×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
De onzichtbare ziekte die endometriose heet

De onzichtbare ziekte die endometriose heet


Het is alweer 3 jaar geleden dat bij mij endometriose werd vast gesteld door middel van een kijkoperatie. Als ik terug kijk op die periode wat een emoties gaan er dan allemaal door je heen. Verdriet, boosheid en onbegrip......... Waarom ik????

Toen ik het te horen heb gekregen ben ik eigenlijk op een zoektocht gegaan. Wie kan mij helpen??? (toen nog helpen nu weet ik dat niemand je kan helpen dat je alleen begeleiding kan krijgen en dat je het toch echt zelf moet doen). Uiteindelijk bij Endometriose in Balans gekomen. En daar ben ik op medisch gebied en heel goed geholpen en ging het vanaf dat moment ook heel snel. Onderzoeken MRI, echo's, afspraak hier en daar en binnen het jaar werd ik al geopereerd. Het beste wat ik ooit heb gedaan. De operatie was heftig maar het herstel viel mij mee en voelde direct al een verlichting in mijn buik en daardoor ook in het leven.

Want dat is ook wat endometriose voor mij was en nog steeds wel is. De pijn die niet zichtbaar is. Het soms niet eens kunnen lopen of alleen maar willen liggen. Dagen dat je niet kan lachen omdat je gewoon pijn heb. Maar voor de ander niet zichtbaar dus ze weten ook niet wat het is. En dat was dan het lichamelijke stuk. Dan heb je ook nog het geestelijke stuk. Het moment dat je kinderwens eigenlijk de kop in wordt gedrukt. Het moment dat er tegen je gezegd wordt. Sorry mevrouw het is der mate erg dat een natuurlijke zwangerschap niet mogelijk is. .........

Dan zakt gewoon de aarde onder voeten weg. Dat deed pijn al het lichamelijke viel weg en voelde alleen nog de pijn in je hart. en nu????

Ik kreeg wel een ivf boekje in mijn handen geduwd maar dacht alleen maar wat moet ik daar mee. Een IVF behandeling dat zag ik helemaal niet zitten. Dat voelde voor mij daar voor al niet goed en nu nog steeds niet..

Dus toen ging mijn zoektocht ook verder maar nu ook naar het geestelijke stuk. Ik was al bezig met de cursus intuïtieve ontwikkeling bij Atlantis-centrum in de lier. En ik had ook al vaker te horen gekregen dat je lichaam je vertelt wat je nodig heb. Dus ik ging op zoek naar wat endo mij wilde vertellen. In het boek van Christaine Beerlandt De sleutel van zelf bevrijding, Stond de boodschap. Dus ik ben daar keihard mee aan de slag gegaan.

Na de operatie toen ik terug kwam op afspraak om te kijken of alles weer goed was. Zag alles er weer netjes uit en kreeg ik te horen dat het toch wel weer mogelijk was om zwanger te worden...... Ik weer van slag. Ik was al zover in het accepteren dat ik niet een meer wist of ik het nog wel wilde. En dat heb ik nog steeds. Ik ben veel te druk met mezelf en mijn persoonlijke ontwikkeling. Heb eigenlijk de handen al vol aan mezelf.

Al 3 jaar keihard aan mezelf aan het werk en ik kom stapje voor stapje dichter bij mezelf. Krijg rust in mijn leven en maak mijn keuzes voor mezelf. Voeding, rust, meditatie en yoga zijn heel belangrijk in mijn leven nu.

Een half jaar geleden ging ik terug naar de arts want ik kreeg weer meer pijn en ja hoor er zat weer een kleine cyste in mijn rechter eierstok. Maar hij was klein en de arts maakt zich er geen zorgen om en was zeer tevreden. Voor mij natuurlijk wel weer een domper(ook al wist ik het al want ik voelde het ). Oke en nu? Gewoon zo doorgaan zei de arts want het gaat goed met dat zag ze. En over een half jaar weer langs komen

Oke maar ik ben toch ook weer verder gaan zoeken. Ben weer het gesprek aan gegaan en gevraagd waarom dit nou weer bij mij moet gebeuren. De boodschap weer gaan lezen. Nog meer kijken naar me voeding en nu ook met natuurlijke pijnstilling en kruiden. Zo kwam ik op serrapeptase terecht. Een natuurlijk pijnstiller, een enzym van de zijderups. Dus deze ben ik gaan slikken. En ik voelde dat het verbeterde de pijn zakte weer weg en hoef op mijn ergste momenten geen zware pijn stilling meer.

Vandaag moest ik dus terug. Toch wel spannend zal het erger zijn of juist beter omdat ik bijna tot geen pijn heb..... En ja hoor mijn cyste is wel gegroeid, wel maar 2 mm. En het is verder niet erger geworden. De rest zag er allemaal goed uit. En de arts was nog steeds tevreden. Gewoon door blijven gaan want het gaat goed. Over een half jaar weer terug.

Toch voelde ik een teleurstelling in me. Maar ja wat had ik dan ook verwacht??? Dat het weg zou zijn?? Misschien wel tegen beter weten in.

Want endometriose in een chronische ziekte. Zal altijd sluimeren en de kans dat het terug komt of erger wordt is altijd aanwezig. Voor mijzelf ben ik nu op dat punt. Accepteren dat ik het heb, dat het aanwezig zal zijn. Maar dat ik er geen last van hoef te hebben.

Als ik aan mezelf blijf werken. Op mijn voeding blijft letten en naar mijn lichaam blijf luisteren dan zal het soms nog wel om de hoek komen kijken. Zal ik het af en toe nog wel eens voelen om me eraan te blijven herinneren dat ik door mag blijven gaan met ontwikkelen en stromen en dat ik mezelf niet vast hoef te zetten.

En dat het leven met Endometriose dragelijk kan zijn.....

Het is een lang verhaal en het is mijn verhaal. Dit is hoe ik terug kijk op een heftige periode met mijn lichaam. Het lichaam wat ik alleen voel en wat andere niet kunnen zien. Wat andere misschien ook helemaal niet weten.

En ik hoop dat mijn verhaal andere mensen bewust kan maken van endometriose en wat het met je kan doen. En dat de oplossing toch echt in jezelf zit en hoe jij hier mee om mag en kan gaan.

Chantal




Charmaine
Ik wens je alle sterkte en kracht toe om door het leven te gaan met Endometriose. Ik heb zelf 1 maart de diagnose gekregen en over 5 nachtjes krijg ik mijn operatie om het weg te halen. Ik heb er wel wat over staan op mijn blog. Nog een keer, enorm veel sterkte ♡
21-06-2018 20:23
21-06-2018 20:23 • 1 reactie • Reageer
Chantal Potstra van Paassen
Dank je wel. Hoop dat de operatie goed is gegaan. Jij ook sterkte.
04-07-2018 12:51
04-07-2018 12:51 • Reageer
nicol
ik zit sinds kort in de onderzoeksmolen en vermoed dat ik dit heb :(
16-01-2018 13:05
16-01-2018 13:05 • 1 reactie • Reageer
Chantal Potstra van Paassen
Bah niet leuk. Al die onderzoeken en onzekerheid. Hoop dat je er snel achter bent of het wel of niet zo is want er is niets zo erg als onzekerheid. Succes... en als je vragen heb mag je ze altijd stellen.
21-01-2018 19:19
21-01-2018 19:19 • Reageer
Ratelaar
Als je nog zwanger kan worden doe het nu en stel het niet uit. Een baby is belangrijker dan werk etc. Werken kan later altijd weer, maar hoe langer je wacht hoe moeilijker het wordt om moeder te worden. Ik ben mijn baarmoeder etc.al kwijt door endometriose.
30-10-2017 20:41
30-10-2017 20:41 • 1 reactie • Reageer
Chantal Potstra van Paassen
Voor mijzelf ben ik en hoe mijn lichaam voelt belangrijker. Mijn werk is niet meer belangrijk. Ik begrijp wat je zegt maar voor mij persoonlijk voelt het nu niet goed. Ik zeg nooit nooit. Maar wel nu niet.
31-10-2017 07:59
31-10-2017 07:59 • 1 reactie • Reageer
Bodycoach
Ik had er al van gehoord, maar wist niet dat het zo erg was. Hopelijk raak je er, op de een of andere manier, ooit toch nog van af.
18-10-2017 14:11
18-10-2017 14:11 • 1 reactie • Reageer
Chantal Potstra van Paassen
Het is ook nog niet zo bekend als het zou moeten zijn. Want het wordt vaak nog afgedaan met je hebt gewoon een heftige menstruatie. Maar 1 op de 10 vrouwen heeft het. Maar zal er niet mee te koop gaan lopen omdat ze niet als aanstellers gezien willen want het hoort er toch bij. Het zou mooi zijn als ik er vanaf kom maar ik denk dat het het belangrijkste is dat ik het accepteer zoals het nu is in plaats van er tegen willen vechten.
18-10-2017 14:35
18-10-2017 14:35 • 1 reactie • Reageer
Ries van Meerten
mooi om je verhaal hier te lezen, ja een moeilijke periode maar je heb de kracht gevonden, en je weet het he steeds weer opnieuw, doorgaan vanuit je eigen basis
18-10-2017 14:02
18-10-2017 14:02 • 1 reactie • Reageer
Chantal Potstra van Paassen
Dank je. Ja ik blijf doorgaan en ik blijf ervaren dat ik steeds een beetje meer groei.
18-10-2017 14:32
18-10-2017 14:32 • Reageer