Euthanasie. Stel niet uit tot morgen......

Euthanasie. Stel niet uit tot morgen......


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Stel niet uit tot morgen.....


Misschien vind je dit een rare titel, maar het is realiteit. De dood is een onderwerp waar de meeste mensen niet graag over praten of over nadenken. Dood gaan is iets dat je misschien op je 88ste doet, dus tijd genoeg. Maar helaas is niet allen dat gegund en worden mensen van allerlei leeftijd ongeneselijk ziek, krijgen ongevallen. Voor je het weet kan het dus te laat zijn en heb je niet meer de mogelijkheid om daar beslissingen over te nemen. De achterblijvers hebben vaak wel een idee wat de persoon zich wenste maar kunnen weinig doen. Zaak dus om daar tijdig over na te denken, je ideeën en wensen zwart op wit te zetten en bij je familie en je huisarts bekend te maken. Ik pretendeer zeker niet alles over dit onderwerp te weten of volledig te zijn maar heb mij door twee recente sterfgevallen in mijn directe omgeving in het onderwerp verdiept en er zelf ervaring mee opgedaan.


Verwarring

Er bestaat nogal wat verwarring over de manieren waarop je je leven kan beëindigen of laten beëindigen. Daarom eerst een lijstje met korte uitleg. Uitgebreide uitleg is overal op internet te vinden. Hou wel in de gaten waar de info van afkomstig is, wat niet alles wat je vindt klopt ook. Een positief- of negatief persoonlijk verhaal kan wel veel informatie bevatten maar is daarmee nog niet op elke situatie van toepassing. Zoals overal gaan er wel eens zaken verkeerd, maar in negen van de tien gevallen verloopt alles volgens de regels. Een goede voorbereiding, weten waar je aan toe bent, gesprekken met de persoon in kwestie, de huisarts en verzorging kunnen veel angst, onwetendheid, onzekerheid en problemen vooraf en na afloop voorkomen. Goede informatie is bijv. te vinden op de site van de KNMG en de NVVE. Op internet zijn ook standaard verklaringen, aanvraagformulieren en hulp bij het opstellen van een wilsverklaring te vinden.

  • Euthanasie is een actieve handeling waarbij op verzoek van de patiënt het leven door middel van het toedienen van middelen beëindigd wordt. Hiervoor bestaan protocollen die in de wet zijn vastgelegd en er is een meldingsplicht. Dit kan in principe alleen op uitdrukkelijk verzoek van de patiënt zelf. Artsen kunnen weigeren aan deze handeling mee te werken.
  • Zelf-euthanasie is een vorm van euthanasie waarbij de patiënt zelf een middel inneemt en de regie volledig in handen houdt. In tegenstelling tot zelfmoord is dit een zorgvuldig voorbereid en overlegd traject waarbij meestal de omgeving betrokken wordt, afscheid kan nemen en/of bij het overlijden aanwezig kan zijn. Uit onderzoek blijkt het vrij regelmatig voor te komen maar er zijn ook schrijnende gevallen bekend waarbij mensen niet de juiste middelen tot hun beschikking hadden.
  • Hulp bij zelfdoding is een vorm van zelf-euthanasie waarbij de arts de regie in handen houdt, maar de patient meer inbreng heeft voor wat betreft het tijdstip en de manier waarop. Dit valt onder de regelgeving voor euthanasie.
  • Palliatieve sedatie is een normale medische handeling waarbij iemand in de laatste fase van zijn (ongeneselijke) ziekte door middel van medicijnen in slaap gehouden wordt om het lijden te verlichten. Dit hoort in overleg met de patiënt of zijn vertegenwoordiger te gebeuren. In feite overlijdt de persoon aan zijn ziekte. De scheidslijn tussen euthanasie en palliatieve sedatie kan heel dun zijn maar het blijven zowel gevoelsmatig-, medisch-als juridisch twee heel verschillende handelingen. Dit wordt overigens ook vaak verward met het krijgen van een morfinepompje i.v.m. de pijnbestrijding. Om medische redenen wordt palliatieve sedatie d.m.v. (alleen) morfine afgeraden.
  • Versterven kan zowel spontaan als bewust gebeuren. De patiënt neemt geen voedsel en drinken meer tot zich en sterft gemiddeld na 10 dagen. In de laatste fase hebben mensen vaak geen behoefte meer aan eten of drinken en dan spreekt men van spontane versterving. De duur is sterk afhankelijk van een aantal factoren zoals de ziekte en de conditie van de patiënt.
  • Voorafgaande negatieve wilsverklaring. Hierin kun je vastleggen welke behandeling je wel of niet wilt, ook als dat je dood zou bespoedigen of tot gevolg kan hebben. De arts zal dan, indien mogelijk, met je overleggen. Kan dat niet niet meer, dan kan er met je vertegenwoordiger overlegd worden. Er zal altijd gekeken worden naar jouw eigenlijke bedoeling dus een dergelijke verklaring vraagt om een duidelijke omschrijving wat-, wanneer- en in welk geval je geen behandeling meer wil. De arts kan overigens ook, vaak in overleg met de patiënt of zijn familie, vertegenwoordiger of collega's besluiten een bepaalde behandeling te stoppen en over te gaan op palliatieve zorg.
  • Wilsverklaring tot niet reanimeren. Dit kun je door middel van een wilsverklaring en het dragen van een speciale penning kenbaar maken. De artsen en verpleegkundigen dienen deze wens te respecteren. Men dient zich er wel van bewust te zijn dat reanimatie niet altijd betekent dat de kwaliteit van leven na reanimatie (aanzienlijk) slechter zal zijn.


Nog één belangrijk punt bij het aanwijzen van een vertegenwoordiger. In sommige gevallen wordt geëist dat de vertegenwoordiger geen belang heeft bij het overlijden van de persoon. Dan komen partners en kinderen dus niet in aanmerking, zeker niet wanneer er iets te erven valt. Daarnaast kan het binnen de kring van achterblijvers tot grote problemen aanleiding geven als niet iedereen het met de besluiten van de vertegenwoordiger eens is.


Mijn persoonlijke ervaring.

Hierna volgt mijn persoonlijke ervaring met een aantal van de bovengenoemde zaken. Met de nadruk op persoonlijk want elk geval staat op zichzelf. Nadat bij mijn dochter longkanker met o.a. uitzaaiingen naar de hersenen was geconstateerd heeft zij bij de huisarts aangegeven dat zij niet gereanimeerd wilde worden en koos voor euthanasie op het moment dat zij niet meer in staat zou zijn voor zichzelf te zorgen en beslissingen te nemen.

Het proces verliep heel snel en begin januari was zij in de terminale fase en werden er alleen nog handelingen verricht om de kwaliteit van de haar resterende tijd zo goed mogelijk te maken. Op het moment dat zij het zelf genoeg geweest vond bleek dat er toch nog een schriftelijke verklaring van haar en haar vertegenwoordiger moest komen wat er toe leidde dat de aanvraag vertraging op liep, terwijl haar toestand per dag hard achteruit ging. Haar grote angst was dat ze, zoals wettelijk verplicht, niet meer zelf zou kunnen bepalen wanneer de euthanasie plaats zou vinden. Dit leidde tot heel veel stress en extra lijden, verwardheid en het weigeren van een deel van de medicatie zoals pijnstillers waarvan ze suf werd, slaapmiddelen, etc.

Haar grootste angst vormde het gesprek met de schouwarts, een onafhankelijk arts die de huisarts moet inschakelen en die de bevindingen van de huisarts moet onderschrijven. Pas daarna kan officiële toestemming verkregen worden. Dit gesprek moet onder vier ogen plaatsvinden en kan een enorme belasting vormen, zeker als je vrijwel blind en doof bent en regelmatig even weg valt. Gelukkig was de schouwarts het met de huisarts eens, maar dan moet de papierwinkel nog verwerkt worden en de middelen besteld worden, waar ook weer de nodige tijd overheen gaat. Intussen was haar toestand zo verslechterd dat ze niet meer in staat was medicijnen in te nemen en we haar gezamenlijk min of meer onder druk gezet hebben om nu toch echt over te gaan tot palliatieve sedatie in afwachting van de toestemming.

Uiteindelijk stierf zij na 36 uur, enkele minuten nadat de huisarts ons aan haar bed meegedeeld had dat de toestemming voor Euthanasie binnen was. Na afloop vertelde de arts ons dat deze afloop de beste was aangezien haar aderen dusdanig broos waren geworden dat het inspuiten van de middelen voor de euthanasie een moeilijke zaak zou zijn geworden.

Ik ga hier geen kritiek leveren op de huisarts, de wetgeving of wie dan ook. Wij hebben vrede met hoe het verlopen is al zijn wij unaniem van mening dat zij zelf gewild zou hebben dat er eerder een punt achter gezet kon worden.


Ik hoop dat dit artikel er toe bij kan dragen dat mensen toch wat eerder over dit soort dingen gaan praten en vooral ook hun wensen schriftelijk vastleggen en bij de huisarts en familie bekend maken. Ook als je dat gedaan hebt is het verstandig er met enige regelmaat met je huisarts, vertegenwoordiger en/of familie over te praten. Je kunt je wensen altijd intrekken of veranderen, maar als het te laat is kun je niets meer doen.






Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (7 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Wat een heftig verhaal, mooi dat je dit bespreekbaar maakt en wellicht het schrijven als uitlaatklep gebruikt in je rouw proces, respect. Ik ga je blog gebruiken bij een gesprek met mijn zieke pap, moeilijk maar beter voorbereid nu ik de kennis van jouw blog erin kan verwerken. Dankjewel.
| 18:12 |
Ik vind t een super verhaal!
| 01:06 |
Mijn moeder had pancreaskanker en ze wilde nog verjaren,dat was haar motivatie om nog palliatieve chemo te ondergaan. Ze is op 23 augustus verjaard en de dag daarna heeft ze het opgegeven ttz ze werd heel onrustig,ik kreeg ze niet meer rustig door haar te knuffelen,ze wilde alleen maar slapen. Ik wist dat ze graag wou sterven maar omdat ze in een katholiek palliatief centrum lag,werd euthanatie niet toegestaan. Uiteindelijk werd door heel de familie,mijn 4 broers en ik (lees ik want de 4 broers lieten de beslissing aan mij) gekozen voor palliatieve sedatie. Vanaf toen is het snel gegaan,gelukkig maar want achteraf had ik gelezen dat bij palliatieve sedatie de patient in slaap wordt gehouden maar dat ze geen voedsel en of drank meer krijgen en in sommige gevallen de patient pas na een week sterft. Dat moet een verschrikkelijke en in mijn ogen onmenselijke strijd zijn.
Ik vind je een straffe sterke vrouw!
| 10:51 |
Ik begrijp je gevoelens t.a.v. palliatieve zorg als het gaat om het niet meer toedienen van vocht en voedsel. maar het is eigenlijk juist tegenovergesteld. Wanneer wel vocht en voedsel toegediend zouden worden zou het juist veel langer kunnen gaan duren. Dan zou het alleen maar een soort kunstmatige coma worden waarbij de conditie van de patient zo veel mogelijk in stand wordt gehouden met als doel eventueel wakker te worden, of wakker gemaakt te worden. Palliatieve zorg kun je zien als versterven, maar dan onder de meest gunstige omstandigheden, namelijk in een kunstmatige slaap of soort coma.
| 18:56 |
Bedankt voor de gerusstellende uitleg
| 22:01 |
Precies waarom ik dit blog geschreven heb. Mensen weten vaak niet wat de mogelijkheden zijn en achterblijvers zitten nog vol vragen en twijfels. Bovendien doen er allerlei horror-verhalen de ronde wat het voor veel mensen ook niet makkelijker maakt om beslissingen te nemen. Blij dat ik tenminste één persoon een beetje gerustgesteld heb.
| 22:17 |
Mooie inhoudelijke blog, hier kan ik wel wat mee. Ik heb zelf een artikeltje geschreven over Christen zijn en euthanasie, geen conclusie verbonden, je vind ze wel op mijn pagina of in het overzicht 'belangrijke levensvragen'. sterkte.
| 23:20 |
Respect voor deze blog! Goede uitleg van de verschillende vormen van euthanasie, en heel goed dat je het bespreekbaar maakt!
De dood hoort nu eenmaal bij het leven, niet leuk, maar wel waar.
Ik wens je sterkte met het verlies van je dochter.
| 10:54 |
het moet vreselijk zijn je kind te moeten zien lijden en je ze niet kan helpen, knap dat je die dingen met ons deelt
| 19:49 |
Wat heftig.. Heel fijn dat je dit gedeeld hebt en wat een mooi gebaar dat erover schrijven een uitlaatklep voor je is
| 17:21 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen