#Herinneringen aan Elly.

#Herinneringen aan Elly.


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

In het woonzorg centrum waar ik werk wonen veel bijzondere mensen.
Ze hebben een eigen appartement en kunnen gebruik maken van huiskamers beneden waar allerlei activiteiten op het programma staan.
Wij, het personeel, bieden zorg en begeleiding aan voor mensen met een dementie.

Elly was klein, petit zoals ze in Frankrijk zeggen, keurig in de kleren met een prachtige bos witte krullen, met snelle passen racete ze achter haar rollator door de gangen.
Maar voor het zover was…………..

“Goedemorgen mevrouw.”
Meestal sloeg dan de balkondeur dicht als we via de gang deur haar appartementje binnenkwamen, met medicijnen en de spulletjes voor het ontbijt.
“is het al zo laat?”
We dekten haar tafeltje, broodjes “toch wel donkerbruin zuster?” kopje thee en beleg.
‘ik blijf nog eeeven liggen”

Een half uur later belde ze via het intercomsysteem
“Ik heb nog geen Lactulose gehad”
Ja, daarom gooiden we het lege cupje ook niet weg, binnenkomend wezen we op het cupje naast haar bed.
Ze keek een beetje misprijzend “ is vast van gisteren, en nu je hier toch bent, waar is mijn nagelsetje?”
Altijd het nagelsetje, waarschijnlijk door mw. zelf opgeruimd, maar ja…..
We konden daarvan toch moeilijk zeggen dat zoon Fred het mee had, die arme jongen kreeg al van zoveel de schuld, mw. ging altijd lief lachen alleen al bij het noemen van zijn naam.

Volgende ronde, de koffie. 
Elly zat als we mazzel hadden net aan haar boterham. Anders zat ze nog op bed met haar handen haar tenen aan te tikken. Hoeveel keer? 
De collega die ooit opperde dat ze dat ook wel zou willen als ze in de 90 was kreeg een kritische fronsende dame tegen over zich die vroeg of ze daar nu dan al wel mee was begonnen. “zuster nu u hier toch bent, wie heeft mijn plantje nou stuk gemaakt, dat doe je toch niet?” Een plastic wiebelding met blaadjes die op het zonlicht op en neer gingen. Ach help. Proberen er over heen te praten; “kan ik al een afspraak maken wanneer ik u kan helpen met afdrogen?”
Mw. had nog een heel programma af te werken, ze zou wel bellen. 

Even later zagen we haar staan, haar onmogelijk haar zoals ze dat noemde, aan het borstelen. We mochten het niet zomaar wassen Dat borstelen gebeurde buiten, ze stond in haar dunne nachtpon, kapmanteltje over haar schouders, op het balkon met minstens 500 slagen haar haren te modelleren. Regen of zon, het leek haar niet te deren. Of ze net hersteld was van een longontsteking of grieperig was. Daarna volgde de douchebeurt, er werd duchtig geschrobd, in donker. Meestal tijdens onze koffiepauze meldde ze via de intercom dat ze klaar was. Dat Elly achteruit ging merkten we op een ochtend toen ze onder de koude douche was gaan staan. Misschien was het ergens goed voor? Collega Janny heeft haar met een dik pak dekens terug gestopt in bed waar ze nog een poos heeft liggen rillen. 
Patty die meestal aan de kant van Elly werkte was op een gegeven moment klaar met het  nagelsetje en heeft een setje gekocht van het afdelingsbudget. Dat neergelegd op het appartement van Elly, op een moment dat Elly beneden was. 
Elly vond het setje natuurlijk meteen, ik was de klos in mijn avonddienst. Wie doet er nu zoiets? Mijn mooie setje mee nemen en hier een nagelsetje van slechte kwaliteit neerleggen. 
Ik moest het antwoord schuldig blijven, dat leverde me nog een reprimande op:
 “Van u had ik meer verwacht zuster”

Toen Elly’s laatste longontsteking kwam en het alle schijn had dat ze het deze keer niet zou overleven bleef eerst de achterdocht nog even hangen; was er een complot gaande dat ze in haar bed moest blijven, en waar de dokter was?
Een langskomende vriendin gooide alleen maar olie op het vuur: “Dit moet je niet pikken, je bent al een week niet beneden geweest.”

Tot het moment kwam dat Elly naar haar lichaam ging luisteren, ze genoot van de zorg en aandacht die wij gaven, maar ook het trouwe bezoek, vooral van Fred en zijn vrouw maakte dat ze rustig in kon slapen.

signup

Wil je ook bloggen, of verhalen lezen? Word gratis lid van Yoors en beloon de maker en jezelf!



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (21 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Aangrijpend. Zo liefdevol geschreven ook. Zie het zo voor mij. 
| 17:28 |
dank je voor je compliment
| 17:42 |
Mooi eerbetoon en veel respect voor uw werk!
| 20:56 |
Ik heb heel erg leuk werk. Afwisselend, leerzaam, gezellig maar ook verdrietig en vermoeiend.
| 23:12 |
Ach wat een vrouw ! En wat prachtig en liefdevol geschreven !!! Een mooi portret ...........
| 01:34 |
Het was, zoals de vaak bij een sterfbed, een goede periode. 
| 06:06 |
Ik heb ooit twee sterfgevallen op een avond meegekregen. Toen heb ik maar wat langer gewerkt om de familie op te vangen. Was wel heel mooi om te doen. (hoort niet bij mijn werk eigenlijk, maar wel bij mijn werk als zelfstandige 😉 ) Vooral de kleinzoon had het toen te kwaad van zijn opa. Dat zal ik nooit meer vergeten.
| 11:31 |
Toch een heel mooi beroep, ondanks de soms wel moeilijke momenten bij het moeten afscheid nemen. Ben benieuwd hoe ik hier zelf mee ga omgaan en of je het kan lossen of dat je het moet leren lossen.
| 09:10 |
Als ik er ben kan ik handelen, thuis kan ik niets meer. Gelukkig heb ik goede collega's waar ik het aan kan overlaten.
| 21:49 |
Slik, mooi verwoord weer.
| 11:58 |
Dank je, we missen haar.
| 18:50 |
Heel mooi verwoordt, Schorelaar!
| 19:30 |
Dank je
| 19:35 |
Ach ja je moet maar zoveel mogelijk meebewegen zeg ik altijd maar.
| 22:10 |
Daar heb je gelijk in collega
| 22:15 |
Ontroerend dit.. k zie ineens mijn oma ooit op haar tafelkleed zitten..t werd anders steeds gestolen
Toen als kind natuurlijk niet doorhebben wat er speelde, verdrietig
Mooi geschreven en fijn dat jullie er voor hen zijn
| 10:11 |
Dank je, ik had ooit een oudtante die maar koek bleef delen.....
| 10:55 |
En de familie eromheen dus maar steeds naar de bakker rennen, haahah
k Zal eens even een stukje over dementie plaatsen welke door Hans Stolp beschreven zijn, best waardevol
| 11:11 |
Oke, ik ga ze lezen
| 11:22 |
nu geplaatst, fijn
| 11:47 |
wat mooi geschreven en zo fijn dat er toch nog goede zorg is hoe zwaar en moeilijk het soms ook kan zijn
| 18:43 |
Gelukkig heb ik veel goede collega's
| 19:56 |
ach wat een mooi verhaal, en hoe triest ook eigenlijk he...alle wantrouwen (zo bekend) voor hen zo zwaar om me mee te leven (zou ik me kunnen indenken) . wat heerlijk dat ze zich eindelijk kon 'overgeven' aan het goede..
| 12:31 |
die wantrouwen en achterdocht, die ons soms ook tot wanhoop brengt.
| 15:00 |
ja he , en ze kunnen er echt niets aan doen , maar wij ook niet om met het irriële soms te dealen. Ik vind het voor henzelf zo sneu. het is waarheid voor hun, dat moet erg lastig leven zijn. of hoe ervaar/zie jij dat lieverd?
| 15:39 |
Mooi geschreven, alweer.
| 11:51 |
dank je
| 15:00 |
Echt een verhaal met een lach en een traan... arme Elly...
| 00:41 |
Ja, arme Ellen, en Fred die zijn moeder mist.
| 09:18 |
Jazeker... :-/
| 16:36 |
Een mooi verhaal. Bedankt voor het delen
| 21:27 |
Graag gedaan
| 09:17 |
Prachtig verhaal toch weer, mooi beroep lijkt me zo.
| 20:12 |
ja, ik ga het niet romantiseren, het is hard werken maar er zitten hele mooie momenten in
| 15:01 |
Wat prachtig omschreven.
| 19:03 |
Dank je Dinie.
| 19:22 |
ach arme Elly. Maar zo gaat het wel vaak hé
| 15:14 |
Het gaat altijd anders
| 15:26 |
ja tuurlijk nooit exact hetzelfde maar herkenbaar.
| 15:27 |
Bij dementie zit veel achterdocht, maar dat uit zich op verschillende manieren.
| 19:22 |
ik heb dat alleen van de tv en de media niet in mijn nabijheid meegemaakt. En daar ben ik heel dankbaar voor. Heel mooi dat jij er bent voor die mensen.
| 16:08 |
De media is zo negatief over zorg in verpleeghuizen. Vorig jaar zijn er 2 dames van de ANBO een weekend in ons verpleeghuis geweest. Een artikel vol lof is er daarna geplaatst
| 11:16 |
joh die doen overal negatief over. Fijn dat de ANBO een positief artikel heeft geplaatst.
| 20:21 |
Wat een mooi verhaal weer. Mijn oma was zwaar dement en ik had er iemand zoals jij gegund om haar te verzorgen.
| 13:33 |
Dank je (bloos)
| 14:15 |
Wat heb je dat mooi geschreven.
| 11:23 |
Dank je wel
| 11:27 |
Weer een bijzonder mooi en respectvol verhaal! In alinea 5 heet de persoon ineens anders? (Ik weet niet of je hier echte naamen gebruikt, daarom noem ik de naam niet, mocht je het willen veranderen)
| 11:04 |
dank je, ik heb het veranderd.
| 11:18 |
ik geniet erg van deze verhalen over de bewoners. Weer een juweeltje!
| 09:58 |
Dank je.
| 10:07 |
Zoveel bewondering voor het werk wat je doet! Het is één van de meest ondergewaardeerde beroepen in nederland. Heb het meegemaakt bij m'n vader. Echt petje af voor alle mensen in de zorg...!!!
| 09:44 |
Dank je. Fijn dat het goed ging bij je vader.
| 09:45 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen