Annemiek

Lid sinds: 01-06-2018

#confliten
03Sep2019
lastige tijden aan dit front.
Annemiek

Sorry mensen, het is even rustig hier van mijn kant. Ik ben begonnen aan een verhaallijn van een kabouter, die wil ik echt doorzetten maar er gebeuren op dit moment hele vervelende dingen. Ik kan en durf er niet over te schrijven omdat ik bang ben voor de gevolgen. Vooral de gevolgen voor Sybe. Ik zou het liefste hier gewoon alles willen opschrijven zoals het is maar dan krijg ik nog meer gedonder in de glazen. Ik ben hard bezig om dit op te lossen en ik moet nu echt mijn tanden laten zien. Iets waar ik nooit zin in heb maar kom ik niet voor mijzelf op blijven er mensen over mij heen lopen en dat pik ik niet meer. Mijn man heef mij geleerd dat ik de moeite waard ben en dat ik voor mijzelf op mag komen en dat zal ik dus ook blijven doen. Dan kom je alleen niet een lieve vrouw tegen maak een koele zakelijk vrouw die weinig van zichzelf laat zien. Dat is iets waar sommige mensen nu tegenaan lopen. Ik ben boos, teleurgesteld en ik heb in bepaalde dingen geen zin meer. Zoals jullie lezen kan ik geen details geven. Of ik dat binnenkort wel kan weet ik niet. Misschien via een omweg. Maar ik ben bezig om mijzelf spreekwoordelijk te wapenen. Hierdoor is er even geen ruimte om te bloggen. Wel om te lezen en af en toe te reageren.  Ik bekijk yoors regelmatig. Ik ben niet weg en ik ga ook niet weg. Vroeger dacht ik dat conflicten altijd door mij kwamen, nu weet ik beter. Ik ken mijzelf en ben van mijzelf gaan houden. Ik ben wie ik ben met al mijn eigenaardigheden. Ik probeer mij aan te passen waar mogelijk en wanneer er een kans is op conflicten probeer ik dit te vermijden wanneer dit belangrijk is. Ik heb ook geleerd dat ik de afgelopen 2 jaar enorm gegroeid ben en veranderd. Ik kan niet alles tegelijk en ik weiger ook om een ander pad te bewandelen dan het pad waar ik automatisch op loop. Ga ik mijzelf aanpassen aan wat mensen willen dan weet ik dat ik mijzelf kwijtraak en dat terwijl ik mijzelf juist aan het vinden ben en voor een groot deel al gevonden heb. Als ik dan kijk naar wat ik bereikt heb, dan ben ik trots op mijzelf. Dat voelt goed. Ook ben ik koppig geworden omdat ik inmiddels weet wat goed voor mijzelf is en voor Sybe. Het resultaat mag er zijn als ik kijk naar Sybe. Hij groeit ook en hij ontwikkeld zich. Wel anders dan dat een kind zonder ASS doen maar dat maakt niet uit. Als ik zijn interesse heb dan kan ik hem dingen bijbrengen. Dus kortom. Ik moet mijzelf concentreren op lastige maar belangrijke dingen maar ik ga niet weg. Dan als slot een zin die ik mijzelf maar even voor moet houden: Geef mij de kalmte om te aanvaarden wat ik niet kan veranderen, Geef mij de moed om te veranderen wat ik wel kan veranderen. Geef mij wijsheid om hierin het verschil te kunnen (blijven) maken.

#wagenziekte
15Aug2019
Een kind die wagenziek is.....
Annemiek

Klopt het wel wat ik denk???Beeld ik het mij nou in of niet? Dat was iets wat ik mij afvroeg toen Sybe met zijn klasgenootjes op schoolreis naar een dorp hier in de buurt ging. Dat was 30 kilometer verderop. We waren het afgelopen jaar niet meer met de auto weg geweest dus ik wist niet zeker of hij die rit zou redden. Sybe vertelt het niet wanneer hij zich misselijk voelt in de auto, hij wordt stil en hij wordt witjes. Hij krijgt zweetdruppels op zijn bovenlip, dat zijn allemaal tekenen dat hij zich niet fijn voelt maar zoals gewoonlijk, zegt hij niks maar bikkelt hij gewoon door. Dat was twee jaar geleden al en vandaag dus weer. Alleen was ik er vandaag op tijd bij.Het gaat net goed, op de heenwegVandaag gingen Sybe en ik samen met oma naar het openluchtmuseum. Dat is een heel leuk uitje maar je moet er wel komen. Met de trein en de bus.... Dat laatste, de bus is dus een grote uitdaging. Ik was zo stom geweest om de polsbandjes, die hij sinds kort heeft, mee te nemen. We stapte in en we zouden wel zien. Het ging een lange tijd goed tot we bij de dierentuin waren. Sybe was al wat stilletjes aan het worden en nu trok hij wit weg en hij kreeg een paar druppels zweet op zijn bovenlip. Ik liep naar de chauffeur en vroeg of wij even naar buiten konden omdat mijn zoon wagenziek is. De deuren gingen open en Sybe en ik konden er even uit. Wat er toen gebeurde heeft er naar alle waarschijnlijkheid heel gek uitgezien. Ik pakte hem op en schudde Sybe een beetje hardhandig door elkaar. Ik liet hem ook even rennen en daarna konden we weer naar binnen. Omdat we nog even moesten wachten op de vertrektijd liet de chauffeur de deuren even open en zo kreeg Sybe frisse lucht. Het gaat net goed, op de terugweg...Op de terug weg zaten we een klein beetje korter in de bus. Het scheelde denk ik een paar minuten maar ook nu ging het maar net goed. We reden weg net weg bij de voorlaatste halte en Sybe begon weer heel stil te worden en wit weg te trekken. Ik pakte alvast de zak tevoorschijn en keek om mij heen. Wie stonden er bij de deur en wie konden er in de weg gaan staan en dan de lading van... nou ja laat maar. Ik besloot om toch tegen een moeder met buggy te zeggen dat mijn zoon wagenziek is en dat zo snel mogelijk er uit moet zo. Gelukkig kregen wij de ruimte om heel snel uit te stappen en ik liet oma even waar ze was. Oma kon zichzelf op dat moment goed redden (normaal ook hoor) maar Sybe moest ik uit de bus slepen. Ook nu weer was ik een beetje ruw want op die manier komt hij wel uit dat misselijke gevoel. Arnhem heeft naar mijn mening een gevaarlijk busstation. Ik weet ook dat het niet anders kan dan zoals het gebouwd is destijds maar dit betekend wel dat ik zo snel en veilig mogelijk in de stations hal moest zien te komen. Toen we veilig in de stationshal waren stuurde ik hem op rennen. Ik holde achter Sybe aan om hem weer terug te roepen en naar oma te laten rennen. De kleur kwam weer terug op zijn gezicht en ook nu weer kon ik voorkomen dat het mis ging.Ik beeld hij mij dus niet in!Ik weet nu dus dat ik het mij niet inbeeld maar dat ik Sybe juist heel goed kan lezen en zo kan voorkomen dat het mis gaat. Soms twijfel ik wel eens aan mijzelf. Ligt het niet aan mij of misgun ik Sybe een leuk uitje omdat ik zijn docenten niet vertrouw op dit punt? Mijn gevoel van een aantal maanden geleden dat hij dit niet zou redden klopte dus. Ik vind het jammer dat ik de polsbandjes vergeten ben maar ik had het wel mooi kunnen uittesten hiermee. Het is ook goed om te weten dat Sybe dus wel degelijk wagenziek wordt en ook van een kort ritje zoals vandaag. Zeker als er veel bochten in de weg zitten. Maar aan de andere kant op de snelweg een aantal maanden geleden kwamen we ook niet verder dan 20 km. Ik moest mijn broer verzoeken om te stoppen. Ook nu werd Sybe niet goed en dat terwijl een tabletje in had genomen. (het verhaal over het openluchtmuseum volgt nog)

#roken
07Aug2019
De excuses die dodelijk zijn.
Annemiek

Boos zijn om niet stoppen met roken .Een paar dagen gelden heb ik blog geschreven over dat ik eigenlijk boos ben op mijn man. Boos omdat hij niet gestopt is met roken. De vraag of het terecht is, is begrijpelijk want het is immers een verslaving. Maar zonder op de details in te gaan weet ik dat hij ook eerder had kunnen stoppen, als hij echt daadwerkelijk had gewild en er de noodzaak van in had gezien had hij dit gekund. Toch besloot hij om dit niet te doen of niet te proberen hoewel hij het wel als normaal zag dat ik niet meer zo af en toe een biertje dronk. Voor hem. Nu drink ik al meer dan 13 jaar niet meer en ik zie er ook de noodzaak niet van om dit weer wel te gaan doen. Ik zie er eerder de noodzaak van om niet te gaan drinken. Of om niet het voorbeeld te geven van een verslaving. Dit was iets wat wij ook door wilde geven aan onze zoon. Ja dat punt van roken was echt nog lastig en hoe mijn man dat had moeten uitleggen aan zijn zoon was de vraag geweest. Mijn man kon wel ineens stoppen toen zijn leven er van af hing. Toen dus ineens wel. Ja hij is er twee weken ziek van geweest maar daarna was het ook over. Het fysieke punt dan. Of hij het had volgehouden als hij de behandeling van de longkanker had overleefd was natuurlijk de vraag maar ik was er ook nog altijd en zijn zoon. Hij had een reden om het vol te houden en om te knokken daarvoor. De kans was denk ik best groot dat hij het had volgehouden. Zeker ook als hij naar zijn zoon had gekeken. De tijd heeft het ons niet kunnen leren helaas. Gemiste signalen.Ik weet ook dat het heel makkelijk is om te oordelen en ja ik ben ook diegene geweest die zei dat als het alleen bij roken bleef het niet zo erg was. Dat roken zijn longen zo zou vernietigen en dat de signalen die zijn lichaam gaf door ons verkeerd geïnterpreteerd werden is ook een oorzaak geweest dat we er zo laat achter kwamen dat het ontzetten mis was. Hij vond dat ik te hard fietste of hij gaf zijn fiets de schuld dat hij mij niet kon bijhouden. Longkanker, fase 3b is best heftig en tussen je longen kanker krijgen is ook een rare plek. Dat merk je nauwelijks en is niet (goed) te opereren. De pijn die hij al lange tijd voelde weten we aan de operaties die hij aan zijn schouder gehad heeft. Maar wij niet alleen miste dit alles. Ook onze huisarts was in de eerste instantie niet onder de indruk van de klachten. Dat kwam pas bij de longfoto. Toen was het dus te laat, veel te laat. Ook de plek was een vreemde plek. Buiten de longen en om de slokdarm, luchtpijp en aorta. Zeker met de geschiedenis van mijn man was dit extra link. Zijn longen hebben heel wat klappen gehad tig jaar geleden en de jaren erna door het roken. Daarnaast, longen herstellen zich niet. Een lever daarentegen weer wel, gelukkig. Vroeger was het gewoon.....Ja ook ik ben iemand die weet dat de fabrikanten hun zooi extra verslavend maken en ook ik weet dat ze sjoemelen met die zooi. Ook ik weet dat veel mensen er niet vanaf komen. Allemaal algemene dingen die ik weet. Maar om de schuld volledig te leggen bij de fabrikanten gaat mij te ver. Ik ben nog van de tijd dat de sigarettenreclames gewoon in de bioscoop gedraaid werden. Ook bij kinderfilms. In de bushokjes hingen van die posters en op school hoorde je er pas bij als je rookte. Ik heb voor mijn opa nota benen nog panter sigaren mogen kopen toen ik klein was. Daar moet je nu niet meer mee komen. Ja mijn man is begonnen met roken toen hij de 14 nog niet gepasseerd was en dat was niet zo gek in die tijd. Allemaal dingen die verklaren waarom hij zo jong begonnen is met roken maar geen ervan pleit hem vrij dat hij het niet echt geprobeerd heeft in die 12 jaar dat wij elkaar kende. Of dat hij geen serieuze poging gewaagd heeft toen we samen gingen wonen. Het verschil was dat hij buiten ging roken en dat scheelde al snel meer dan 1 pakje shag in de week maar hij bleef nog steeds meer dan 1 groot pakje shag in de week roken. Ook toen ik zwanger rookte hij nog door. En dan spreek ik van 2012/2013. de houdgreep van roken.Ik weet ook dat bepaalde genen verslavingen kunnen veroorzaken. De kans dat mijn man dit gen had is zeker aanwezig. Maar ik weet ook dat hij sterk genoeg was om dit te overwinnen. Zolang hij de noodzaak hiervan maar in zou zien. Ook weet ik dat hij het niet makkelijk heeft gehad in zijn verleden. Ik weet ook dat het heel vaak de handeling van het roken is die verslavend is. Je hand naar je mond, een sigaretje pakken of een shagje rollen. Als iemand stopt dan moeten die handen ergens heen. Ik weet ook dat mijn man geen nicotinepleisters wilde proberen om op die manier te stoppen met roken. En ik? Ik vroeg af en toe of hij al minderde met roken. Of hoeveel pakjes hij nu in de week rookte. Soms was hij ziek en dan was zijn shag bijna op. Dan haalde ik weer voor hem. Ik wist ook dat hij het nodig had en ik wist ook dat hij echt moest willen stoppen zou het slagen. Zo hield ik op de momenten dat hij ziek was zijn verslaving in stand. Ik wist ergens ook dat hij anders toch ook wel aan zijn tabak zou komen. De bloemenzaak waar ze die zooi (nog steeds) verkopen zit immers aan het eind van de straat en zo ver weg is dat niet..... Het moest wel een vraag van hem aan mij zijn, anders deed ik het niet. In de tussentijd hoopte ik op en dag dat hij zijn laatste shagje zou rollen en dat hij zou zeggen dat hij er nu helemaal klaar mee was. Wel hoopte ik dat hij dat zou doen voor het echt te laat zou zijn. Rekening houden met de ander.Is er dan niks goed in zijn rookgedrag? Dat valt wel mee. Ik bedoel dus dat hij wel rekening hield met zijn omgeving. Iemand vroeg hem een keer om buiten het bushokje te gaan roken vanwege haar kind die er niet tegen kon. Dat deed hij gelijk. Roken achter de kinderwagen of buggy deed hij niet. Dat vond ik ook niet goed. Roken op een overvol perron gebeurde ook niet. Er werd altijd gerookt naast de rookpaal van de rokerszone. Roken bij andere gebeurde (net als thuis) buiten. Zo zijn er wel meer dingen te noemen waar hij rekening hield met de niet-rokers. verslaafd versus niet verslaafd.Wat mij dus wel steekt dat is dat mijn man we ineens kon stoppen toen het eigenlijk al te laat was. Als hij nou eerder gestopt was dan was ik waarschijnlijk niet op deze manier boos geweest. Dan was het wat anders geweest. Ik weet ook dat ik op bepaalde momenten heel rechtlijnig kan zijn in mijn denken en doen. Dan zijn bepaalde dingen even zwart/wit (goed/fout) en is er weinig tussen te krijgen. Soms vraag ik mij wel af of het nut gehad zou hebben als ik bijvoorbeeld weigerde om zijn shag te halen of dat het nut gehad zou hebben om hem vaker te vragen of hij zou willen stoppen met roken. Of zou ik hem daarmee van mij afgejaagd hebben? Maar aan de andere kant ben ik nooit verslaafd geweest. Niet aan roken, niet aan drinken en ook niet aan iets anders. Ik kan zelfs dagen zonder thee zonder hier last van te hebben. Ik snap dat het moeilijk kan zijn om te stoppen met roken. Ik ben mij daar ook van bewust. Maar dat mensen blijven roken terwijl ze kinderen hebben is ronduit onverstandig en als een kind dan een ouder verliest door dat roken is ronduit pijnlijk. Zowel voor het kind zelf als de achtergebleven ouder.  Rouwproces.Wat ik wel weet dat is dat deze boosheid in mijn rouwproces hoort en dat ik het ook toelaat. Ik moet regelmatig weer een weg vinden in het land van rouw. Dat is een weg die weinig mensen van mijn leeftijd op deze manier hebben bewandeld. Hoewel, er sterven genoeg mensen op jonge leeftijd en er worden te veel kinderen op de leeftijd van onze zoon geconfronteerd met het verlies van een ouder. Ik zal elke keer zelf mijn route moeten vinden en aanpassen. Tijdig stil te staan bij wat ik voel, zonder het (duidelijk) aan mijn zoon te aten merken. Zeker dit soort emoties zijn niet goed voor zijn beeld over papa. Papa hoort op deze leeftijd nog zijn held te zijn en dat wil ik niet van hem afnemen. Hij weet niet eens meer (goed) dat papa gerookt heeft. Dat komt voornamelijk denk ik doordat hij nooit in huis gerookt heeft en doordat zijn vader toch probeerde om niet te veel te roken als zijn zoon buiten was. Ik heb die herinnering wel. Ik heb een paar foto's waar hij met een peukje op staat en die foto's zijn schrijnend. Ze doen pijn. Pijn omdat dit het bewijs is waardoor hij is overleden. Het doet ook pijn en het maakt mij boos dat mijn zoon zijn vader nooit echt zal leren kennen. Ik red mij wel, ik ben gewoon te koppig om op te geven. Ook zal onze zoon ver komen en ik hoop dat alles goed zal komen met hem en dat hij niet te veel schade zal oplopen van het verlies van zijn papa.

#rouw
05Aug2019
Mag je boos zijn op iemand die overleden is?
Annemiek

Verlies doet zeerDe afgelopen tijd merk ik weer dat ik door een andere fase van rouwen ga. Ik las wel eens dat rouwen hard werken is en ik denk dat dit waar is. De eerste persoon die overleed was mijn oom. Hij kon het leven niet meer aan en besloot om er zelf uit te stappen. Ik was pas zes en ik kon er niks mee. Later, ik was een jaar of 20, moest ik hier alsnog wat mee om verder te kunnen. Dat is gelukt.Nadat mijn oom was overleden zijn er heel veel meer mensen overleden. Dat schijnt te gebeuren als je overgrootmoeder 91 jaar is, een andere oom een slecht hart heeft, een nicht een fibroom op de verkeerde plek heeft, je grootouders op leeftijd zijn en ga zo maar door. Ik had als kind en later als jongere zijnde dus al aardig wat lessen in verlies ervaren. Dat kwam op mijn pad en zo is het leven. Mijn opa en mijn nicht overleden kort na elkaar en dat was best moeilijk. Ook is overlijden door een ongeluk niet eenvoudig. Toen mijn oma ouder werd hoopte ik eigenlijk dat ze niet zo lang meer zou leven. Ze was ziek. Haar lichaam was oud en het ging steeds slechter met haar. Toen we een telefoontje kregen dat ze waarschijnlijk haar laatste nacht in ging was ik verdrietig maar ook opgelucht. Ik had al afscheid van haar genomen. Ik was nog nooit zo opgelucht dat iemand terug naar huis kon en eindelijk bevrijd was uit diens lichaam. Dit waren bijna allemaal mensen die oud of ziek waren en waar ik (min of meer) vrede mee heb dat ze zijn overleden. Waar ik nog niet echt vrede mee heb is dat mijn man is overleden. Sterker nog ik ben soms best wel boos op hem. Hij heeft 40! jaar gerookt maar vond het niet nodig om te stoppen. Pas toen het te laat was kon hij wel stoppen met roken. Hij had zich kunnen realiseren dat het niet gezond was al dat roken maar hij koos er voor om door te gaan met roken. Ook toen ik zwanger werd en ook toen zijn zoon geboren was. Pas toen hij ziek bleek te zijn kon hij wel stoppen. Nee ik heb het hem niet in zijn gezicht gegooid en ik heb het er niet over gehad omdat we onze tijd wel beter konden gebruiken. Ja één keer heb ik het gezegd. Er was een programma op televisie over stoppen met roken en hij gaf kritiek op mensen die niet wilde/konden stoppen. Dat was het enigste moment dat ik de vraag stelde waarom hij dan niet eerder gestopt is. Gedurende het programma en op andere momenten heeft hij het er niet meer over gehad.Maar ja boos, hoe kun je nou boos zijn op iemand die dood is? Dat is soms ook lastig. Ik ben gewoon boos op het feit dat hij niet beter voor zichzelf gezorgd heeft, niet beter naar zijn lichaam geluisterd heeft en ik ben boos dat hij zo lang gerookt heeft. Hij heeft verdorie een kind gekregen! Waarom was zijn zoon niet de moeite waard om te stoppen met roken? Zou het geholpen hebben? Ik ben bang van niet. Daar ben ik ook wel realistisch genoeg voor. Het heeft eigenlijk ook weinig zin om boos te zijn maar ik weet ondertussen ook dat ik dit voor mijzelf moet erkennen om door te kunnen gaan. Om het rouwproces door te laten gaan. Een geliefde verliezen op deze manier is erg pijnlijk en zeker omdat er ook een kind bij in het spel is. Ik moet Sybe gaan vertellen over papa. Ik moet gaan vertellen wie papa was en hoeveel hij van hem hield. Al dat soort dingen. Als mijn man nu door een ongeluk om het leven was gekomen was het anders geweest, had ik het anders ervaren. Maar dit, longkanker, heeft hij voor een grootdeel toch zelf veroorzaakt. Sybe gaat straks vragen... Mama waarom is papa dood gegaan? Waarom kreeg hij longkanker? Dan moet ik vertellen dat hij 40 jaar heeft gerookt. Dat hij pas te laat is gestopt. Nee leuk zeg. Ik zie wel hoe ik deze fase doorkom maar ik kom er door en ik kom er uit. Ja ik mag boos zijn, vind ik. Het is bekend genoeg dat roken slecht is. Dat was 20 jaar geleden ook al bekend. Ik weet ook dat ik deze boosheid voor nu moet toestaan om dit een plek te kunnen geven. Om die boosheid te kunnen verwerken. Doe ik het niet blijft het als een donkere wolk mij achter volgen en dat mag niet. Ik wil niet die moeder zijn die straks haar kind niet liefdevol over papa kan blijven vertellen. Ik wil die moeder zijn die kan uitleggen waarom het voor papa zo moeilijk was om te stoppen met roken. Voor mij is het dus weer werken aan mijn verlies, werken aan rouwen en mij bewust zijn van wat ik voel en waarom. Schrijven helpt hierbij. Daarmee kan ik alles op een rijtje krijgen. Het komt hier wel op z'n pootjes terecht, zoals altijd.

#autisme
24Jul2019
Zwemmen met Sybe, een leuke uitdaging.
Annemiek

Wat doe je als de mussen gebraden van het dak in je pan vallen? Juist ja je gaat spelen met water.  Of je gaat naar het binnenzwembad. voorbereiden om te kunnen zwemmen. Gisteren besloot ik om naar het zwembad te gaan met Sybe. Althans om een poging te gaan wagen. Als eerste moest ik mijzelf voorbereiden. Hoezo dan? Zullen waarschijnlijk een aantal zich afvragen. Dat heeft te maken met de impulsiviteit van Sybe en met zijn autisme. Ik belde dus het zwembad. Mijn eerste vraag was dan ook of het zwembad morgen (vandaag dus) open was en welke baden er open waren. Hierna wilde ik weten hoe de kleedhokjes waren. Zijn ze open van onder of dicht. Als Sybe het in zijn hoofd zet om onder die hokjes door te kruipen ben ik goed de sjaak als ik daar in mijn niksie sta. Sybe moest eigenlijk ook zwembandjes om maar ik vrees zijn huid. Vaak staan de afdrukken van mijn handen in zijn armen als ik hem even stevig vastpak. Nadat ik alles had nagevraagd en er overleg was geweest over het al dan niet dragen van zwembandjes wist ik waar ik aan toe was. Uitleggen aan Sybe wat we doen. Nu ik dus wist wat ik kon verwachten kon ik Sybe gaan vertellen dat we morgen gingen zwemmen. Ik vertelde ook dat ik wilde dat hij heel goed naar mij ging luisteren. Ik vertelde waar we precies naar toe gingen en legde uit dat dit niet bij opa en oma was. Dat laatste was even lastig maar het zou wel goed komen. En het kwam ook goed. Omdat het nieuw was ging het niet eenvoudig. Klaar om te gaan. Ik had ze tas met zwemspullen klaargezet en vertelt dat we niet gelijk weg konden. Het zwembad ging aan het eind van de ochtend pas open. Vlak voordat we weggingen stapte ik naar buiten en ik schrok. Het was zo heet dat ik de zon  voelde branden op mijn blote armen. Ik ging dus weer naar binnen en pakte voor mijzelf een blouse met lange mouwen en ook voor Sybe. Ik wilde hem niet blootstellen aan zoveel zonkracht. Ik legde uit aan Sybe dat de zon erg sterk was en dat hij een overhemd aan moest. Dat was geen probleem, hij is het gewend, ook met het hete weer. Dus toen alles in de fietstas zat en wij beschermd waren tegen de zon gingen we naar het zwembad. Dit is even schrikken..... Toen we aankwamen bij het zwembad en we binnen waren kwam de uitdaging van omkleden. Gelukkig waren de deuren best wel laag en waren de onderkanten niet zo open dat Sybe er met gemak onderdoor kon. Ook bleef hij netjes bij mij en luisterde hij goed. Het werd tijd om de zwemzaal op te zoeken. We gingen een deur door en toen werd het moeilijk. Sybe was overweldigd door de drukte en door de geluiden. Hij ging weer op de rem staan en wilde niet vooruit. Dan zit er maar één ding op en dat is hem oppakken en meenemen. We moesten onder de douche voor we het zwembad in konden. Gelukkig was hij er deze keer heel snel doorheen. GENIETEN........ In de zwemzaal mocht hij wel als grote uitzondering een zwemvest lenen. Met het zwemmen met zwemvest ging heel goed. Sybe genoot! of eigenlijk mag ik zeggen dat hij GENOOT!!!! Sybe was de hele tijd aan het lachen en gillen van pret. Hij ontdekte een glijbaan en wilde daar elke keer vanaf. Het leek wel of hij een motor had aangezet die maar niet uit wilde. Hij spatte het water alle kanten op en iedereen die binnen zijn bereik kwam kreeg de spetters water om de oren en in het gezicht. Met zijn gedrag joeg hij zelfs onbewust een ander kind bij de glijbaan weg. Sybe hield zijn hand voor de waterstraal en spoot daarmee een ander kind nat. Ik legde de oma die er bij was uit dat Sybe dit elke keer deed en dat hij niet kon bedenken dat andere kinderen dat niet leuk vinden. Ook vertelde ik dat hij autisme heeft. Natuurlijk probeer ik dan uit te leggen aan Sybe dat niet iedereen dat leuk vind maar dat is moeilijk te begrijpen voor hem. Het buitenbad We zijn ook nog even in het buitenbad geweest. Dit was een stuk rustiger (totdat hij er kwam) en zo kon Sybe ook gelijk ervaren wat buiten zwemmen is. Dat is natuurlijk een stuk koeler want dit water wordt niet verwarmt. Ook hier vond Sybe weer een fontein waar hij mee kon spelen. Er was alleen één nadeel. Hij kon hier niet zomaar staan. Aan de andere kant was het van de kant af springen wel heel leuk. 100% aandacht voor Sybe Zwemmen met Sybe is ontzettend leuk maar ook heel erg intensief. Ik moet 100% mijn aandacht bij hem houden. Ik kan niet mijn aandacht even laten afdwalen en even bijkomen. Ik kan niet zelf even gaan zwemmen of met een ander gaan kletsen. Dat is vragen om problemen. Ik heb constant achter hem aangelopen en hem bij mij gehouden. Ik stelde een paar keer voor om ergens anders te gaan zwemmen en af en toe werd dat leuk gevonden. Wanneer Sybe van de glijbaan ging dan moest ik klaar staan om hem op te vangen maar ook in de gaten houden dat hij goed naar boven ging. Met deze kleine (Voor Sybe grote) glijbaan kon dat wel. Ook moest ik hem vaak roepen dat hij moest gaan glijden. Dan ving ik hem op. Sybe kwam weer boven door zijn zwemvest. Zodra Sybe in het water gleed greep ik hem onder zijn oksels en hees ik hem omhoog. Binnenkort gaan we weer.... Dit uitje is zeker voor herhaling vatbaar. Ik heb al een zwemvest besteld en die zal donderdag binnenkomen als het goed is. Het is nog even afwachten hoe zijn huid reageert op het water. Daar zit natuurlijk wel chloor in en zijn vader had een hele gevoelige huid. Gelukkig gebruik ik heel weinig spullen op de huid van Sybe. Vandaag na het zwemmen heb ik hem gelijk gewassen met welleda wasgel ingesmeerd met huidolie van welleda. Ik heb hier goede ervaring mee. (nee dit is geen reclameblog) Ik hoop maar dat het goed blijft gaan anders ga ik een probleem krijgen wanneer Sybe naar zwemles moet. Hij heeft dus ook nog niet zijn zwemdiploma en ik ga daar ook nog niet mee beginnen als ik hem nu zo bezig zie met zwemmen. De kans dat hij ook maar iets opsteekt in de zwemles is op dit moment nihil. We zijn MOE!!! Ik zit nu lekker dit blog te schrijven en normaal gesproken zou Sybe nog wel aan het kleppen zijn. Hij lag nu niet echt vroeg in zijn bed en hij is graag nog een poos bezig om de dag te verwerken. Maar nu is het wel heel erg stil boven. Ik heb het vermoeden dat Sybe erg moe was en dat hij vrij snel in slaap gevallen is. Ik ben ook moe van een paar uur met Sybe zwemmen maar ik heb genoten. Ik genoot van zijn ongeremde enthousiasme. Van zijn vrolijkheid, van zijn lachen, van alles wat hij deed vandaag in het zwembad. Volgende week gaan we weer een keer.

MEER