Wat dóe ik hier?!

Wat dóe ik hier?!


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Ik zit er voor het eerst, een spirituele beurs, als medium. De tafel die ik krijg toegewezen staat op een onrustige plaats, in het midden van een van de twee zalen waarin de beurs plaatsvindt. Een dame die natuurproducten verkoopt heeft een drietal tafels vlak achter me, en drentelt heen en weer. Daar kan ze niets aan doen, dat hoort nu eenmaal bij haar vakgebied, maar voor mij voelt het onrustig. Zo kan ik me niet focussen.

Een dame van de organisatie vindt op mijn verzoek een ander plekje voor me. Een kleine, ronde tafel die eigenlijk geen standtafel is, maar bedoeld is om bezoekers even uit te laten rusten, staat met drie stoelen in de andere hal tegen de muur aan, op het punt waar de twee hallen elkaar ontmoeten. Ik kan er iedereen zien binnenkomen. Naast het tafeltje staat een hoge tafel waar niemand direct achter staat. Het voelt beter dan de eerste plek, veel beter. Ik verhuis mijn spullen en installeer me daar.

Goed gevulde stands

Maar nog steeds voel ik me niet helemaal op mijn plek. Ik verken de hallen even en zie behalve de stands met producten voor de verkoop, stands van mediums met drukke aankleding staan. Er staan Mariabeelden op, of afbeeldingen van Christus, er staan met guirlandes versierde kruisen op de tafel, grote standaards met reclame op doek staan achter de tafels en meer van dat soort aankleding. Ik denk even aan mijn bescheiden tafeltje met een vrolijk gekleurd Ohm-kleed en twee kleine kristallen lotusbloemen erop, en verder niets.

Geld vragen... Of niet?

Ik ga weer zitten en zie een man lopen die in de andere hal ook al een paar keer keek. Hij liep er al voordat de beurs officieel begon, is geen standhouder zo te zien, maar maakt wel de indruk om een vakgenoot te zijn. We kijken elkaar aan en hij komt naar me toe. Voor we het weten zijn we in een druk gesprek gewikkeld over 'het vak', want inderdaad, hij blijkt zelf ook bijzonder veel te ervaren. Maar hij wil niet op beurzen staan, want dan moet hij er teveel geld voor vragen en dat wil hij niet. Dat geeft hem teveel druk, ook omdat deelname aan de beurs zelf al geld kost. Een boeiend gesprek over ethiek binnen de mediumwereld volgt. Ruim een uur later zien we uit onze ooghoeken dat verscheidene mensen mijn standaard met prijzen bekijken en vervolgens inschatten hoelang mijn gesprekspartner nog blijft zitten. Hij staat op, we spreken af om op een later moment een kopje koffie te gaan drinken. Ik voel me gelukkig wat meer op mijn gemak nu.

Het blijft rustig aan mijn tafel. Ik besluit niet vragend of zoekend rond te kijken naar de bezoekers, zoals sommige andere standhouders doen, maar haal een boek uit mijn tas en begin te lezen. Als iemand een consult wil, dan merk ik het wel. En anders ga ik gewoon. Niemand die me dwingt om hier te blijven als ik me er niet goed bij voel.

"Kunt u vertellen hoe het met mijn man gaat?"

Ik kijk op als ik merk dat iemand voor mijn tafel staat. Een mevrouw van tegen de 60, schat ik. Ze zegt niets, gaat zitten, kijkt me aan en vraagt ineens: "Kunt u me vertellen hoe het met mijn man gaat?"
Ik blijf een paar seconden stil, verrast door de directheid van haar vraag. Meteen voel ik iemand naast me. "Klopt het dat uw man in de spirituele wereld is?" vraag ik. Ze knikt stilletjes. "Hij wil u laten weten dat hij geen pijn meer heeft", zeg ik, "en dat het heel goed met hem gaat. Had niet beter gekund." Ze krijgt tranen in haar ogen. "Klopt het dat hij even ziek is geweest, en dat hij thuis is overleden? Hij had een plekje vlakbij het raam, waar hij de tuin kon zien." Ze kijkt me aan en knikt zonder woorden. Ik voel dat ze een bijzonder goed huwelijk hebben gehad, en spreek dat uit. Ze knikt weer. "Klopt het dat jullie al lang getrouwd waren? Een jaar of 26, 27?" "28 jaar zelfs", reageert ze. "Hij heeft het over jullie 25-jarige huwelijksdag, die hebben jullie op een speciale manier gevierd, klopt dat?" "Ja! zegt ze, en voordat ik er verder op in kan gaan: "We zijn samen uit eten geweest, zonder anderen erbij." Ze glimlacht bij de herinnering. Vervolgens toont haar man me een schilderij dat in de huiskamer hangt, met heldere kleuren, hij laat me weten dat dat schilderij een speciale betekenis heeft. "Ja!" reageert ze weer. "Dat heeft onze zoon gemaakt!" "Hij vindt het zo mooi...." voel ik. "Hij was er zo blij mee! Blijer dan hij zou zijn geweest met een in geld kostbaar schilderij." Ze knikt. "Ja, zo was hij." De tranen blijven komen. Haar man laat me nog wat dingen doorgeven over hun bijzondere zoon, die een beperking blijkt te hebben, en over haar bril, die ze samen hebben uitgezocht. Ze is duidelijk ontroerd.

Hier doe ik het voor....

Aan het eind van het consult rollen de tranen over haar wangen. "Je hebt me zo gelukkig gemaakt!" zegt ze. "Het is misschien een vreemde vraag, maar mag ik je een knuffel geven?" Natuurlijk mag dat. Middenin de volle zaal pakt ze me heel stevig vast, ik voel haar snikken, en even verdwijnt mijn besef van alles om me heen. Ik realiseer me dat ik deze mevrouw wat troost heb kunnen bieden in deze voor haar moeilijke tijd. En dan weet ik weer: hier doe ik het voor.




Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (8 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Heel heel erg mooi!!!!!! Ik ben er van overtuigd dat ik dit ook kan.. ik heb zo eens een foto gelezen van de overleden moeder van mijn achternicht. Ik kreeg toen visueel heel sterk een ring door die mijn achternicht bij haar droeg van haar moeder of “iets” met een ring. Bleek dat ze de ring van haar moeder onder haar eigen trouwring had gemaakt. Ik ben altijd wel erg voorzichtig met informatie omdat ik er nog niet zo goed op durf te vertrouwen. De ene keer stroomt het binnen en de andere keer lijkt het wel alsof het weken uit staat / weg is.
| 17:16 |
Sorry dat ik nu pas reageer, ben een poosje niet op Yoo.rs geweest. Zoals je het omschrijft heb jij hier zeker aanleg voor. Het ligt ook vaak aan hoe je zelf in je vel zit, of je iets binnen krijgt. Ieder mens heeft een aan en uit knop voor dit soort dingen, en het ligt aan jezelf, aan je eigen wil, hoe vaak je de aanknop aan wilt zetten. Ga een cursus of zo op dit gebied volgen, en kijk wat je verder kunt ontwikkelen. Je zult jezelf verbazen als je je hier bewust op gaat afstemmen.
| 18:56 |
HEEL MOOI!!! dit zijn de soort dingen die iemand kan troosten.
| 07:27 |
wat prachtig dat je dat kunt doen om mensen te helpen.
| 16:03 |
Bijzonder beschreven. Fijn voor jullie allebei.
| 11:54 |
Zo mooi deze ervaring mee te mogen ervaren. Dank je wel voor het delen.
| 20:39 |
Wat mooi beschreven fijn dat je er weer aan herinnerd werd waarvoor je het doet
| 02:44 |
Mooi gebaar voor een bijzondere lezing
| 22:08 |
Héél mooi geschreven en ze is een Héél goed en bijzonder Medium!
| 21:56 |
Helemaal mee eens. Hoop je eind oktober weer te zien.
| 22:15 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen