#Even voorstellen, Piet.

#Even voorstellen, Piet.


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

In het woonzorg centrum waar ik werk wonen veel bijzondere mensen.
Ze hebben een eigen appartement en kunnen gebruik maken van huiskamers beneden waar allerlei activiteiten op het programma staan.
Wij, het personeel, bieden zorg en begeleiding aan voor mensen met een dementie.

Op kamer 625 woonde Piet, witte woeste krullen en felle ogen. 
Piet was het type 12 ambachten en 13 ongelukken geweest, een ruwe bonk met goede bedoelingen.
Hij treurde om moeder, zijn echtgenote die hij volgens zijn kinderen niet zo liefdevol had benaderd in hun huwelijk. Moeder was gevallen voor de knappe vent die hij ooit was.
Als vader was Piet ook niet fantastisch geweest en niet alle kinderen wilden nog contact. 
Bij de dochter en schoonzoon die nog wel kwamen zag je het conflict al ontstaan bij binnenkomst, of eigenlijk daarvoor al.
De kantoormeneer die nooit echt gewerkt had kwam hem, Piet, wel even vertellen hoe het moest, en waar waren trouwens “mijn”  centen? Dat schoonzoon er eigen centen in stopte omdat de financiën rampzalig waren bij opname heeft Piet nooit willen en kunnen horen. 

Ook bij ons deugde het niet, al die wijven en dan maakte hij een klapperend handgebaar dat ons eeuwige geklets moest verbeelden. 
Regelmatig kleedde Piet zich in de vroege ochtend al aan, ongewassen en ongeschoren hing hij dan in zijn stoel te wachten tot we eindelijk eens kwamen met brood. “Ik ben uitgehongerd” 
Als Piet ergens last van had, van darmen tot een zere teen, moesten we hem onder de brug dumpen zodat hij een kort eind te gaan had, of gooi me maar in de plomp. 
Na een gebroken heup leerde Piet nooit meer lopen, hij luisterde niet naar de dames van de fysiotherapie, "wat dachten die wijven, wisten ze niet dat het pijn deed". 
Daarna gaf Piet een meesterlijke imitatie van een weerwolf. Zo kon hij uren zitten op de gang voor zijn appartement, menig bezoeker zocht ons, de zusters op omdat die meneer pijn had, eenzaam was, hulp nodig had en noem maar op. 
Als je hem opzocht; “ jawoor daar is er weer eentje die niks voor me kan doen” En nee, hij wilde niet naar bed, geen pijnstiller en niet naar beneden naar de huiskamers voor een activiteit en hij maakte weer zijn beruchte handgebaar over het geklets.

Het gescheld en getier was niet van de lucht, afgewisseld door het weerwolf gejammer. 
Ik kwam binnen voor mijn avonddienst. De collega’s die ik zag zuchtten eens flink over Piet. 
Alles geprobeerd en niets was goed. 
Vers binnen ging ik maar eens naar Piet, het zou anders weer een dramatische avond worden.
 Onderuitgezakt, ongeschoren, woest ongekamd haar, vuile kleding, ach man wat had je het jezelf weer moeilijk gemaakt vandaag. 
“He Piet, man wat is er? Je lijkt problemen te hebben” 
Achterdochtig keek Piet me aan, hij mompelde nog net niet “ wat mot je”  
Waarschijnlijk zag ie aan mijn houding dat ik me niet wilde laten afschepen. 
“ ik ken mijn auto niet vinden”  probeerde Piet, hij wees naar het parkeerterrein, bomvol auto’s op deze zonnige middag. “ wat voor een is het?”  hulpvaardig wilde ik mee kijken. 
“Een groene Ford” “Nee die zie ik niet, maar er is nog meer parkeerplek, dat kunnen we hier niet zien” vertelde ik, “zullen we samen buiten gaan kijken?” 
Dat vond Piet warempel wel een goed idee, alleen het vest dat ik hem aan wilde doen was belachelijk, hij smolt niet. Hij wilde opstaan,  totdat hij stond, en herinnerde dat het niet kon. 
“Beensteunen aan de stoel, pootjes erop en we gaan” zei ik. 
Natuurlijk moest het weerwolf geluid aan in de lift, zo’n eng klein hokkie. Buiten leek de wind toch harder dan Piet had verwacht en toen stemde hij in met het vest dat ik achter op zijn stoel had gehangen.

Zo gingen we samen het parkeerterrein over, bij elke groene auto wees ik triomfantelijk “ kijk” 
Piet vond dat ik een echte vrouw was zonder verstand van auto’s, ik wees van alles aan behalve zijn groene Ford.

Aan het eind van het parkeerterrein namen we de bocht naar het pad langs het water. 
“ jaja straks denk je nog dat ik een boot heb” 
Mijn gesprekje over boten wimpelde hij meteen af. 
Via het pad kwamen we op een ander stuk parkeerterrein, mijn hersenen werkten inmiddels op volle toeren want Piet bleef zoeken naar zijn auto,  die er natuurlijk niet was.
 Ik had gehoopt dat we onderweg een gespreksonderwerp zouden vinden. 
“Piet, hoe oud zijn jouw kinderen eigenlijk?”  
“Hoezo” vroeg Piet die dat onmogelijk nog zou weten. 
“Nou" probeerde ik voorzichtig " ik bedacht me net dat ze net zo oud zijn als die van mij. 
Als mijn auto weg is is er meestal een kind mee weg” 
"Ja, lekker makkelijk, pa gooit de tank wel vol”  was het geklaag van Piet meteen.
Beet!! Ik zeurde nog wat verder over jeugd, auto’s en de portemonnee van pa. 
We waren het roerend eens. Toen we het gebouw weer binnen gingen hadden we het gezellig met ons gezamenlijke geklaag. 
Ik wilde Piet even naar een huiskamer brengen voor wat afleiding, hij had de krant toch nog niet gelezen? 
We gingen een huiskamer binnen waarvan de medewerkster met een frons naar ons keek. 
“Piet komt even de krant lezen hier”  zei ik, “een verse krant” 
“we lezen alleen het ochtendblad, die is niet vers meer”  collega had duidelijk geen zin meer in mijn humeurige metgezel aan het eind van haar dienst. 
Ik fatsoeneerde een krant en schoof Piet aan een tafeltje, krant erop, sappie ingeschonken voor Piet.
 “Ik wacht hier effe tot mijn zoon terug is met mijn auto”  zei Piet, zijn bezoek verklarend. 
“Beste Piet, je hebt allang geen auto meer”  zei mijn collega, de realiteit niet uit het oog verliezend. 
“wat jij snotneus, ik geen auto?” 
Piet was meteen weer op oorlogssterkte. 
Sussend vertelde ik dat we samen hadden gezocht naar Piet zijn groene Ford, maar dat die er niet stond, dus hadden we gedacht dat een van zijn kinderen er wel mee weg was. 
De dag was duidelijk lang en zwaar geweest voor mijn collega; " ja maar,"  begon ze voorzichtig. 
“Niks ja maar” zei Piet overvallen door een vlaag van goed humeur “ ik blijf lekker even hier,  ik zie wel of er iemand komt met mijn auto” 
Ik liet hem daar achter voor de avondboterham, “ je mag me bellen” zei ik in het luchtledige toen ik weg ging om mijn avonddienst op de etage te draaien, ik keek naar Piet en mijn collega want eigenlijk wist ik niet wie het eerst last van de ander zou hebben en mij zou bellen.

signup

Wil je meer verhalen lezen over de zorg, of ze zelf schrijven? Word gratis lid van Yoors en beloon de maker en jezelf!



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (26 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Dit werk is op je lijf geschreven, dat blijkt. Zeer respectvol. Een flexibele geest. Mijn complimenten.
| 10:10 |
Dank je
| 10:25 |
Ik heb bewondering voor je hoe je de mensen aanvoelt en hoe je met ze omgaat ! Heel mooi geschreven! 
| 22:22 |
Dankjewel 
| 22:27 |
Wat heb je dit mooi beschreven, het raakt me... 
| 12:04 |
Fijn dat je dat mee deelt
| 13:39 |
Geweldig type, Piet.
| 19:30 |
Oude mopperaar 
| 20:14 |
niet de makkelijkste onze Piet ;-)
| 18:36 |
Nee, ik kan het ook echt met hem te doen hebben, hij maakt het zo moeilijk, ook voor zichzelf.
| 18:49 |
Daar heb je een mooie draai aan gegeven.
| 23:40 |
Gelukkig heb ik mijn goede dagen :-)
| 23:44 |
Wat een mooi verhaal, en goed opgelost.
| 20:48 |
Dank je.
| 21:58 |
Ja leuk om te lezen hoe je je brein op standje creatief moet zetten. Meestal, niet alleen bij een meneer Piet. Ik loop gewoon heerlijk met je mee op je werk......
| 01:25 |
Nou dat heb je goed opgelost!
| 23:05 |
Mooi opgelost, het heeft ook geen zin om te vertellen wat er niet is, dan maak je het alleen maar lastig en verwarrend.
| 21:47 |
Wat en Piet. geen makkelijke ...en toch ! chappeau!
| 13:00 |
Des te moeilijker de mensen, des te beter ben ik in mijn element
| 13:09 |
ja, dat blijkt lieverd. Heerlijk toch....zo kom je ook ergens met lastige mensen. letterlijk en figuurlijk ;-)
| 13:19 |
Een moeilijk personage, die Piet!
| 02:42 |
Mooi geschreven! Leuk om te lezen
| 11:05 |
Dank je
| 12:07 |
Een mooi verhaal... het zal de collega zijn
| 10:02 |
Nou, vlak de man zelf ook niet uit
| 12:07 |
Mooi geschreven Schorelaar, de eeuwige mopperkont goed aangepakt!
| 07:57 |
Dank je
| 08:51 |
Dat noem ik een sterk staaltje omdenken! Chapeau!!
| 11:24 |
Dank je
| 11:57 |
hahaha heerlijk, je red je wel met hem...knap gedaan en mooi uitgeschreven ook, top
| 10:57 |
Dank voor je lieve reactie
| 11:57 |
mooi verhaal weer! Dit is duidelijk een man die ervoor gekozen heeft slachtoffer te zijn en te blijven.
| 09:28 |
Ja, dat komen we vaker tegen.
| 10:21 |
Jij bent duidelijk niet voor een gat te vangen. Mooi!
| 07:52 |
Het blijft proberen.......
| 10:23 |
Aftasten (figuurlijk dan.)
| 10:34 |
Wat heb je dat goed aangepakt! Mooi geschreven!
| 07:26 |
Dank je
| 10:23 |
Wat heerlijk geschreven weer! En wat ga je geweldig met de mensen om!
| 22:20 |
dank je Hans
| 22:22 |
Wat een heerlijk verhaal van Piet! Je moet er maar mee kunnen omgaan, geweldig!
| 22:14 |
Deze momenten zijn de krenten in de pap.
| 22:23 |
Wat ben jij Piet fantastisch tegemoet gekomen! Heel ontroerend geschreven
| 22:11 |
Dank je, ons doel is om iedereen goed de dag door te laten komen. Die doelen worden ook niet altijd gehaald.
| 22:24 |
wat een mooi levensverhaal van Piet
| 22:06 |
dank je
| 22:24 |
Ach iedereen heeft een gebruiksaanwijzing.
| 22:05 |
het is alleen even zoeken, ze worden niet vastgenaaid meegegeven
| 22:24 |
nee die 2 liggen elkaar niet. Helaas was die collega niet echt tactisch. Je moet meegaan met die mensen niet er tegenin!!
| 22:04 |
klopt, maar daar had ik onderweg wel spijt van...........
| 22:25 |
ja in dit geval wel maar toch hij is wel beetje gekalmeerd.
| 22:32 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen