Eric vertelt het aan zijn kinderen.


In het paleis merkte iedereen dat Eric gelukkig voelde. Iedereen was blij voor hem.
Eric riep zijn kinderen bijeen en begon te vertellen.
Hij vertelde dat hij aan het stand zijn hengel uitgeworpen had, wat hij aan zijn haak had gevonden wat er in de brief stond en van wie die brief was. Over het doosje zweeg hij nog even, net als over de meeuwen.
Eric vertelde dat hij graag naar hun moeder, zijn geliefde vrouw en zeemeermin wilde.
Zijn kinderen huilde. Als eerste van opluchting dat hun moeder kennelijk nog leefde.
Wel diep in de zee maar ze was er nog.
Toch ook van verdriet want dit betekende dat zij nu ook hun vader zouden verliezen.
Dan zouden ze ook geen vader meer hebben.
Dat deed pijn maar die was misschien wel minder dan de pijn van hun vader