×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Roemenieblog 2 Het leven komt weer op gang

Roemenieblog 2 Het leven komt weer op gang


Langzaamaan komt het gewone leven in Roemenië weer op gang. Plaatselijk hééél langzaam. Vooral hier in het dorp. De feeststemming begint al ver voor kerst en duurt tot een paar dagen na de jaarwisseling. Zo'n beetje alles ligt stil of draait op een laag pitje. In de plaatselijke supermarkt is even heel weinig te koop. De mensen hebben toch geen geld meer, eten nog altijd de resten van de feestdagen. Het heeft nog een andere praktische oorzaak. Elke winkel moet het jaar beginnen met het maken van een inventaris en dan kun je natuurlijk het best zo min mogelijk in de schappen hebben liggen. Mensen gaan bij elkaar op bezoek, doen alleen het hoognodige en wachten vandaag op de poop (pastoor) die in ruil voor een borrel, een stuk koek en een financiële bijdrage huis en haard komt zegenen.


De jaarwisseling staat hier in het teken van vooral heel veel eten en drinken. Meer eigenlijk nog dan de kerstdagen heb ik vaak het gevoel. Behalve dat we ons in Nederland tijdens de jaarwisseling te buiten gingen aan oliebollen en appelflappen stond er bij ons vroeger niet zo heel veel bijzonders op het menu. We hadden het allemaal wel een beetje gezien en vooral gegeten na de ris feestdagen waarbij in onze familie ook nog eens een paar verjaardagen kwamen. Iedereen wilde op de eerste dag van het jaar tot een ander tijdstip uitslapen, vrienden gaan bezoeken of gewoon weer zijn bed inrollen. Het nieuwjaarsdiner was dan ook vaak ontbijt, brunch, lunch en diner in één.

Voor onze eerste jaarwisseling in Roemenië hadden we een uitnodiging ontvangen van een bevriende Roemeense familie. Aangezien ons Roemeens nog niet zo best was hadden we niet echt begrepen waarvoor we nu precies uitgenodigd waren. We werden geacht om een uur of zeven, half acht aanwezig te zijn en dus hadden we voor alle zekerheid maar wat gegeten. Bij aankomst stond er een ruime keuze aan gebak op tafel en werden we voorzien van koffie, likeur, bier, wijn, limonade en water. Gelijktijdig wel te verstaan, een keurig rijtje naast het bord. Want ja, er stonden wel borden en bestek op tafel. De meeste glazen van mijn man zouden de hele avond keurig in het gelid, gevuld en wel blijven staan. Hij was de BOB. Na niet al te lange tijd verscheen de kippensoep op tafel. Dat is hier iets waar de kip blijkbaar met opgetrokken pootjes overheen gevlogen is, een goudgele vette kippenbouillon met heel veel slierten zelfgemaakte vermicelli, maar geen enkele stukje kip. Het beestje zelf werd bij de tweede gang opgediend, in stukken gehakt en gebakken, in gezelschap van een enorme schaal aardappelpuree en een koolsalade.

Mijn nageslacht was intussen met één van de kinderen naar de slaapkamer gevlucht om computerspelletjes te spelen en was er met geen mogelijkheid meer toe te verleiden aan tafel plaats te nemen. De maaltijd werd besloten met een flinke mep crèmetaart en het zoveelste kopje mirzoete koffie. We keken op ons horloge. Even over tien. Nog twee uur en dan konden we met goed fatsoen vertrekken en hoefden we niet meer elke vijftien minuten vriendelijk doch beleefd te weigeren iets te nemen van de vele schalen koek en zoutjes die onze neus voorbij kwamen. Even voor elven verdween de gastvrouw weer naar de keuken en naar de geur te oordelen niet om de koffiekopjes af te wassen. Om half twaalf stond er een grote schaal cremwurst (het soort worstjes dat je in een hotdog aantreft), een schaal brood en een pot mosterd op tafel. "Om een beetje kracht op te doen voor het vuurwerk."

Om twaalf uur was er vuurwerk. Niet zo heel veel en niet echt bijzonder mooi. Vooral veel geknal van rotjes, opvolger van de eeuwenoude traditie om met nieuwjaar de boze geesten op de vlucht te jagen met zoveel mogelijk lawaai. Er werd aangestoten met de zoveelste borrel en lichtelijk wiebelend en bevroren gingen we weer naar binnen waar de vrouw des huizes al weer achter het fornuis stond om de sarmale, gevulde koolrollen met zure room, op te warmen. Nog met onze jassen aan probeerden we duidelijk te maken dat we nu toch echt naar huis moesten vanwege bange honden en buren die afgesproken hadden langs te komen. Na veel bedankjes, handjes, zoenen en beste wensen over en weer zagen we kans om onze auto te bereiken.

We reden langs de ingang van de flat en werden gestopt door onze gastheer. Door het open raam schoof hij een flinke pan naar binnen. "Sarmale, voor straks als jullie thuiskomen."




Schorelaar
Haha, leuk en erg gastvrij.
30-04-2018 17:36
30-04-2018 17:36 • Reageer
Soberana
Vooral dat laatste is heel herkenbaar: eten en lekkers meegeven voor 'straks thuis' :)
07-01-2017 20:03
07-01-2017 20:03 • 1 reactie • Reageer
casapapusilor
Wat eten betreft zijn Hollanders toch nog heel calvinistisch en steken negatief af bij andere landen met hun afgepaste hoeveelheid aardappelen en allemaal 1 koekje.
07-01-2017 21:48
07-01-2017 21:48 • 1 reactie • Reageer