Verhaal: Schreeuw in de nacht.

Verhaal: Schreeuw in de nacht.


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

SCHREEUW IN DE NACHT

 Eindelijk heb ik eens een avond voor mezelf. Dat is zo lang geleden, dat ik me niet meer heugen kan wanneer het was. Ik ruim de vaatwasser uit en zet koffie. Nu nog heel snel even Facebook checken en dan languit op de bank. Er komt voor de verandering eens een mooie film op tv.  Zelden kijk ik tv, het journaal moet ik volgen voor mijn werk, anders zou ik dat ook niet meer doen, wat een ellende. Zou Melanie nu eindelijk eens gereageerd hebben op mijn app? Nee dus, waar hangt ze nou toch uit? Niks voor haar om zo lang ondergedoken te zijn.

 Melanie en ik kennen elkaar al van de opleiding. Het klikte meteen en we hebben het prima naar de zin samen. In de kroeg of op een terras, altijd dikke pret met haar. De laatste tijd echter, hangt er een soort waas van geheimzinnigheid om haar heen. Ik kan het niet peilen wat het is en op mijn vragen doet ze geïrriteerd en zegt ze dat er niets is, gewoon een beetje moe.  Moe? Waarvan dan? Melanie is een half jaar geleden ontslagen bij het bedrijf waar ze werkte en ze hangt maar wat op de bank en kijkt naar alle stompzinnige soaps. Tja, daar kun je moe van worden.

 De koffie is doorgelopen en ik schenk mezelf een kopje in. Neem er ook een stuk koek bij want het eten is er vanavond weer bij in geschoten. Net als ik op de bank plof gaat de bel. Shitt, als ik ergens geen zin in heb......

 Voor de deur staat een man die ik niet ken. Ik doe de deur op een kier en kijk de man vragend aan.

 " Mevrouw Verschuur?" vraagt de man. " Wie wil dat weten?" vraag ik en kijk hem nieuwsgierig maar op mijn hoede, aan.  "Ik heb begrepen dat u Melanie Jager kent en ik wil graag weten of u weet waar ze is?" Ik weet niet goed wat ik doen moet, het liefst klap ik de deur dicht want ik heb een gevoel dat mijn vrije avond in duigen valt.

 " Van wie heeft u gehoord dat ik Melanie ken?" vraag ik en de ogen van de man worden donkerder.  "Dat doet er niet toe," snauwt hij ineens en mijn hart begint sneller te kloppen en ik voel dat ik begin te zweten. " Is ze bij u?"  "Nnee, nee....ik...." , stotteren ik. "Hier is ze niet" en ik wil de deur dicht gooien maar de man duwt zo hard tegen de deur zodat hij open vliegt en ik keihard met mijn rug tegen de muur aan val.

 Ik word bang en probeer nogmaals de deur dicht te doen maar de man is al binnen en roept dat ik voor hem uit moet lopen. Ik wil tegenstribbelen maar ik ben zo trillerig, het lukt me gewoon niet. Mijn mobiel, waar heb ik die gelaten, wat heb ik voor het laatst met mijn mobiel gedaan? Ik kan niet helder denken. Aan de ene kant is het zwaar bewolkt in mijn hoofd en aan de andere kant probeer ik koortsachtig na te denken. Mobiel, politie, is alles wat ik maar kan denken en dan zie ik hem liggen. Net als ik hem pakken wil, duwt de man mij op de bank en zegt:" Ik dacht het niet, dame."

 Ik lig op de bank te bibberen en vraag:" Wat moet je van me en waar is Melanie?"  " Dat wil ik ook heel graag weten, " zegt de man. " Ik krijg nog 10.000 Euro van haar en als ik dat niet binnen drie dagen krijg dan ben jij aan de beurt. Ik laat je hier nu alleen en over drie dagen kom ik weer. In de tussentijd wordt er niets ondernomen door jou. Geen politie, geen enkel iemand die je op de hoogte stelt van mijn bezoek hier. Mocht je toch ook maar iets te willen uitvreten, dan weet ik je te vinden. Ik zie en hoor alles wat je doet. Zorg dat Melanie hier over drie dagen is."

 

 Ik bibber nog erger als net en zie door een waas dat de man daadwerkelijk is vertrokken. Ik grijp mijn mobiel en toets het nummer van de politie in maar dan stop ik. Ik durf niet. Hoezo ziet en hoort hij alles wat ik doe, herinner ik me zijn woorden. Wie was die engerd en wat moet hij van Melanie? Ja, 10.000 Euro, 10.000!!!??? Melanie toch, huilt het in mij, waar ben je mee bezig, waar heb je je mee ingelaten?

 Ik sta langzaam op van de bank en doe alle gordijnen dicht. Ik ben doodsbang dat iemand, en zeker die man, me ziet. Ik kijk bij de voordeur maar die heeft hij achter zich dicht getrokken. Het nachtslot doe ik er nu maar op. Eerst een borrel, denk ik. De koffie spoel ik door de gootsteen en ik schenk met . trillende handen een glas rode wijn in. Het gunst over de rand en het glas komt gevaarlijk hard tegen mijn tanden aan. Rustig blijven, rustig blijven, zeg ik als een soort mantra tegen mezelf. Ik neem nog een hele grote slok wijn en die verwarmt mijn keel wat. Nogmaals pak ik de telefoon en toets het nummer van Mel in. Antwoordapparaat. Ik spreek een boodschap in dat ze me meteen moet bellen en gooi de telefoon op de bank en loop heen en weer en heen en weer door de kamer.

 Wat is hier gebeurd vanavond en wie was die engerd vent. Mij  glas is leeg en ik schenk nog een groot glas in.  Dan schrik ik me zo dood van een geluid dat er een enorme plens wijn over mijn  bloes valt en het geluid blijft maar doorgaan. Het is mijn mobiel en ik gris hem van de bank en kijkt op het scherm. Onbekend nummer. "Hallo," bibber ik in het toestel. " Goed bezig, meisje," hoor ik een hele bekende stem. "Je kunt de gordijnen wel dicht doen maar ik zie alles wat je doet en ik hoor alles. Vooral geen stomme dingen doen. Je weet het hè. Over drie dagen hebben we een afspraak." tuut tuut tuut......hoor ik en ik begin te huilen zoals ik zelden gedaan heb. Ik ben zo bang, zo vreselijk bang en zak weg in een denderende huilbui.

 Bijgekomen,  herinner ik  de woorden van de man. Ik spring op en kijk naar alles wat in de kamer staat. Ik voel aan de lamp, aan de stoelen en voel alles na of er misschien een camera hangt maar ik kan niks vinden. Zoek het hele huis door maar niks, ik ben de wanhoop nabij en giet mezelf vol met wijn om maar niet meer zo bang te zijn. Nogmaals bel ik Melanie en nog steeds is er alleen het antwoordapparaat.  Ik staar voor me uit en moegestreden van angst val ik op de bank in slaap.

 

Het is drie uur in de nacht als ik weer wakker wordt en meteen komt alles weer terug in mijn herinnering. De angst omsluit mijn hart en ik voel me benauwd worden. Ik moet iets doen maar wat? Op dit tijdstip kun je niks doen. Onrustig loop ik de kamer rond en sta stil bij de gesloten gordijnen. Voorzichtig gluur ik er doorheen maar alles is donker in de straat. Ik loop naar de keuken en ook daar is niks aan de hand. Dan opeens weet ik wat ik ga doen, mijn hart begint sneller en sneller te kloppen. Ik ga naar het huis van Mel, er is iets goed mis, dat voel ik aan alles. Maar de man zei dat hij alles ziet en hoort wat ik doe. Wat moet ik nou? En dan voel ik een soort kracht in me opkomen en een vastberadenheid neemt bezit van mij. Ik laat alle lampen gewoon branden, pak de sleutels van mijn huis , waar ook de sleutel van het fietsenschuurtje aan zit en loop muisstil naar buiten. Ik blijf stil staan luisteren maar er is niets te horen. Melanie haar sleutel zit ook aan het sleutelbos. We hebben elkaars sleutel omdat we in de vakantie op elkaars huis passen en nu komt dat goed van pas. 

 

Als een razende rijd ik naar het andere eind van de stad, steeds om me heen kijkend of ik iets verdachts hoor maar op een enkele auto na, is het stil. Dan kom ik aan bij het huis en stap van mijn fiets. Ook hier is het stil, doodstil kun je wel zeggen. Ik zoek de sleutels maar ik bel eerst aan, je weet maar nooit, al branden er geen lampen in het huis, Nee, nogal wiedes, denk ik in mezelf, het is diep in de nacht.

Muisstil draai ik de sleutel om in het slot en de deur gaat open, snel doe ik hem geluidloos dicht en sta ik in een pikdonkere gang, een stapel post ligt op de mat zo te voelen. Ik durf geen licht aan te doen en loop op de tast naar de woonkamer. Voorzichtig loop ik door de kamer en zie dat ook Mel alle gordijnen dicht heeft. Dat is raar? Dan doe ik toch maar snel een lampje aan, tuur door de kamer maar hier is ze niet. Dan loop ik naar boven, voetje voor voetje schuifel ik op de trap en ik sta stil op de overloop. Net wil ik richting haar slaapkamer lopen en dan struikel ik over iets heen wat op de grond ligt, potver….ik schrik me lens zeg. Ik ga op mijn hurken zitten om te voelen wat datgene was waar ik over struikelde en dan begin ik te gillen.

Doodsbang zoek ik het lichtknopje van de overloop en zodra de lamp aanfloept, begin ik nog harder te gillen want ik zie Melanie liggen op de grond. Oh my, oh my, wat is dit?? “Mel,” roep ik hard en ik werp me bovenop haar. “Mel, wakker worden, toe nou, gek, wat is dit toch?” maar Melanie beweegt niet en ik begin langzaam te beseffen dat ze dood is. Dan kijk ik nog eens goed en verstijft van schrik en angst zie ik dat er allemaal bloed ligt. Op Mel, onder haar en de vloerbedekking van de overloop is rood gekleurd.  Ik sta te trillen op mijn benen en weet niet wat ik moet doen, ik huil, ik tril en dan ineens weet ik dat ik bellen moet. 112 moet ik bellen maar waar is mijn mobiel? Heb ik die wel meegenomen?   Op het moment dat ik in mijn zakken voel of mijn mobiel erin zit, hoor ik heel zachtjes een kreun. “Mel, kun je me horen? Zeg wat! Je leeft nog!!!”  ik voel dat ik mijn mobiel in mijn handen heb en toets 112 in met bibberende, bebloede handen, zie ik nu.

“112, wie wilt u spreken, politie, brandweer of ambulance?” hoor ik en ik stamel mijn naam en dat ze snel moeten komen en dat mijn vriendin dood ligt te gaan en…..en…..en……adres! Oh shitt, hoe heet het ook alweer. Mijn hersenen kraken en ik noem dan het adres en dat ik een ambulance nodig heb. De mevrouw zegt dat de ambulance onderweg is en opgelucht hang ik op. Ik kijk weer naar Melanie en schud haar wat door elkaar maar er komt geen enkele reactie. Pols……ja, ik moet haar pols tellen en ik pak een bebloede hand van Mel, oh Mel……waar ben je toch in beland en ga asjeblieft niet dood. Ik voel een hartslag gelukkig en waarom duurt het nou zo lang met die ambu? Ik weet niet wat ik nog meer moet doen en ben zo bang en zo warrig in mijn hoofd en eindelijk, eindelijk gaat de bel en is de ambulance er. Ik ren vliegensvlug de trap af en gooi de deur met een zwaai open en dan……..kijk ik in de valse ogen van die enge man.

 

 



Beoordeel

Reviews en Reacties:

4.9 / 5 (15 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Wow ook al zo spannend!
| 18:58 |
Ja hè. Haha.
| 19:29 |
Echt wel.
| 19:35 |
Spannend om te lezen... goed geschreven!
| 14:48 |
Dank je hoor.
| 17:23 |
Spannend verhaal zeg! Benieuwd naar het vervolg!
| 16:42 |
Moet je heel veel geduld hebben want het wordt een boek, Haha
| 16:48 |
Kom maar op dan hahahaha Even door pennen dus!
| 16:49 |
jaaaa dat duurt nog wel even, haha
| 17:14 |
:-(
| 18:13 |
Oh wat een spannend verhaal zeg maar nu wil ik graag meer lezen
| 14:55 |
Ik maak renate een boek over. Leuk he.
| 15:18 |
Oja erg leuk maar dan kunnen we hier niet verder lezen
| 19:48 |
Nee. Helaas. Er een moet dat zijn in mijn vorige bericht. Niet renate. Haha
| 19:50 |
Spannend!! En hoe gaat het verder?!
| 11:24 |
Dat wordt een boek. Ben ermee bezig.
| 11:37 |
Knap!
| 11:43 |
Ik ben benieuwd naar je boek.
| 14:53 |
Dan moet je nog veel geduld hebben, ben ik bang......maar....hij komt er.
Dank je hoor.
| 15:05 |
Spannend, hier wil ik wel het vervolg van weten!!!
| 07:36 |
Hier maak ik een boek van en moet je dus heel, heel veel geduld hebben, haha, sorry.
| 10:58 |
Een spannend geschreven verhaal, is er ook deel 2?
| 06:04 |
Nee, wel een boek, maar dat duurt nog even. Bedankt hoor.
| 10:58 |
Deze vind ik nóg spannender!!
| 20:58 |
Jaaaaaa leuk. Heb je ze nu omhoog gehaald? En hoe doe je dat?
| 21:02 |
Ik typ dan bijvoorbeeld "Bloggerda schreeuw in de nacht" in het zoekveld (bovenaan het menu van Yoors). Dan krijg je zoekresultaten.
| 21:03 |
Aahh zo dus. Dank je!!
| 21:06 |
Pfff mens....ik zit te bibberen achter mijn computer!!
| 00:02 |
Hahaha spannend he.
| 00:03 |
nou dat kan je wel zeggen. Mens en goed ook!!
| 00:22 |
Nou, dank je hoor. Wat leuk.
Dat wordt nu een boek, ben ik mee aan het schrijven.
| 00:44 |
Heel knap hoor. Je schrijft leuk en leesbaar.
| 10:30 |
Jeee...dat is wel heel erg spannend. :-p
| 15:41 |
Jahaaaa hoe zou dát nou verder gaan hè. Dank je.
| 16:59 |
Ja...brrr...
| 17:02 |
Heb zoveel reacties gehad, hier en op mijn website en op Facebook. Toen dacht ik, ik ga er verder mee en het wordt nu een boek. Mensen dachten dat ik een boek over mijn leven zou schrijven maar daar heb ik een blog over geschreven. Dus nu een thriller.
| 17:30 |
whoep whoep.. dat wordt gaaf!
| 17:32 |
Ja joh. Maar ook moeilijk. Wat hoe werkt het bij de politie en je kunt geen leugens vertellen. Dat soort dingen. Maar schrijven is echt zo heerlijk.
| 17:54 |
Ja.. dat onderzoek hoort er bij he
| 18:10 |
Zeker weten. Maar leuk!! En...ik heb geen haast.
| 18:16 |
Heel erg leuk! :-D
| 18:41 |
Oh spannend zeg!
| 08:52 |
Ja hé. Dat wordt een boek. Ben aan het schrijven.
Bedankt hoor.
| 10:56 |
Aai wat een spannend verhaal... Ik hang aan je lippen...
| 08:50 |
Dank je wel. Leuk!!
| 10:56 |
:)
| 11:11 |
gadverdarrie zeg.. en nu de rest nog.. pfff spannend verhaal hoor..
| 22:54 |
Heel spannend he, en het wordt een boek. Ben ik aan het schrijven.
| 23:18 |
Ja goed zeg mooi geschreven geen bedtime story
| 14:13 |
Nee, hahaha bepaald niet.
| 23:18 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
Dier, Tuin & Natuur
Kooikersplas Houten
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen