×

Yoors


Inloggen
×

Yoors











Een geboortedag vieren om te blijven herinneren

Een geboortedag vieren om te blijven herinneren


Eerder wakker dan zoonlief

De dag begon vanmorgen al goed. Zoonlief lag nog lekker te slapen en ik werd wakker. Waarschijnlijk van de radio van de buurvrouw aangezien zij niet goed hoort zonder hulpmiddelen. Naja dan ga ik maar naar beneden want echt slapen wil ook niet meer lukken en zo kan ik een paar dingen doen voor er ééntje wakker wordt. Dat is soms best wel fijn. Dus ik ga naar beneden en doe een paar dingen. Op een bepaald tijdstip ga ik toch maar mijn droomprins wakker maken want ik heb geen zin om hem diezelfde avond naar bed te moeten slepen.

Droomprins wordt je wakker?

Ik kom dus boven en roep mijn droomprins bij zijn naam. Ik zeg dat hij wakker moet worden. Hierop volgt een antwoordt van "Ik slaap nog" Waarop mijn vraag is of hij nog wel confettiballonnen wil stuk prikken? Nou waar ik normaal heel veel moeite moet doen om hem wakker te krijgen zit hij nu slaperig recht op in bed, probeert de slaap uit zijn ogen te wrijven en wil hij naar beneden. Dit vond ik dus wel heel erg grappig. Ik krijg hem zover dat hij mee gaat naar beneden. Eerst ontbijten, daarna mag hij de ballonnen leksteken. Ik had bolletjes meegebracht en dat was wel een goed idee als ontbijt. Samen met een beker koude (huisgemaakte) chocolademelk.

Confetti!!!

Ondertussen in mijn droomprins dus niet meer aan het dromen maar wakker genoeg om de ballonnen kapot te steken. Hier komt me daar een lading confetti uit! Tja wat wil je als je die zelf gevuld hebt.
Ik had er al een voorproefje van gekregen toen ik de dag ervoor de ballonnen maakte en opblies. Van die ballonnen knapte er namelijk ééntje. Die had kennelijk te veel lucht gekregen. Ik zat onder de confetti en keek even raar van wat is dit nu? Gelukkig was mijn grote knul niet geschrokken en konden we er beide wel om lachen.
De confetti viel als regen over onze zoon heen. Hoewel hij het heel spannend vond om bewust die ballonen stuk te prikken deed hij het wel. De vloer lag bezaaid met de confetti en dat was wel heel mooi. Toen werd het toch wel tijd dat hij zorgde dat hij omgekleed raakte. Dat is vaak makkelijker gezegd dan gedaan. maar het kwam goed. Hij bracht zelfs zijn pyjama op mijn verzoek naar boven! Nou dat vond ik wel heel leuk.

Van uitstel leer je

Nu begon er weer een nieuwe uitdaging, wachten. Tot het lunchtijd was. Na de lunch mochten er weer een paar ballonnen lek geprikt worden. Dat was best wel lastig om te begrijpen. Onze zoon wilde "nu" alle ballonnen lek maken. Dat wilde ik liever niet want zo had hij ook nog voor straks. Zeker omdat hij het zo leuk vond. Dus na de lunch (welke bestond uit een gevulde koek en een kokosmakroon) mocht hij nog een paar ballonnen lekprikken en na het avondeten weer. Dat was wel heel leuk en het uitstellen ging zowaar goed. Tussendoor veegde ik wat confetti aan de kant maar onze zoon vond het zo leuk dat hij het weer pakte en er weer mee ging spelen. Het was vooral goed om in speelgoedauto's te scheppen en dat soort leuke dingen.

Bedtijd....

Toen werd het na het avondeten toch zoetjes aan tij om naar bed te gaan. Ik vertelde zoonlief dat het bedtijd werd maar tot mijn stomme verbazing had hij geen zin! Alle ballonnen waren al stuk, de confetti lag al aan de kant en we hadden al opgeruimd. Dit gebeurd dus niet zo vaak dat zoonlief NIET naar bed wil. Ja sorry maar daar ga ik niet in mee. Morgen moet hij weer naar school dus huppa naar de wc en naar bed! Nog even zat hij te checken waar hij morgen heen ging. Was het nu naar de naschoolse opvang? Nee je gaar morgen naar school. Ik pakte de kalender er bij en liet het zien. De naschoolse dagen heb ik gemarkeerd met een stikker dus ik hoop dat dit gaat helpen.

Naar bed met obstakels

Ondertussen, dat ik dit blog schrijf ligt zoonlief lekker te slapen maar dat is ook niet helemaal soepel verlopen. Momenteel zit hij erg te plukken aan velletjes aan zijn handen en voeten. Dus ik probeer daar ook wat mee aan te vangen. Gelukkig is het niet zo erg als twee weken geleden. Toen was hij echt flink ziek en is daarna aan zijn vingers, handen tenen en voeten gaan plukken. Hij gaat door, zelfs als het pijn doet. Dat herken ik helaas. Ook wilde we even dollen en ik kom er weer achter dat hij niet de kortste is en baf mijn mannetje klap met zijn bolletje tegen de muur aan terwijl ik hem in bed wil werpen. Ik pak hem op en knuffel hem terwijl hij in tranen zijn bolletje zo houd dat ik hem kusjes kan geven. Wanner de ergste pijn weg ik mag ik hem als nog in bed werpen. Hierop zeg ik dat ik dat nu even niet doe. Dan mag ik hem in bed bowlen. Dat doe ik dus ook maar niet.

Een geboorte dag, en nu?

Hoe is het dan zo'n geboorte dag van je man, van de vader van je kind? Vorig jaar was het echt lastig. Nu begin ik mijn weg hierin te vinden samen met onze zoon. Ik maak eten klaar wat hij lekker vond, koop drinken en een toetje wat hij lekker vond en ik zorg dat er cadeautjes zijn voor hem die wij samen gemaakt hebben. Onze zoon mag een bloemetje uitzoeken en ik zet een verse witte roos neer. Morgen koop ik weer een witte en een rode kunstroos. Het plankje/hoekje voor mijn man/voor papa is weer goed schoon en zojuist heb ik zijn doopkaars aangestoken als teken van licht. Hij had deze zelf nog nooit gebrand dus nu doe ik het op zijn geboorte dag.

Dankbaar voor kracht.

In de weken (paar maandjes) dat mijn man zo ziek was had ik één lied waar ik houvast aan had. Zeker op de dagen dat hij op de IC lag. https://kerkliedwiki.nl/Licht_dat_terugkomt
Ook het lied Dank u voor deze nieuwe morgen was de laatste dagen een lied wat ik zong. Waarom? Omdat ik dankbaar was voor elke nieuwe morgen die hij kreeg. Ik kende het niet meer helemaal. Dit couplet zong ik dan ook vaak hoewel het in tranen was.
Dank u voor deze nieuwe morgen, dank u voor deze nieuwe dag, dank u dat ik met al mijn zorgen bij u komen mag.
Ik was dankbaar voor elk sprankje hoop dat we (nog) hadden. Hoewel ik ergens wel wist dat het nu aftellen was.
Wanneer ik dan terug kijk naar die laatste week van november in 2017 en ik kijk naar hoe het nu gaat dan zie ik een sterke vrouw die zich weinig aantrek van wat andere zeggen over deze situatie en deze manier van doorgaan. Ik zie een moeder die tijd maakt voor het verdriet van haar zoon maar ook zeker voor de leuke dingen. Ik zie een moeder die bewust de vader van haar kind blijft benoemen en die bijzondere dagen blijft vieren zolang haar zoon daar behoefte aan heeft. Zo schrijf ik ook bewust over dit soort dagen op het digitale mededelingen bord van de klas van onze zoon. De eerste keer heel klein en summier, vandaag heb ik kort beschreven hoe onze zoon de geboortedag van zijn vader heeft beleefd. Ook heb ik heel bewust meer dingen geschreven zodat hij kan kiezen waarover hij kan vertellen. Ik hoop dat wanneer hij wil vertellen over papa en zijn geboortedag dat dit kan. gunst nu is deze laatste alinea toch nog een beetje anders geworden dan het blog zelf maar ik denk dat ook dit er bij hoort.

Een lichtje, al is het nog zo klein, zal altijd sterker dan het duister zijn.

ikzelf