×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors








Op weg naar werken


Ik wil werken

Vlak voor ik zwanger werd was ik op het punt gekomen dat ik het aandurfde om te gaan solliciteren naar een baan waarbij ik weinig contacten zou hebben met collega’s. Bij postnl wilde ze mij niet hebben, ik denk omdat ik niet makkelijk de post kon vervoeren op een gewone fiets maar daar een fietskar bij nodig had. Toen mocht dat nog niet. Ik heb gesolliciteerd, ik ben op gesprek geweest maar nooit terug gebeld of een brief ontvangen. Dus ik zocht een andere manier om geld te verdienen. Dat lukte en ik kreeg een kleine postwijk met post van SANDD. Een paar maanden later bleek dat ik zwanger was. Zodra ik wist heb ik dit gemeld want ik merkte dat ik geen invalwijk er naast kon doen. Dit ging ruim een half jaar goed. Tot mijn buik in de weg kwam te zitten vanwege mijn zwangerschap.

Dit trek ik niet meer.

Dat stoppen met de postbezorging ging ook nog eens met een omweg. Ik had met de manager van de post een stop datum afgesproken. Vlak voor ik zou stoppen merkte ik dat ik niet meer kon. Ik moest de avond van te voren de post sorteren en de dag daarna deze bezorgen. Nu zou het niet zo erg zijn als alle brievenbussen op een gewone hoogte zaten maar dat was lang niet overal zo. Sommige brievenbussen zaten net boven de grond. Ik moest dus soms heel diep bukken om de brieven te bezorgen. Dat ging echt niet fijn meer. Denk dan daar ook eens een baby (bij geboorte ruim 4 kilo) en zooitje vruchtwater er bij dan is dat nu niet echt goed meer te doen. Ik gaf een paar weken van te voren aan dat ik niet meer kon. Lastig puntje was ook dat de wijken opnieuw werden ingedeeld en mijn wijk te vervallen kwam. De manager wilde voor die paar weken niet opnieuw iemand inwerken  en legde verantwoording bij mij neer.

Dat kun je niet maken!
(Dat zullen we nog wel eens zien)
                   

De manager was niet blij met mij en voerde de druk op om mij toch die laatste week te laten werken (hoewel hij ook voor een invaller kon zorgen dat was al eerder gebeurd) ik zou die laatste weekjes ook werken maar dacht er het mijne van. Ik wist dat hij op een bepaalde dag en tijdstip niet aanwezig zou zijn. Wanneer ik op dat moment belde zou ik doorverbonden worden met een vrouw. Dat was dus precies wat ik deed. Ik melde bij haar dat ik zwanger was en hoe ver. Dat mijn baby in de grootste groeicurve zat en dat ik niet meer kon bezorgen. Het werd te zwaar. Zij snapte mij en zou dit doorgeven aan de manerger die over de post ging. Zo dacht ik, probleem opgelost. Ik werd nog wel gebeld door deze man maar ik hield voet bij stuk. Het ging echt niet meer. Ondertussen vond ik deze oplossing wel grappig en was ik blij dat ik voor mijzelf was opgekomen. Hij  moest nog snel een invaller vinden. Als hij geluisterd had dan had hij één week gehad op een oplossing te vinden. Nu slechts één of twee dagen.Toch is ook dit een vorm van zwangerschapsdiscriminatie. Ik had gehoopt na een paar jaar weer een paar dagen iets van werk te kunnen oppakken maar met onze zoon was dat gewoon niet goed mogelijk. Ook nu hij vijf jaar is heb ik nog geen werk. Op dit moment gaat mijn zoon voor in alles.

 

Omdat er in mijn jeugd nogal wat mis gegaan is moest ik eerst zorgen dat ik in staat was om te werken. Ik moest zorgen dat ik dat verleden een plek kon gaan geven en dat ik steviger in mij schoenen kon staan. Mede door mijn man is dat gelukt.

Op krachtige moeders staan er meer blogs van mij en op facebook staan de links naar mijn blogs.

Nodig vriend uit




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts