×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Herinneringen aan Rob.

Herinneringen aan Rob.


Verpleeghuis zorg zag er jaren anders uit dan tegenwoordig. Rond de eeuwwisseling werkte ik in een huis waar nog 4persoons kamers waren, als je ' slecht'  kwam te liggen verhuisde je naar een een, of twee-persoons kamer.
Ook in die tijd mocht ik bijzondere mensen verplegen.

Rob zag er wat groezelig uit toen hij bij ons kwam wonen, een grote dikke man met snor.
Eigenlijk had hij nog het meeste weg van een zeerob. In een grauwwit overhemd met bretels aan een half afzakkende broek. We kennen allemaal wel zo'n type.
Rob maakte geen vrienden, een einzelganger was het. Het liefst zat hij in de nacht in de keuken en af de vleespakjes leeg die voor de hele afdeling met 30 bewoners was.
Natuurlijk kwam er een slot op de koelkast.
Ook ging Rob te pas en te onpas liggen, als je mazzel had was dat op een bank of in de hoek, maar het kwam ook voor dat hij midden in de gang lag.
Hij werkte ook niet echt mee als je hem overeind wilde helpen.
Dit deden we dan maar met de tillift.
We begrepen Rob totaal niet, hij vertelde niets.

Rob had een zus, Vronie, ook een Amsterdamse. Ze kwam die dag toen een collega nog met de wasbeurt van haar broer bezig was. Omdat ze de gewoonte had ontwikkeld om ons uit te schelden over hoe wij met haar broer omgingen probeerde ik haar die dag te vriend te houden door een kop koffie aan te bieden.
Er ontstond een gesprek dat begon met de lieflijke woorden:
" dat klerewijf" 

 Rob was zeeman geweest, op de grote vaart, en getrouwd. 
Op een dag kwam hij terug en zijn vrouw had een ander.
"Voor jouw is geen plek meer in bed, je kan wel op de vloer slapen"
Rob zijn leven was daarna wonderlijk verlopen.
Dat die grote imposante man dit was overkomen.

Een paar dagen later lag Rob weer op de vloer, het verhaal van Vronie schoot me natuurlijk te binnen.
Ik ging op mijn knieën naast hem zitten en zei, rustig en duidelijk:
"Rob, ik heb op je gerekend, ik heb een bed voor je"
Even bleef het stil, Rob keek me aan, mompelde wat voor zich uit en was met weinig inspanning omhoog te helpen.
Hij liep zo naar zijn kamer.
 


Dit verhaal is opgenomen in het boek "Wij zijn zorg"  98 verhalen over beroepstrots, betekenis en goede zorg van Zorgbalans.






signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!




Els Vergaerde
Wat een mooi ontroerend verhaal...ik krijg er kippenvel van... 
11-08-2018 08:24
11-08-2018 08:24
Von Art Special
Stil.... Pijn en verdriet... wat je aan de buitenkant niet ziet.
21-07-2018 22:09
21-07-2018 22:09
Marion's World
Wat een mooie woorden. En zo zie je maar weer hoe belangrijk achtergrondinformatie is.
16-04-2018 04:18
16-04-2018 04:18
SocialPro
Wat een mooie verhalen heb je....en vooral een heel bijzondere job
28-03-2018 10:32
28-03-2018 10:32
Esther Cammeraat
Prachtig Lien, een klein gebaar, zoals op je knieën zitten, een grote stap voor deze aandoenlijke man. Ik ga je ook volgen!!
07-03-2018 20:18
07-03-2018 20:18
'Klein'
Wat een bijzondere mensen met dito verhalen kom je zo toch tegen! Arme man, dat hij het zo getroffen heeft in zijn huwelijk...
28-02-2018 20:03
28-02-2018 20:03
DeWildPlukkersInfoGroep
mooi om te lezen
25-02-2018 14:30
25-02-2018 14:30
bijlenie
Wat een mooi verhaal!
25-02-2018 00:04
25-02-2018 00:04
Memvan3
heel mooi geschreven...
24-02-2018 20:52
24-02-2018 20:52
Piteke van der Meulen
Wat een verhaal, goed om te lezen
24-02-2018 20:13
24-02-2018 20:13
jolandemooij
Ja als je iets meer weet over mensen, kun je ze veel beter helpen. Heel mooi verhaal ik deel het. Hopelijk lezen mijn collega's het ook.
24-02-2018 09:58
24-02-2018 09:58
Simple YulEnTintje OYV
Dat is ontroerend verhaal, ook ontroerend geschreven.
24-02-2018 09:07
24-02-2018 09:07
enigma
Wat mooi en sprekend geschreven. Ik zie Rob zo voor me...
23-02-2018 18:21
23-02-2018 18:21
johan_jongedijk
Een bijzonder verhaal
23-02-2018 10:19
23-02-2018 10:19
Hetty
Heel ontroerend verhaal, en wat er toch in mensen om kan gaan ... ongelofelijk hoe zo'n grote stoere man 'aan lager wal kan geraken', fijn dat je hem uiteindelijk toch kon helpen door goed te luisteren naar zijn zus.
23-02-2018 10:03
23-02-2018 10:03
Karin van der Straaten
ontroerend ..t lijkt wel de Rob die ik ken..idem verhaal ... liefdevol en geraakt dat je d e juiste woorden wist
23-02-2018 09:56
23-02-2018 09:56
...
Mooi en met respect opgelost!
23-02-2018 09:54
23-02-2018 09:54
Ingrid Tips en meer
Een prachtige anekdote, mooi opgelost.
23-02-2018 09:44
23-02-2018 09:44
Diana-01
Ja het leven is vaak niet zo leuk maar wel mooi geschreven
23-02-2018 09:06
23-02-2018 09:06
Marc
Lees twee prachtige verhalen, één van Rob en één van de schrijfster... Erg mooi te lezen!
23-02-2018 08:36
23-02-2018 08:36
Hans
Goed en mooi verhaal uit het echte leven. Dank
23-02-2018 07:49
23-02-2018 07:49
VanAgnes
Daarom vind ik het zo jammer dat er zo snel geoordeeld wordt over mensen. Je kent hun, vaak trieste, geschiedenis niet. Daar is dit ook een voorbeeld van. Mooi verhaal!
23-02-2018 07:16
23-02-2018 07:16
Eric's ervaringen
Mooi beschreven. En zo zie je maar dat er meestal een verhaal achter iemand zijn doen of laten zit!
23-02-2018 06:59
23-02-2018 06:59
Yneke
Heel mooi geschreven. Mooie foto ook. Graag gelezen.
23-02-2018 05:21
23-02-2018 05:21
Ingeborgenzwerm
Wat een indrukwekkend verhaal..
23-02-2018 01:18
23-02-2018 01:18
Hans van Gemert
Prachtig en ontroerend geschreven!
23-02-2018 00:01
23-02-2018 00:01
Mirelle-Creametkids
Mooie gedachte en zo toegepast... dat geeft wel een kippenvel momentje..
22-02-2018 23:26
22-02-2018 23:26
DidI'Ms world
Wat goed van je dat je het verhaal doortrok naar Rob. Wat zal hij blij geweest zijn om er "weer te mogen zijn".
22-02-2018 22:43
22-02-2018 22:43
LivingThaGoodLife
Dat is goed opgepakt door jou.. respect en vind het ontroerend te lezen .. zelf had hij zo te lezen niet door dat je dit daarom zei. Was die negatieve zus toch ergens goed voor..
22-02-2018 22:35
22-02-2018 22:35
Albert van den Berg
Mooi en met respect geschreven. Tegenover mij in het ziekenhuis lag een man die ze in de "banden" hadden gelegd, hij was handig en wist ze elke keer los te krijgen, daarna begon hij zijn pyjama uit te trekken, maar iedere keer waren de verplegers hem voor, kleden hem weer aan en legde hem weer vast. Even later was hij weer los en dat ging zo een paar keer door, totdat ze het beu waren en niet meer gingen kijken. Hij wrong zich weer los n kleedde zich uit, trok de dekens over hem heen en sliep. Vaak is er een reden voor dit gedrag, als je dat weet is het gemakkelijk.
22-02-2018 22:27
22-02-2018 22:27
Judith Evelien
Kippenvel! Prachtig geschreven. Zo mooi hoe je op 1 lijn met zijn beleving kwam en ineens contact had.
22-02-2018 22:20
22-02-2018 22:20
wakeupkitty
Wat een mooi verhaal maar vooral mooie aanpak.
22-02-2018 22:10
22-02-2018 22:10
Marjolein
wat zal dat een fijn gevoel gegeven hebben! Voor jou en voor hem, jij had een manier gevonden om hem te bereiken en hij voelde zich gezien.
22-02-2018 09:33
22-02-2018 09:33
Encaustichris
Wat een triest verhaal, en tegelijk mooi dat je er zo op in kon spelen!
22-02-2018 08:43
22-02-2018 08:43
caro.sael Davinchy
Een mooi verhaal
22-02-2018 05:07
22-02-2018 05:07
DiaantjesLife
Een prachtig verhaal over een toch wel bijzondere man!
21-02-2018 22:37
21-02-2018 22:37
1960-1980
Wat een mooi verhaal over een markante man. Mooi zoals je inspeelt op zijn belevingswereld.
21-02-2018 22:28
21-02-2018 22:28
marijke
heel mooi verhaal.
21-02-2018 22:07
21-02-2018 22:07