hiermee niet wil zeggen is dat voor sommige herstel gewoon niet mogelijk is. Ikzelf blijf ook proberen en ga niet opgeven in dit gevecht. Ups en downs horen bij het leven en niemand is altijd blij en gelukkig. Ook heeft iedereen wel wat aan te merken op zijn lichaam of zichzelf. Dat is niet erg. Zolang het je leven maar niet beperkt. Misschien dat dat moment waarop het knopje echt omgaat en vooral om blijft bij mij ook ooit komt. Misschien gaat het geleidelijk en merk ik op een dag dat het me eigenlijk niet meer bezighoud. Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat opgeven geen optie meer voor mij is! 

Ik hoop dat ik anderen tot steun kan zijn met dit verhaal. Welke problemen je ook doormaakt, zie jezelf nooit als hopeloos geval. Het is jouw eigen leven dus jij hebt de regie. Maar ervan wat jij wilt! 





LWAlmanak
Mooi, open, eerlijk, oprecht. Herstel gaat vaker geleidelijk en nooit instant. Sterkte, wijsheid, kracht. Al het goede gewenst. Graag gelezen!
05-03-2017 21:21
05-03-2017 21:21 • Reageer
harry bodden
Egaal wat je hebt, je hebt het. En wat je hebt wil je soms onbewust niet kwijt. Als men het van je wilt afpakken...ben je der niet altijd van bewust, maar je wilt niet kwijt wat van jouw is geworden..want zo ben je op DAT moment. Elk moment is uniek, elk mens ook , elk gevecht zeker weten ook. Om je zelf er van te over tuigen dat het een foute weg is die je bewandeld, moet je eerst verdwalen. Dan daarna ga je zoeken welke weg je wel moet nemen, als je zo ver bent dat je zelf er achter staat, dat je de weg MOET vinden voor je zelf dan pas kan het gaan lukken. Natuurlijk krijg je terug vallen, en lig je op je kont. Andere zeggen gauw ..stel je niet aan , doe wat nodig is enz. Tja..ik ken dat, maar het is jouw lijf . En dat snappen ze niet. Jouw geest..dat vecht tegen jouw eigen wil. Als je samen in het reine komt..dus geest en de wil...en je keuze is de jouwe ..dan gaat het beter.en beter. Altijd blijft er het oude patroon op de loer. Maar je weet nu dan hoe je er mee om kunt gaan, jij bent dan immers in control.!! Ik wens je veel sterkte in je gevecht met je brein, met je omgeving , met de hulpverleners..etc etc. als je maar ZELF de baas blijft over WAT JIJ echt wilt. Zeg ..ik ken je niet , maar als je het goed vind wil ik je een knuffel geven. gewoon een knuffel..effe lekker niks , beetje warmte. In instellingen weet ik goed de weg, kwam er vaak, om op bezoek te gaan bij mensen die het nodig hadden. kwam zelfs op gesloten afdelingen...ook op de PAAZ en op de crises afdelingen. ik weet waarover ik schrijf. soms was een knuffel wat een ander juist nodig had, of lekker samen koffie lurken. Nu ''werk '' ik voor een stichting die mensen met een lastige problematiek opvangt , en een huiskamer geeft..op die dagen dat ander dicht zijn. Daar komen deze verhalen ook vaak aan bod als men er over WIL praten. Als het kan in jouw omgeving ..zoek iemand die je vertrouwd, die met je lacht en je tranen droogt. Groetjes van Harry.
20-02-2017 10:57
20-02-2017 10:57 • Reageer
Enschedekiektmee
Ik hoop dat je de knop om kan zetten
19-02-2017 08:18
19-02-2017 08:18 • Reageer
johan_jongedijk
Zo goed om dit van jou af te achrijven en te delen
18-02-2017 12:53
18-02-2017 12:53 • Reageer
Evelynn
Wat dapper dat je jouw verhaal hier deelt. En wat een strijd voer jij dag in, dag uit. Heel naar vind ik dat voor je, maar wat ben je sterk. Mocht je af en toe een steuntje in de rug kunnen gebruiken, kijk dan eens op de Facebookpagina "Steuntje in de Rug". Dat is speciaal voor mensen met een onzichtbare ziekte. Als je je daar aanmeld krijg je af en toe wat begrip bij je thuisbezorgd. Ik denk dat je daar recht op hebt en dat je dat jezelf moet gunnen. Stay strong
18-02-2017 12:12
18-02-2017 12:12 • 1 reactie • Reageer
Lou
dankjewel voor de tip!
06-03-2017 13:08
06-03-2017 13:08 • Reageer
DvdVelden Blog
Heel erg mooi! Zo is dat geef nooit op en jij bent uniek op jou manier. Dat geld voor iedereen!
18-02-2017 11:37
18-02-2017 11:37 • Reageer
Hans van Gemert
Mooie beschrijving. Wat voor de buitenwereld vanzelfsprekend lijkt is voor je binnenwereld vaak nog geen realiteit. Maar elke stap in de goede richting is er een.
18-02-2017 11:29
18-02-2017 11:29 • 1 reactie • Reageer
Lou
Dat is zeker waar! Dankjewel
18-02-2017 11:35
18-02-2017 11:35 • Reageer