×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
#Even voorstellen Mien

#Even voorstellen Mien



In het woonzorg centrum waar ik werk wonen veel bijzondere mensen. Ze hebben een eigen appartement en kunnen gebruik maken van huiskamers beneden waar allerlei activiteiten op het programma staan.
Wij, het personeel, bieden zorg en begeleiding aan voor mensen met een dementie.


Met veel plezier vertel ik in deze blogs over mijn werk, ik vertel over de bijzondere mensen die wij mogen verplegen en die over het algemeen een extra gebruiksaanwijzing krijgen door hun dementie.
 Voor het geval dat jullie denken dat ik superzuster ben, helaas. 
Vandaag vertel ik over Mien. 
Mien is een lieve vrouw, ze was een zorgzame moeder en lieve echtgenote die ervoor zorgde dat man en kinderen niets tekort kwamen. 
Daarbij zag ze zichzelf helaas weleens over het hoofd. 
Toen de kinderen de deur uit waren kon Mien zich helemaal stortten op haar huishouden, het was er keurig, alles glom en blonk. Haar man hoefde hierin niets te doen. 
Ook niet na zijn pensioen. Pa kon zich terugtrekken voor zijn hobby’s. 
Toen Mien achteruit ging in cognitie werd haar huishouden haar houvast. 
Maandag wasdag, dinsdag de strijk, elke dag vroeg opstaan om alvast te hebben gezogen voordat Pa beneden kwam (dan had hij geen last van de stofzuiger)
 Natuurlijk paste ze op haar kleinkinderen, daarna werd alles weer keurig gepoetst. 
Totdat de kleinkinderen het niet meer zo leuk vonden bij oma, oma kon niet meer verbloemen dat ze teveel vuil maakten en oma kon de kleinkinderen niet meer begeleiden bij hun verblijf bij haar. 
De oppas middagen stopten helemaal toen Pa last kreeg van depressies, het is tenslotte niet niets als de liefde van je leven verdwijnt terwijl je er mee in huis woont. 
Toen Pa dan ook  overleed was het voor Mien veilig om in het woonzorg centrum bij ons te komen wonen.

Mien kan gelukkig nog afwassen, opruimen op haar kamer en helpen op de huiskamer waar ze gedurende de dag verblijft. Mien kan erg over haar toeren raken als andere bewoners kruimelen met hun cake en het niet opruimen, of dat ze het tafelkleedje scheef achter laten. 
Mien is in de ochtend nog steeds vroeg op maar omdat ze niet meer kan stofzuigen (die is er zelfs niet op haar appartementje) ruimt ze netjes op, maakt haar bed op en als wij van de zorg er nog niet zijn kleed ze zich vast aan. Omdat ze bijna altijd als eerste geholpen wordt (dan is de kans groter dat ze nog niet is aangekleed) wordt Mien meestal niet door mij verzorgd, ik heb dan medicijnen te delen. 
De afgelopen dagen liep het anders en verzorgde ik Mien. 
Vrijdag was de wekelijkse douche dag.
Mien houd niet zo van douchen en dan is een keer per week genoeg. 
Helaas was ze al aangekleed. 
Ik bood eerst de medicijnen aan en roemde haar opruimgedrag (dit zijn de richtlijnen van de collega’s en verder opgesteld met onze psycholoog) 
Daarna vertelde ik dat het douche dag is vandaag. “ maar ik ben toch schoon en netjes aangekleed”
Ja eigenlijk wel, maar ik wist bij voorbaat al dat er geen incontinentiebroekje was aangedaan en dat er ook niet gewassen was. 
“Ja Mien, het is allemaal keurig, maar we hebben met Jeanet (dochter) afgesproken dat je op vrijdag gedoucht wordt” Ik bied mijn arm aan en we lopen samen naar de badkamer. 
“zullen we de kleren uit doen?” vraag ik vriendelijk.
 “nee liever niet ik zie er keurig uit” 
“ja Mien, heel keurig, en na het douchen mag dit allemaal weer keurig aan” 
“Heb ik het niet goed gedaan?”
 “Ja heel goed, alleen nog niet gedoucht” 
Ik voel mijn emmertje geduld langzaam maar zeker leeg lopen, wat Mien voelt weet ik niet maar ze begint met hyperventileren of iets wat daar op lijkt. 
“Probeer maar rustig te ademen, 3 tellen in en 4 tellen uit” dapper doe ik mee.
 Ondertussen ben ik met het uitkleden begonnen en hang alle kleding netjes op een hangertje. 
Natuurlijk glijd er een sok af en valt op de grond.
 “Pas op!!” roept Mien
 In een reflex zeg ik;” het is maar een sok” en terwijl ik het zeg denk ik ‘fout’ 
“Ja makkelijk en dan wordt ie vies” 
Het snelle ademen neemt meer toe. 
De warme douche op haar blote huid vind ze heerlijk. 
Ik geef haar een washandje en Mien was alles aan de linkerkant.

“zal ik de andere kant doen?” vraag ik, met herwonnen geduld. 
“Hoezo” is het vinnige antwoord “ ik doe het toch goed? Ik doe toch mijn best? Ik kan het toch wel?” 
“Natuurlijk, u doet het goed, maar ik wil u graag helpen” 
Ik krijg het washandje en was de rug en de rechterkant, na de voeten laat ik het washandje liggen, op de douche vloer. Mien raapt het op, 
Het bukken gaat haar moeilijk af. 
Ik krijg een boze blik en het washandje wordt uitgewrongen en op de wastafel gelegd. “het moet hier netjes blijven” “Sorry” zeg ik. 
Ik probeer het niet geërgerd te laten klinken. 
Daarna het aankleden en tenslotte neem ik Mien mee naar de tafel in de gemeenschappelijke ruimte waar ze een kopje thee krijgt en mag wachten tot de ontbijt kamer open gaat.
 “maak je het nog even netjes?!” gebied Mien me terwijl ze naar de natte badkamer kijkt. 
Ik bijt het puntje van mijn tong af om niet te zeggen dat ik dat altijd doe. 
Pfff Mien is klaar.

Als ik tijdens de koffie dit voorval met mijn collega’s bespreek lijkt niemand van mijn collega’s dit te herkennen, ze vinden Mw. Lagerwey lief, zorgzaam en netjes. 
Anna grapt nog “ doe jij die lastige mannen maar, die staan met jou te zingen onder de douche terwijl wij soms niet eens naar binnen mogen”

In de middag belt Yvonne van de huiskamer over Mien. 
Of ik onrustmedicatie kan geven. 
Een hevige aanvaring hadden ze gehad, na de nagelverzorging werd Yvonne gebeld en ze is weggelopen om een andere bewoner op te halen van het toilet terwijl het nagelknip setje nog op tafel stond. 
Mien was verbolgen over de troep. 
Natuurlijk hadden andere bewoners zich er mee bemoeid. 
Hyperventilerend zat Mien aan tafel, met  strakke lippen en vuurrode wangen. 
“Hallo Mien”  zei ik terwijl ik naast haar ging zitten. “ik heb even een pilletje voor je” 
Met een slokje water nam ze het in.
“Zullen we samen er even voor zorgen dat je rustiger gaat ademen?” 
We begonnen weer met onze 3 tellen in en 4 tellen uit. 
Opeens keek Mien om zich heen “niemand doet dit met die ademhaling” 
“Nee, maar zij hyperventileren ook niet” 
Het was er al weer uit voordat ik het bedacht had, en natuurlijk was het fout. 
“Ik doe gewoon, ik doe het goed en ik ben netjes” 
Vanachter het keukenblok beantwoordde Yvonne mijn blik. 
Zwijgend bleef ik nog een poosje bij Mien zitten, gaf een damesblad aan haar en zag dat ze  langzaam aan toch wat rustiger werd. De dames aan tafel werden door Yvonne op een andere plek neergezet, even geen prikkels voor Mien.

Nog geen uur later, Yvonne en Mien stappen samen de lift uit en de etage op. 
Ik zag het al. 
Wederom de rode konen en de snelle ademhaling. 
De aanblik van mijn persoontje doet ook geen wonderen bij Mien. 
Sharon die vanmorgen ook aanwezig bij de koffiepauze ziet dit ook en zegt, “laat mij maar” 
“Mien, zullen we samen op je kamer een kopje thee gaan drinken?” 
Ze krijgt een arm van Mien en Mien lijkt nu al opgelucht. 
Natuurlijk weet ik dat we in een team werken en dat iedereen zijn sterke en zwakke kanten heeft, een voorkeur voor bewoners, en bewoners voor het personeel. 
En toch, toch  kan ik het niet uitstaan van mezelf dat ik bij Mien, ondanks al mijn ervaring, toch steeds de verkeerde dingen lijk te zeggen. 
Gelukkig hoor ik Pieter op dat moment brullen vanaf zijn kamer wanneer er nou eindelijk iemand komt. 
Nou, nu, ik dus!!

signup

Wil je ook lezen over verpleeghuiszorg, of er zelf over schrijven? Word gratis lid van Yoors en beloon de maker en jezelf!




Els Vergaerde
Ik zit dit met een glimlach te lezen, Mien lijkt mij een hele uitdaging ;)  
11-08-2018 08:04
11-08-2018 08:04
diniedezeeuw
We blijven uiteindelijk allemaal mensen en met de één klikt het nu eenmaal beter dan met de ander. Ik heb bewondering voor jou en je collega's.
21-05-2018 18:46
21-05-2018 18:46
caro.sael Davinchy
Wat heftig is dit
17-05-2018 21:29
17-05-2018 21:29
Leonie Fotografie
Fijn he dat samen zijn 💗
03-05-2018 09:53
03-05-2018 09:53
Mona
Goed dat jij er bent.
03-05-2018 00:27
03-05-2018 00:27
Encaustichris
Mien en jij zitten dus niet op dezelfde golflengte. Gelukkig maar dat je in een team werkt, je kunt niet met iedereen vrienden zijn, zegt men dan. Ik kan me je frustratie zo vreselijk goed voorstellen!
02-05-2018 11:03
02-05-2018 11:03
Simple YulEnTintje OYV
Ik bewonder kouw geduld. Het lijkt me niet makkelijk.
01-05-2018 19:16
01-05-2018 19:16
'Klein'
Ja het valt niet mee, dat heb ik intussen wel door. Reken het jezelf niet te zwaar aan, soms kunnen persoonlijkheden ook botsen of floept er per ongeluk iets uit. Knap dat je dit doet en kunt!
01-05-2018 16:36
01-05-2018 16:36
SocialPro
niet gemakkelijk soms....
27-03-2018 19:07
27-03-2018 19:07
Marion's World
Mooi werk toch. En ja zonder team ben je nergens. Zonder pillen helaas ook niet altijd.
23-03-2018 01:15
23-03-2018 01:15
Karin van der Straaten
Je moet echt een ijzeren geduld hebben op zulke momenten en k denk dat jij dat heel goed doet... t was met Mien ook echt even kwaad kersen eten
22-03-2018 09:11
22-03-2018 09:11
Judith Evelien
En toch deed je het goed! Je was menselijk.
20-03-2018 13:59
20-03-2018 13:59
Aaricia Frans
Wat leuk geschreven..dementie lijkt mij zo erg om te krijgen. Niet perse voor jezelf maar voor je geliefden
20-03-2018 13:20
20-03-2018 13:20
jolandemooij
Ach ja, het ene moment werkt je aanpak wel en het andere moment kun je niets goed doen.
20-03-2018 02:27
20-03-2018 02:27
1960-1980
Het blijft zoeken bij sommige mensen en soms krijg je er nooit een klik mee, maar ik denk niet dat dat aan jou ligt hoor. Je doet zo je best voor haar.
19-03-2018 23:14
19-03-2018 23:14
Albert van den Berg
Best wel triest om te lezen hoe mensen in hun laatste jaren soms zo moeilijk hebben. Structuur en orde is wat haar houvast gaf/geeft in haar leven. Lijkt of ze een minderwaardigheidsgevoel heeft en daardoor haar hele leven extra haar best gedaan heeft om haar ouders en man naar hun zin te maken.
19-03-2018 21:20
19-03-2018 21:20
Machteld
Het lijkt me heel moeilijk iedere keer de juiste snaar te raken. Knap dat je zo je best doet.
19-03-2018 20:14
19-03-2018 20:14
Rudy Siedlecki
Mooi verwoord, duidelijk een passie.
19-03-2018 18:56
19-03-2018 18:56
Gerda ten Wolde
Mooi verhaal over Mien. Ik ga je zeker volgen.
19-03-2018 17:54
19-03-2018 17:54
Sabrina van den Heuvel
Leuk en vlot geschreven en leuk om zo een beetje mee te kunnen kijken op je werk :)
19-03-2018 17:47
19-03-2018 17:47
Ingrid Tips en meer
Zulke anekdotes zou je kunnen bundelen... Ik sluit me aan bij de reactie van DiaantjesLife.
19-03-2018 17:17
19-03-2018 17:17
Marjolein
hahaha... mooi beschreven weer, ik vind dit een heerlijke serie, ga zo door!
19-03-2018 11:21
19-03-2018 11:21
DiaantjesLife
Ik snap wel wat je bedoelt en ik zou er ook wel moeite mee hebben als dit zou gebeuren. Toch kun je dit niet voorkomen denk ik. Je kunt als verpleging niet met iedere bewoner/patiënt een band hebben. Ik heb echt bewondering voor je werk en wat je voor deze mensen doet. Ik denk ook niet dat jij iets "fout" doet, het is gewoon een wisselwerking met Mien. Fijn wel dat je dit ook met je team kunt bespreken en zo kunt regelen dat jij zo min mogelijk dan met Mien hoeft te werken.
19-03-2018 07:07
19-03-2018 07:07
Hans van Gemert
En weer mooi geschreven, ik heb bewondering voor wat je allemaal doet!
19-03-2018 00:02
19-03-2018 00:02