×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
#Herinneringen aan Elly.

#Herinneringen aan Elly.


In het woonzorg centrum waar ik werk wonen veel bijzondere mensen.
Ze hebben een eigen appartement en kunnen gebruik maken van huiskamers beneden waar allerlei activiteiten op het programma staan.
Wij, het personeel, bieden zorg en begeleiding aan voor mensen met een dementie.

Elly was klein, petit zoals ze in Frankrijk zeggen, keurig in de kleren met een prachtige bos witte krullen, met snelle passen racete ze achter haar rollator door de gangen.
Maar voor het zover was…………..

“Goedemorgen mevrouw.”
Meestal sloeg dan de balkondeur dicht als we via de gang deur haar appartementje binnenkwamen, met medicijnen en de spulletjes voor het ontbijt.
“is het al zo laat?”
We dekten haar tafeltje, broodjes “toch wel donkerbruin zuster?” kopje thee en beleg.
‘ik blijf nog eeeven liggen”

Een half uur later belde ze via het intercomsysteem
“Ik heb nog geen Lactulose gehad”
Ja, daarom gooiden we het lege cupje ook niet weg, binnenkomend wezen we op het cupje naast haar bed.
Ze keek een beetje misprijzend “ is vast van gisteren, en nu je hier toch bent, waar is mijn nagelsetje?”
Altijd het nagelsetje, waarschijnlijk door mw. zelf opgeruimd, maar ja…..
We konden daarvan toch moeilijk zeggen dat zoon Fred het mee had, die arme jongen kreeg al van zoveel de schuld, mw. ging altijd lief lachen alleen al bij het noemen van zijn naam.

Volgende ronde, de koffie. 
Elly zat als we mazzel hadden net aan haar boterham. Anders zat ze nog op bed met haar handen haar tenen aan te tikken. Hoeveel keer? 
De collega die ooit opperde dat ze dat ook wel zou willen als ze in de 90 was kreeg een kritische fronsende dame tegen over zich die vroeg of ze daar nu dan al wel mee was begonnen. “zuster nu u hier toch bent, wie heeft mijn plantje nou stuk gemaakt, dat doe je toch niet?” Een plastic wiebelding met blaadjes die op het zonlicht op en neer gingen. Ach help. Proberen er over heen te praten; “kan ik al een afspraak maken wanneer ik u kan helpen met afdrogen?”
Mw. had nog een heel programma af te werken, ze zou wel bellen. 

Even later zagen we haar staan, haar onmogelijk haar zoals ze dat noemde, aan het borstelen. We mochten het niet zomaar wassen Dat borstelen gebeurde buiten, ze stond in haar dunne nachtpon, kapmanteltje over haar schouders, op het balkon met minstens 500 slagen haar haren te modelleren. Regen of zon, het leek haar niet te deren. Of ze net hersteld was van een longontsteking of grieperig was. Daarna volgde de douchebeurt, er werd duchtig geschrobd, in donker. Meestal tijdens onze koffiepauze meldde ze via de intercom dat ze klaar was. Dat Elly achteruit ging merkten we op een ochtend toen ze onder de koude douche was gaan staan. Misschien was het ergens goed voor? Collega Janny heeft haar met een dik pak dekens terug gestopt in bed waar ze nog een poos heeft liggen rillen. 
Patty die meestal aan de kant van Elly werkte was op een gegeven moment klaar met het  nagelsetje en heeft een setje gekocht van het afdelingsbudget. Dat neergelegd op het appartement van Elly, op een moment dat Elly beneden was. 
Elly vond het setje natuurlijk meteen, ik was de klos in mijn avonddienst. Wie doet er nu zoiets? Mijn mooie setje mee nemen en hier een nagelsetje van slechte kwaliteit neerleggen. 
Ik moest het antwoord schuldig blijven, dat leverde me nog een reprimande op:
 “Van u had ik meer verwacht zuster”

Toen Elly’s laatste longontsteking kwam en het alle schijn had dat ze het deze keer niet zou overleven bleef eerst de achterdocht nog even hangen; was er een complot gaande dat ze in haar bed moest blijven, en waar de dokter was?
Een langskomende vriendin gooide alleen maar olie op het vuur: “Dit moet je niet pikken, je bent al een week niet beneden geweest.”

Tot het moment kwam dat Elly naar haar lichaam ging luisteren, ze genoot van de zorg en aandacht die wij gaven, maar ook het trouwe bezoek, vooral van Fred en zijn vrouw maakte dat ze rustig in kon slapen.

signup

Wil je ook bloggen, of verhalen lezen? Word gratis lid van Yoors en beloon de maker en jezelf!




Miranda Tabor
Aangrijpend. Zo liefdevol geschreven ook. Zie het zo voor mij. 
12-05-2018 17:28
12-05-2018 17:28 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
dank je voor je compliment
12-05-2018 17:42
12-05-2018 17:42 • Reageer
Els Vergaerde
Mooi eerbetoon en veel respect voor uw werk!
07-05-2018 20:56
07-05-2018 20:56 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
Ik heb heel erg leuk werk. Afwisselend, leerzaam, gezellig maar ook verdrietig en vermoeiend.
07-05-2018 23:12
07-05-2018 23:12 • Reageer
Marion's World
Ach wat een vrouw ! En wat prachtig en liefdevol geschreven !!! Een mooi portret ...........
16-04-2018 01:34
16-04-2018 01:34 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
Het was, zoals de vaak bij een sterfbed, een goede periode. 
16-04-2018 06:06
16-04-2018 06:06 • 1 reactie • Reageer
SocialPro
Toch een heel mooi beroep, ondanks de soms wel moeilijke momenten bij het moeten afscheid nemen. Ben benieuwd hoe ik hier zelf mee ga omgaan en of je het kan lossen of dat je het moet leren lossen.
02-04-2018 09:10
02-04-2018 09:10 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
Als ik er ben kan ik handelen, thuis kan ik niets meer. Gelukkig heb ik goede collega's waar ik het aan kan overlaten.
02-04-2018 21:49
02-04-2018 21:49 • Reageer
Ingrid Tips en meer
Slik, mooi verwoord weer.
26-03-2018 11:58
26-03-2018 11:58 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
Dank je, we missen haar.
26-03-2018 18:50
26-03-2018 18:50 • Reageer
Nietje
Heel mooi verwoordt, Schorelaar!
16-03-2018 19:30
16-03-2018 19:30 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
Dank je
16-03-2018 19:35
16-03-2018 19:35 • Reageer
jolandemooij
Ach ja je moet maar zoveel mogelijk meebewegen zeg ik altijd maar.
07-03-2018 22:10
07-03-2018 22:10 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
Daar heb je gelijk in collega
07-03-2018 22:15
07-03-2018 22:15 • Reageer
Karin van der Straaten
Ontroerend dit.. k zie ineens mijn oma ooit op haar tafelkleed zitten..t werd anders steeds gestolen Toen als kind natuurlijk niet doorhebben wat er speelde, verdrietig Mooi geschreven en fijn dat jullie er voor hen zijn
06-03-2018 10:11
06-03-2018 10:11 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
Dank je, ik had ooit een oudtante die maar koek bleef delen.....
06-03-2018 10:55
06-03-2018 10:55 • 1 reactie • Reageer
erkaryam
wat mooi geschreven en zo fijn dat er toch nog goede zorg is hoe zwaar en moeilijk het soms ook kan zijn
04-03-2018 18:43
04-03-2018 18:43 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
Gelukkig heb ik veel goede collega's
04-03-2018 19:56
04-03-2018 19:56 • Reageer
HeArt&SoulConnection
ach wat een mooi verhaal, en hoe triest ook eigenlijk he...alle wantrouwen (zo bekend) voor hen zo zwaar om me mee te leven (zou ik me kunnen indenken) . wat heerlijk dat ze zich eindelijk kon 'overgeven' aan het goede..
04-03-2018 12:31
04-03-2018 12:31 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
die wantrouwen en achterdocht, die ons soms ook tot wanhoop brengt.
04-03-2018 15:00
04-03-2018 15:00 • 1 reactie • Reageer
Simple YulEnTintje OYV
Mooi geschreven, alweer.
04-03-2018 11:51
04-03-2018 11:51 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
dank je
04-03-2018 15:00
04-03-2018 15:00 • Reageer
'Klein'
Echt een verhaal met een lach en een traan... arme Elly...
04-03-2018 00:41
04-03-2018 00:41 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
Ja, arme Ellen, en Fred die zijn moeder mist.
04-03-2018 09:18
04-03-2018 09:18 • 1 reactie • Reageer
wakeupkitty
Een mooi verhaal. Bedankt voor het delen
03-03-2018 21:27
03-03-2018 21:27 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
Graag gedaan
04-03-2018 09:17
04-03-2018 09:17 • Reageer
DiaantjesLife
Prachtig verhaal toch weer, mooi beroep lijkt me zo.
03-03-2018 20:12
03-03-2018 20:12 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
ja, ik ga het niet romantiseren, het is hard werken maar er zitten hele mooie momenten in
04-03-2018 15:01
04-03-2018 15:01 • Reageer
diniedezeeuw
Wat prachtig omschreven.
03-03-2018 19:03
03-03-2018 19:03 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
Dank je Dinie.
03-03-2018 19:22
03-03-2018 19:22 • Reageer
marijke
ach arme Elly. Maar zo gaat het wel vaak hé
03-03-2018 15:14
03-03-2018 15:14 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
Het gaat altijd anders
03-03-2018 15:26
03-03-2018 15:26 • 1 reactie • Reageer
1960-1980
Wat een mooi verhaal weer. Mijn oma was zwaar dement en ik had er iemand zoals jij gegund om haar te verzorgen.
03-03-2018 13:33
03-03-2018 13:33 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
Dank je (bloos)
03-03-2018 14:15
03-03-2018 14:15 • Reageer
Gertiena
Wat heb je dat mooi geschreven.
03-03-2018 11:23
03-03-2018 11:23 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
Dank je wel
03-03-2018 11:27
03-03-2018 11:27 • Reageer
Encaustichris
Weer een bijzonder mooi en respectvol verhaal! In alinea 5 heet de persoon ineens anders? (Ik weet niet of je hier echte naamen gebruikt, daarom noem ik de naam niet, mocht je het willen veranderen)
03-03-2018 11:04
03-03-2018 11:04 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
dank je, ik heb het veranderd.
03-03-2018 11:18
03-03-2018 11:18 • Reageer
Marjolein
ik geniet erg van deze verhalen over de bewoners. Weer een juweeltje!
03-03-2018 09:58
03-03-2018 09:58 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
Dank je.
03-03-2018 10:07
03-03-2018 10:07 • Reageer
Marc
Zoveel bewondering voor het werk wat je doet! Het is één van de meest ondergewaardeerde beroepen in nederland. Heb het meegemaakt bij m'n vader. Echt petje af voor alle mensen in de zorg...!!!
03-03-2018 09:44
03-03-2018 09:44 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
Dank je. Fijn dat het goed ging bij je vader.
03-03-2018 09:45
03-03-2018 09:45 • Reageer