×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
Luchtig als vluchtig is het leven...

Luchtig als vluchtig is het leven...


Ik ben heel erg op zoek naar waar mijn eigen ik ligt, mijn basis, mijn kern, mijn nulpunt. In de tijd dat ik nog niet wist dat ik het gen van de ziekte van Huntington bij mij draag, wist ik (voor zover ik dat kon weten) dat alles wat ik deed en zei vanuit mijzelf kwam. Ik heb weleens gehad dat ik dacht ‘wat een verrotte reactie, dat had ik anders kunnen verwoorden’. Ik kon achteraf verklaren dat ik ongesteld was of ik had liefdesverdriet, of whatever. Er was een goede reden voor. Als ik ontzettend lomp was en iets uit mijn handen liet vallen dacht ik ‘ja soms heb ik van die dagen dan zit alles gewoon ff tegen’. Of ik was vergeten waar ik dingen had neergelegd of dat ik iets wel of niet gedaan had. Toen dacht ik ‘ik word ook een dagje ouder’, met een dikke vette knipoog naar mezelf en ik vergat tegelijkertijd gelijk wat er überhaupt was gebeurd. Er was geen reden om lang stil te staan bij dat soort, in mijn ogen toentertijd, onbenullige situaties. Little did I know. Ik relativeerde dit soort uitspattingen en het was verder geen big deal. Nooit geweten dat het ooit wel een big deal voor me zou worden. Nooit geweten dat ik daaraan zou kunnen weten dat er een ziekte actief is geworden die mij stukje bij beetje af laat brokkelen. Nooit geweten dat ik dat stukje luchtigheid en relativeringsvermogen op dit punt in mijn leven voor een groot deel kwijt zou raken. Misschien zelfs wel nooit meer terug kan krijgen met alles wat ik nu weet. Had ik maar geweten dat ik het kwijt zou raken, denk ik nu wel eens. En met ‘het’ doel ik op mijn luchtigheid, mijn relativeringsvermogen, mijn naïviteit over het leven, mijn sterke gevoel voor levenskracht en vooral het gevoel hebben dat ik alles kan overleven. En als laatste…mijn geloof in gelukkig en gezond oud worden. Die luchtigheid, dat is wat ik bedoel en wat ik ooit had. En dat wat ik toen had, dat was goud. Alleen heb ik het mij nooit gerealiseerd.


Sinds ik weet dat ik gendrager ben van de ziekte van Huntington, kan ik heel onzeker zijn over mijn afwijkende acties en reacties. Want is het afwijkend of is de ziekte al begonnen? Laatst had ik samen met een vriendin haar fiets vanuit onze schuur in haar auto gegooid, vervolgens is ze naar huis gegaan. In de avond stuur ik een berichtje met de vraag hoe haar vriend naar het werk gaat als de fiets nog hier thuis staat. Waarop zij antwoord ‘huh, die hebben we vanmiddag toch in de auto gegooid’? Ik was het compleet vergeten. Op dat moment gaan er zoveel dingen door mijn hoofd heen. Het eerste is dat de ziekte begonnen is. Vervolgens denk ik na over hoe het overkomt op mijn vriendin, straks denkt ze ook dat de ziekte begonnen is. Vervolgens denken meer mensen het en gaan ze het er met elkaar over hebben. Behalve met mij. Dan begint het een heel leven te leiden en wordt het ongemakkelijk omdat niemand het met mij durft te bespreken. Kom ik een keer de kamer in en dan valt het gesprek stil, zo’n idee heb ik erbij. Dat soort dingen gaan door mijn hoofd, maar wat ik er op dat moment mee doe? Niks. Helemaal niks. Ik vertel het niet aan Rich, ik bespreek het niet met mijn vriendin, ik doe alsof er niks is gebeurd. Misschien heeft niemand iets door. Maar het blijft aan mij knagen, dagenlang. En precies hier zou de luchtigheid en mijn relativeringsvermogen van vroeger zo erg van pas komen. Het lukt mij jammer genoeg niet om in mijn eentje te bedenken dat het volkomen normaal is dat ik iets kan vergeten. Het is normaal dat ik na een druk weekend waarin ik én de verjaardag van mijn twee kinderen heb gevierd én op de dag van het ‘voorval’ aan een hardloopwedstrijd van 15 kilometer heb deelgenomen ik ff vergeet dat ik ook nog een fiets in de auto heb gegooid. Wat mij wel lukt is mezelf gek maken en vervolgens alles wat ik de dagen erna doe onder een vergrootglas leggen. Met als gevolg dat ik onzeker word van mezelf, want volgens mijzelf gaan de dagen erna heel veel dingen mis. Ik ben in die dagen onzeker, verdrietig en mezelf kwijt. Angst en boosheid overheerst in die dagen. Tot er een moment komt waarop ik breek. Dat is dit keer wanneer iemand in een serie een hersenziekte heeft en zegt ‘lichamelijk mag me alles afgenomen worden, maar neem mijn geest niet van me af’. Ik schiet vol en zit vervolgens te janken op de bank. Zij zegt precies dat waar ik zoveel angst voor heb.   


En één zinnetje…was precies wat ik nodig had. Het maakte dat ik begon te praten over wat er voorgevallen is die week. Waar ik mee heb geworsteld, hoeveel angst ik heb en hoe eng ik het vind dat ik mezelf er niet uit kan trekken in de dagen daaropvolgend. Ik benoem de andere acties die voor mijn gevoel afweken van mijn nulpunt. Het lucht op om erover te praten met Rich, hij stelt mij gerust, maakt alles veel kleiner en relativeert de situatie met mij. We hebben het over dat het soms lijkt alsof ik vergeten ben wie ik voor dit alles was. Waar lag vroeger mijn nulpunt? Want was ik toen ook niet al net zo lomp? Net zo chaotisch en vergeetachtig? Was ik toen ook niet al alles kwijt wat los en vast zat? Er is niks verandert met hoe het altijd geweest is, maar toch voelt wel alles anders aan. Alleen maar omdat ik weet dat ik ergens een keer ziek ga worden.


Die week is verder rustig verlopen en ik heb het een beetje kunnen laten bezinken. Het weekend dat erop volgde was ik op Ibiza, daar heb ik een bucketlist dingetje kunnen afvinken. Paardrijden in het buitenland op een bijzondere locatie of moment. Het was in de bergen en bij zonsondergang. De valley van de paarden wordt geleid door M & D, een getrouwd stel. Heerlijke mensen, genieten van het leven en zijn erg down to earth. De tijd staat stil wanneer je bij hen bent, er is geen haast en alles is relaxed. We vertrekken met de groep en gaan de bergen in. Mijn mooie paard heet Tibou, Tibou wil constant in draf, terwijl de rest van de groep rustig loopt. Na een tijd wordt er gegaloppeerd, ik doe mijn best om de groep bij te houden en ga voor mijn gevoel super snel. Tot M zegt ‘Cin, gaan we galop proberen’? Waarop ik antwoord ‘was dit nog geen galop dan’? Blijkt dat het nog maar draf was en dat galop een stuk sneller is, ik pas voor galop en geef aan dat ik een relaxed bergritje ook prima vind. Mijn bucketlist heeft niks gezegd over snelheid, dus een ‘gewoon’ drafje voldoet ook. Alles behalve ‘gewoon’ want ik word alle kanten op gestuiterd, dus uitdaging en spanning genoeg. De rest van de groep gaat verder, M en ik zonderen ons af. M vraagt naar het verhaal in mijn leven. Ik geef een korte samenvatting van de afgelopen jaren. Ze is stil en zit met tranen in haar ogen. Ik zie dat ze oprecht met mij meevoelt. Ze zegt me dat ze stil wordt van mijn verhaal en uit het diepste van haar hart hoopt op een medicijn. Vervolgens zegt ze ‘ik neem je zo mee naar boven, je zult straks zien wat ik bedoel’. We lopen met de paarden een grote berg op, het duurt even voor we boven zijn. Wanneer we eenmaal boven zijn stuurt M mij naar de punt van de berg. Het enige wat op dat moment in mij opkomt is dat ik dankbaar ben voor dat ik leef en dat ik daar op dat moment mag staan. Het was magisch. Zonsondergang, uitzicht op grote hoogte op de zee, op de stad van Ibiza, samen met lefgozer Tibou. Woorden, filmpjes en foto’s doen te kort aan het moment zelf. Ik kijk naar M en zie dat ze ook tranen in haar ogen heeft, we lachen erom. Gewoon omdat het leven heel mooi kan zijn en dat er mensen zijn die elkaar bijzondere dingen willen meegeven. In dit geval heeft M mijn vinkje op de bucketlist goud gemaakt. Just like that…

Tijdens het magische moment op de berg kwam ik op een nieuw inzicht over mijn onzekerheid rondom de ziekte. Mijn onzekerheid komt voort uit het feit dat ik de controle kwijt ga raken over mijn geest, over mijn lichaam. Ik ben zo druk geweest met mijn onzekerheid en alles onder een vergrootglas te leggen, waardoor ik niet stil heb gestaan bij het feit dat ik nu goud in mijn handen heb met hoe mijn hersens en mijn lichaam nog werken. Want ze werken. Laat het verdorie niet zo zijn dat wanneer ik niet meer kan lopen ik mij bedenk ‘had ik toen maar beseft dat ik goud in mijn benen, lichaam en geest had’. Die fout heb ik eerder al gemaakt… En daar in die bergen voelde ik dat ik weer een beetje meer mezelf geworden ben en daarmee een stuk van mijn luchtigheid over het leven terug voelde stromen in mijn aderen…luchtig als vluchtig is het leven.


 


 





Janny Brongers
Prachtig omschreven en wat komt ie binnen. Ook ik krijg tranen in mijn ogen.
16-06-2017 13:15
16-06-2017 13:15 • Reageer
marja1951
wat ben je toch een mooi mens , kwetsbaar maar ook zo sterk . het komt zeker binnen .
15-06-2017 09:54
15-06-2017 09:54 • Reageer
Marike Marike
Trots op jou lieve vriendin! Je bent inderdaad goud waard!! En ook mij weet je iedere keer weer te raken met schrijven! en dit keer helemaal, you know!
15-06-2017 06:45
15-06-2017 06:45 • Reageer
Richard Langerak
Knap dat je dit zo weet te beschrijven. Raakt me elke keer...
14-06-2017 21:51
14-06-2017 21:51 • 1 reactie • Reageer
hiltje
Lieve Cindy, geweldig geschreven, het komt binnen.
14-06-2017 22:31
14-06-2017 22:31 • Reageer