×

Yoors


Inloggen
×

Yoors














#

0 volgers
notifications_noneadd
Papa's longen waren stuk.

Papa's longen waren stuk.


Hoe leg je je kind uit waarom papa dood is. Hoe leg je uit dat papa nooit meer terug kan komen en hoe leg je verdorie uit hoe het nu komt dat papa niet meer beter kon worden.

Papa is dood en nu?

Dat is best wel ingewikkeld want een kind van 4 jaar weet niet wat ernstig ziek zijn is. Het kind weet niet wat kanker is en weet al helemaal niet wat dood gaan is. Buiten dat onze zoon dit in heel snel tempo heeft geleerd moest ik ook nog eens gaan uitleggen waarom papa niet beter kon worden en ik moest hem duidelijk proberen te maken dat papa echt nooit meer terug zou komen. Door onze zoon zijn eigen afscheidsmoment van papa te geven en door te blijven vertellen dat papa dood is en nooit meer thuis komt is dat gelukt. Maar ja wat dan?

De televisie helpt met verwoorden.....

Onze zoon kijkt ook graag Shimmer en Shine. Dat is een tekenfilmserie over twee geestjes in training die een vriendinnetje hebben voor wie ze wensen vervullen. Nu wenste onze zoon een keer papa terug. Hij gebruikte de woorden en bewegingen van Shimmer en Shine om papa terug te wensen. Ik liet hem deze wens maken om er dan inderdaad achter te komen dat dit niet zo werkt. Dat doet zeer. Voor onze zoon maar ook voor mij. Ik wist dat er niks zou gebeuren en onze zoon hoopte dat papa natuurlijk gewoon terug zou komen.

Zonder longen kun je niet leven.

Op een bepaald moment was onze zoon weer zo verdrietig en wilde hij papa terug. Ik heb toen uitgelegd dat papa’s longen stuk waren. Nu wist hij al wat de longen doen. Dit had hij een paar keer gezien bij bubbelguppies (juist weer een tv serie) Dus ik ben weer gaan vertellen dat papa heel ziek was en dat zijn longen stuk waren. Je hebt je longen nodig om adem te halen en zonder je longen kun je niet leven. De dokter heeft geprobeerd om papa’s longen weer te repareren maar het lukte niet. Dat was de basis van wat ik vertelde. Ik heb bewust de woorden stuk gebruikt en repareren omdat dit veel duidelijker is. Hij weet dat spullen stuk kunnen gaan en dat je die dan moet repareren. Omdat ziek, kanker beter maken en chemokuur niet echt duidelijk is heb ik dat niet gebruikt. Stuk en repareren spreek wel tot zijn verbeeldingsvermogen. Ik heb het vermoeden dat onze zoon deze boodschap begrepen heeft.  Later als hij groter is mag hij de IC map lezen waar ik die dagen beschreven heb. Elke dag heb ik een brief aan mijn man geschreven. Zo kon ik hem vertellen wat er allemaal gebeurd was en wat hij gedaan had wanneer hij van de IC af kwam. Wanneer hij thuis kwam. Alleen er was geen wanneer meer. Het werd een als en misschien en daarna een nooit meer.

Ik mis papa....

Natuurlijk mist onze zoon papa. De ene dag meer dan de andere dag en als hij weer eens op zijn falie van mij krijgt mist hij papa nog harder dan wanneer er niets gebeurd. Dat gemis mag er zijn en omarm ik. Ik steek mijn hand uit en als hij een knuffel wil mag hij die. Ik zak door mijn knieën en pak hem vast. Hij huilt en vraagt wil jij mij troosten en dat doe ik natuurlijk. Ik spreek over papa en vergelijk hem met papa (en mijzelf met onze zoon) zodat hij weet welke trekjes van papa zijn en welke van mij zijn. Welke uiterlijke kenmerken van papa zijn en welke van mij zijn. Omdat hij het niet kan zien en ervaren vertel ik het. Ik ben mij er van bewust dat hij zijn vader zal moeten leren kennen via andere en via mij. Via de verhalen die ik en andere kunnen vertellen over ZIJN vader.

Wil je reageren of zelf een blog schrijven wordt dan lid van dit gezellige platform.




Ben
Met aandacht gelezen.
17-08-2018 11:52
17-08-2018 11:52 • Reageer
Encaustichris
Heel veel respect voor jou!
03-08-2018 21:53
03-08-2018 21:53 • 1 reactie • Reageer
Annemiek
Het komt zoals het komt op dit soort momenten, dan is het luisteren en de juiste vragen proberen te stellen. Ik doe wat ik kan.
03-08-2018 22:02
03-08-2018 22:02 • Reageer
Gerrit112ph
Heb respect voor je 
03-08-2018 00:21
03-08-2018 00:21 • 1 reactie • Reageer
Annemiek
😌
03-08-2018 08:00
03-08-2018 08:00 • Reageer
conny_vdveen
Poehh dat lijkt me heel zwaar. Ik heb bewondering en respect voor hoe je hiermee omgaat en doorgaat met je kind. Topper!!
02-08-2018 16:26
02-08-2018 16:26 • 1 reactie • Reageer
Annemiek
Ik heb geen keuze vind ik zelf. Zulk soort momenten zijn moeilijk en zwaar en het liefste zou ik dan even wegkruipen maar dat kan niet dus ik ga door. Het moeilijkste is wel het verdriet wat ik bij hem zie. Zijn gemis en onmacht.
02-08-2018 16:33
02-08-2018 16:33 • 1 reactie • Reageer
wakeupkitty
Ik heb grote bewondering voor de manier waarop je hier mee omgaat en woorden zoekt die voor hem de situatie duidelijker maken. Ik denk dat op een dag de IC map heel waardevol zal zijn.
01-08-2018 15:23
01-08-2018 15:23 • 1 reactie • Reageer
Annemiek
Dat denk en hoop ik ook. Het is een waardevol dagboek geworden. Ik ben voor een situatie gezet die ik niet had verwacht en ik probeer er het beste van te maken. Op meerdere manieren. Zowel voor mijzelf als voor onze zoon. Dank je wel.
01-08-2018 16:03
01-08-2018 16:03 • Reageer
Judith Evelien
Hartverscheurend wanneer je zo goed kunt zien dat je zoon zijn vader zo mist. Meer dan wat je nu doet en hem vertelt wat je vertelt, kun je niet doen. Ik vind dat je heel knap uit hebt gelegd hoe het kan dat papa niet meer beter kon worden en daardoor niet meer terug kan komen, je bent daarmee echt zijn wereldje in gegaan.  Je bent er voor hem en dat is het allerbelangrijkste. Ik weet dat ik ooit nog de vraag van mijn kinderen zal krijgen,  (met name van mijn oudste) hoe oma dood is gegaan. Ik heb mijn oudste verteld dat zij zo ziek was, dat ze niet meer beter kon worden. Dat begrijpt ze heel erg goed en voor nu neemt ze daar genoegen mee. Maar er komt een dag dat ze gaat vragen aan welke ziekte zij dan is overleden. Pfff...hoe leg je een kind dat nou uit? 
01-08-2018 12:03
01-08-2018 12:03 • 1 reactie • Reageer
Annemiek
Misschien maar gewoon de waarheid vertellen? Oma's hoofd was ziek of haar hersenen werkte niet goed of als ze ouder is oma was heel erg depressief. Zij kon en durfde er niet aan te denken hoe het zou zijn als ze ouder werd en daarom besloot ze dat ze niet verder kon. Mijn ouders hebben altijd verteld waar mijn oom aan overleden is. Beide ooms. Mijn oudste oom is verdronken in zee en gelukkig al heel snel terug gevonden op he strand. Die heb ik niet gekend. Mijn andere oom stapte ook uit het leven. Net als jouw moeder. Zij hebben mij altijd uitgelegd dat mijn oom niet verder kon. Geprobeerd te vertellen over waarom zij dachten dat het zo kon komen.
01-08-2018 12:10
01-08-2018 12:10 • 1 reactie • Reageer
FrutselenindeMarge
wat moeilijk lijkt mij dat soms zie je ook veel van je man terug in je zoon?
01-08-2018 11:01
01-08-2018 11:01 • 1 reactie • Reageer
Annemiek
nou zeg maar regelmatig 😉😃😂. Daar geniet ik ook van hoor. Ik benoem het lang niet altijd omdat ik niet èn zoonlief op zijn falie en kan geven èn hem vertellen dat hij op zijn vader lijkt. Ik wil hem ook niet altijd met zijn vader vergelijken want om dat altijd te doen is ook niet goed.  Dit soort momenten, wanneer ik weer iets probeer uit te leggen omdat hij het nodig heeft zijn erg lastig. Ik voel mijn eigen pijn en ik weet dat ik hem weer een stukje hoop afpak waardoor hij weer zo alleen is. Ik kan niet zeggen het komt wel goed want dat is niet zo. Papa is weg en blijft weg. Hij komt nooit meer thuis.
01-08-2018 11:06
01-08-2018 11:06 • Reageer
Schorelaar
Dit behoort tot de moeilijkste dingen in het leven, jij mist je man en dan ook je kind troosten. Ik vind het bewonderingswaardig hoe je het doet.
01-08-2018 10:55
01-08-2018 10:55 • 1 reactie • Reageer
Annemiek
Ik doe wat ik kan. Ik stap in zijn wereld en probeer uit te leggen wat nodig is. Ik denk dat meer ouders dat doen op hun manier. Ik schrijf er over en deel het. Over dit soort situaties is zo weinig te vinden op internet.
01-08-2018 11:08
01-08-2018 11:08 • 1 reactie • Reageer
Marjolein
ik probeer ook bewust over de vader van mijn kinderen te praten. Ook al waren zij veel groter toen hij overleed, als ik iets in hen zie dat van hem is, vertel ik het. 
01-08-2018 10:50
01-08-2018 10:50 • 1 reactie • Reageer
Annemiek
Ik denk dat we niets anders kunnen wil je dat je kinderen weten waar ze hun eigenschappen vandaan hebben. De weg openhouden is denk ik het beste wat we kunnen doen. Vroeger, zo'n 50 jaar geleden was het heel anders.
01-08-2018 11:10
01-08-2018 11:10 • Reageer
Hans van Gemert
Het zal niet gemakkelijk zijn voor hem - voor jou ook niet
01-08-2018 10:29
01-08-2018 10:29 • 1 reactie • Reageer
Annemiek
Dat is het ook niet. Zeker op belangrijke momenten of op dit soort momenten of als hij zegt dat hij papa mist is het "lastig".
01-08-2018 11:00
01-08-2018 11:00 • Reageer