×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Een lieve zorgzame papa

Een lieve zorgzame papa


Papa in spé door het dak

Mijn man was best wel een zorgzame vader. Toen ik zwanger was moest ik niet te zwaar tillen of veel uitspoken wat o wat was hij zuinig op mij en zijn zoontje. Ik weet nog dat we naar mijn ouders gingen. Het vroor zo hard dat er geschaatst werd in het wijkpark. Ik wilde een grapje maken en zei dat ik het jammer vond dat ik mijn schaatsen niet mee had genomen, of zoiets in die richting. Nou de auto was te klein. Hij schoot bijna door het plafond van de auto! Ik lag dubbel (voor hoever dat mogelijk is als je in de gordels zit). Ik had tranen in mijn ogen van het lachen. Zo die had ik even tuk. Kun je nagaan hoe zuinig mijn man op zijn zoontje was. Hij was zijn oogappeltje, zijn trots! Onze zoon kon dan ook heel wat potjes breken bij papa.

Een trotse en zorgzame papa

Na de kraamweek was het best spannend om alles alleen te moeten doen. Voor de fles in de nacht en vroeg in de ochtend hadden we een soort van schema. Niet alleen om mij te ontlasten maar ook om er voor te zorgen dat mijn man rustig en uitgeslapen naar zijn werk kon. Dat onze zoon kunstvoeding kreeg hielp hier ook enorm bij. Kwam onze zoon voor 7:15 in de ochtend kreeg hij de fles van papa kwam hij na die tijd dan kreeg hij die van mij. Voor 6:00 uur zorgde ik voor de fles. In de avond hadden we ook zoiets en midden in de nacht zorgde in voor de fles. Overdag was ik degene die bijna altijd de fles gaf omdat mijn man meestal werkte. Behalve op woensdag en natuurlijk in het weekend. Dan gaf mijn man onze zoon ook de fles. Hij vond dat heel fijn om te kunnen doen. Ondanks dat hij wat ouder was en niet elke dag thuis was voor zijn zoontje was mijn man best wel handig om hem te verzorgen. Eten geven deed hij met veel liefde en geduld en badderen was ook geen straf voor hem. Wat was hij trots op zijn kleine knul en wat was hij blij met hem en vooral voorzichtig. Mijn man was alleen heel bang dat hij zijn zoontje liet vallen dus wanneer hij zijn zoontje ion bad deed dan zorgde ik er voor dat ons mannetje in bad lag en bleef manlief bij zijn zoontje. Ik zorgde er ook weer voor dat zoonlief uit bad kwam. Mijn man had namelijk vaak pijn aan zijn schouders, polsen en ellenbogen.

Oeps foutje

Als kersverse ouders moet je leren hoe je voor zo’n kleintje moet zorgen. Luiers vervangen, badderen, eten geven etc. Wat de gebruiksaanwijzing is van je kind en waar je op moet letten. Ik weet bijvoorbeeld nog heel goed dat mijn man een keer een afspraak had bij het UWV. Dit was redelijk vroeg in de ochtend en hij had zich al netjes aangekleed. Ik lag nog lekker even boven te doezelen en mijn man was met zijn zoontje al naar beneden gegaan. Ineens hoor ik een brul waar ik van schrik. Ik stap uit bed, loop naar beneden en daar staat manlief. Hij zegt dat hij een probleem heeft. Ik zie zoonlief op de verschoningstafel liggen en er stroomt geen bloed. Bij geen van beide. Ik kijk even verder en zie een grote vieze gele vlek op de grond liggen en nee het was niet alleen nat maar ook vies. Manlief moest bijna weg en wist even niet wat hij moet doen. Ik pak het over en hij kan weg. Wat was er nou gebeurd? Bij onze zoon moest je even geduld hebben als hij in zijn luier had gepoept. Hij poepte in drie keer. Wachtte je dat niet af dan had je kans dat je nog een portie er achteraan kreeg maar wel buiten de luier. Dat was precies wat er gebeurd is. Ik kan wel vertellen dat hem dit niet nogmaals gebeurd is. Toen ik na het schoonmaken even rustig zat zag ik dat ik nog wat overgeslagen had. Er zaten spetters op de muur, een metertje of 4 verder. We hebben hier nog wel eens om gelachen. Mijn man was overigens op een paar spatjes schoon gebleven. Ik moet er elke keer nog om lachen wanneer ik hier aan denk of als ik er over vertel.

Richten, spuiten, raak!

Ook was mijn man meer dan eens het slachtoffer van zijn zoon bij het wisselen van een luier. Jongentjes kunnen ook zo mooi van zich af plassen. Dan was hij zo lief zijn zoon aan het verschonen en hoppa daar ging de brandkraan open en was het weer raak. Op zulk soort momenten had ik een aardig portie leedvermaak. Zoonlief scheen het ook vermakelijk te vinden. Toch bleef hij met liefde en veel plezier die luiers verwisselen. Hij kletste met zijn zoon en maakte grapjes. Echt mopperen om te zorgen voor zijn zoontje deed hij niet. (behalve als hij weer eens slachtoffer was van het een of ander)Daarvoor was hij veel te gelukkig met hem. Kortom een vader die ontzettend gelukkig was met zijn zoon en onwijs veel van hem hield. Een man waar ik heel gelukkig mee was.

Het klopt niet echt

Toch klopte er dingen niet in de ontwikkeling van onze zoon. Hij was altijd net even wat later (of heel vlug) met bepaalde dingen. Zo stond onze zoon al heel jong op mijn benen eigenwijs van zich af te kijken en reken maar niet dat ik hem makkelijk omlaag kreeg. maar het echt los lopen heeft heel lang op zich laten wachten. Zo stond hij heel snel recht op maar hield zich lang overal aan vast. Het leek net of hij de steun niet los durfde te laten. Ook bleef onze zoon maar buikschuiven. Daar was hij heel snel in maar echt kruipen deed hij nog niet. Eerst leerde hij lopen en daarna kruipen. Vraag mij niet naar maanden want dat weet ik niet goed meer. Ik weet (en voelde) wel dat het niet klopte volgens de boekjes. Zoonlief ontwikkelde zich lekker eigenwijs via zijn eigen lijntjes en wij deinde op die golven mee. We paste ons zoveel mogelijk aan want we merkte dat dit het beste was voor hem.

Kleine kindjes grote zorgen

Het praten was echt een puntje van zorg. Onze zoon vertikte het om te praten. Het waren af en toe een paar woordjes maar voor zijn tweede kwam er niks zinnigs uit. Nog niet eens een hallo mama of dag papa. Voor ons beide was dit moeilijk.Telkens werden we op het consultatiebureau gerustgesteld dat het wel kwam en dat elk kind zijn eigen lijntjes volgt. Onze zoon zat nog niet buiten de omlijnde randen binnen de ontwikkeling dus er was nog niet echt iets aan de hand. Tot hij twee werd. Toen begon hij te praten. Langzaam kwamen er onverstaanbare woordjes die ik ook (nog) niet kon verstaan. Eerst waren het losse woordjes. Toen begonnen de alarmbellen bij het consultatiebureau toch te rinkelen. Het was niet goed genoeg meer. Maar ondertussen waren mijn man ik heel blij met deze kleine vooruitgang. Het ging eindelijk de goede kant op. Er werd vanuit het consultatiebureau voorgesteld om onze zoon 3 of 4 ochtenden naar een peuterspeelzaal te brengen. Hier was ik het dus niet mee eens. Ik werd er zelfs een beetje boos om want nu begon hij te praten en het was nog niet goed. Ik had het gevoel dat ik onze zoon zou straffen als we hem zo veel ochtenden naar de peuterspeelzaal zouden laten gaan. Dat gebeurde dus mooi niet. Hadden ze maar eerder naar mij moeten luisteren. Over een half jaartje zou hij naar een gewone peuterspeelzaal gaan en dan komt het gewoon goed zoals iedereen al vertelt. Toch?




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties