Dit is mijn reis en ik ga er voor


Ik heb jullie de afgelopen weken meegenomen op een intensive reis. Ik heb verteld over mijn, onze zoon. Hoe eigenwijs hij was om niet zelf de wereld in te komen en dat hij het liefste gehaald wilde worden. Hoe hij zo’n beetje is en welke weg wij genomen hebben om onze zoon zo’n goed mogelijke plek en start te geven in deze maatschappij.
Ik heb jullie verteld over mijn man. Wat hem en ons is overkomen en dat mijn zoon en ik nu met z’n tweetjes verder gaan. Al deze blogs heb ik geschreven om jullie met mij kennis te laten maken, om uit te leggen hoe mijn gezin er nu uit ziet en hoe dat zo gekomen is. Dit zijn nog de grote lijnen van mijn leven. Er is nog wel meer gebeurd maar dat heeft allemaal (veel) minder impact gehad dan wat jullie van mij tot nu toe gelezen hebben. Dank jullie wel voor het lezen van al die lastige blogs tot nu toe. Jullie reacties waren warm en geven mij moed en ook inzicht in mijzelf en in bepaalde dingen. Ik heb mijzelf vroeger nooit echt als sterk beschouwd maar ik kom er steeds meer achter dat ik dat wel ben en dat is weer nieuw voor mij. De afgelopen maanden ben ik gegroeid op een manier die ik nooit had verwacht van mijzelf. Ben ik trots op mijzelf? Nee. Wel ben ik mij bewust van de kracht die ik heb. Ik ben mij bewust van wat ik de laatste maanden voor elkaar gekregen heb en wat ik kan. Ook weet ik waar mijn zwakke punten liggen en hier houd ik rekening mee en daar vraag ik hulp bij. Ik weet dat ik op mensen kan rekenen en ik vraag ook hulp waar dat nodig is. Vooral dat is nieuw voor mij. Hulp vragen en het niet meer alleen (met z’n tweetjes dus) doen.

Ik merk dat de laatste serie blogs veel gevraagd heeft van mij en dat is niet erg. Dat mag en dat gevoel mag er zijn. Dat is naar mijn mening zelfs goed. Door te schrijven probeer ik mijn rugzak weer opnieuw in te delen. Gelukkig is mijn rugzak erg flexibel en elastisch.
Waar ik nu over ga schrijven weet ik nog niet precies. Ik heb al wel een paar thema’s in mijn hoofd maar hoe ik dat ga invullen zie ik wel de komende tijd. Of ik elke week 6 blogs online laat komen weet ik niet precies. Misschien wel wat minder maar met wat andere dingen tussen door zoals foto’s of korte (positieve) teksten. Hoe dan ok jullie zullen van mij blijven lezen.

Ik ben hier begonnen met schrijven omdat ik een soort van CV wil gaan opbouwen. Ook daar zal ik een keer een blog over schrijven want hoewel ik nu ANW ontvang moet ik wel een baan zien te hebben wanneer mijn zoontje 18 jaar wordt. Dat is nog 13 jaar en dat lijkt nog ver weg. Maar het is wel goed om hier nu al over na te denken en aan te werken. Zeker omdat mijn CV nu niet echt vol staat van het werk. Eerder van werken aan mijzelf. Als je dan niet echt jong bent is het moeilijk om straks aan het werk te komen dus heb ik besloten om dat gat van die CV in elk geval niet te groot te laten lijken de komende jaren en dat ik naast het Alleenstaande moederschap ook nog dingen heb gedaan die wel nuttig kunnen zijn voor een werkgever. Werkgevers kijken immers naar wat je allemaal gedaan hebt en niet waarom je zo lang niet gewerkt hebt.