Snotneus


Snotneus

Maandag, de start van de schoolweek. De dag waarop je veel te weinig slaap hebt gehad omdat je zondag weer net te laat op bed bent gegaan. Maar goed, vandaag hoefde ik niet al te vroeg uit bed dus ik was tevreden. Mijn wekker ging en ik sloeg op de snooze knop. Nog even liggen.. Ineens voelde ik dat vreselijke gevoel; de snotneus. Op de tast probeer ik een zakdoek te zoeken, maar die zijn natuurlijk nergens te vinden. Ik twijfel of ik het aan mijn kussen moet smeren, maar dan heb ik daar later weer last van… Uiteindelijk stap ik uit bed en pak ik de zakdoeken van mijn bureau.

Ik was er al bang voor want het heerst. De herfst is net begonnen en voor je het weet is iemand in de buurt wel verkouden. Bij mij begon het met een klasgenoot die al twee weken lang loopt te hoesten. Ik probeer wel uit de buurt te blijven, maar op een of andere manier moet hij net hoesten als ik naast hem sta.

De hoest bacteriën heb ik dus al binnen. Terug in de trein hoor ik nog iemand hoesten. Deze persoon hoest zo hard dat het me niet zou verbazen als er een long door de coupé zou vliegen. Het is zo’n typische ‘glasscherf’ hoest, waarbij het voelt alsof je glas door je longen naar buiten moet hoesten. Het liefst zou ik meteen uitstappen bij het volgende station, maar voor mijn gevoel zijn bussen nog erger. De bus is net zo’n koekblik vol met bacteriën. Een iemand hoeft maar te hoesten en voor je het weet liggen alle reizigers met griep op bed.

Zondag ging ik met een vriendin naar de sportschool. Ze kwam aanfietsen en meteen hoorde ik het: snotneus! Ze vertelde dat zij het ook uit het bacteriën blik had gekregen. Iemand achterin de bus zat te hoesten en die week had ze koorts en keelpijn.

Ik geef de bus ook de schuld voor mijn verkoudheid. Ik was er eindelijk van af, na een hele zomer verkouden te zijn (typisch weer iets voor mij om in de zomer verkouden te zijn..), en nu voel ik alweer een verkoudheid opkomen. Vreselijk. Altijd dat niezen, hoesten, snuiten, kuchen, neus ophalen. Op straat houd ik altijd mijn adem in als ik mensen hoor niezen, maar met een treinreis van 40 minuten zou dat mijn dood betekenen. Waarom kunnen die Japanse mondkapjes hier niet in de mode komen. Waarom is het in Japan wel onbeleefd om je snotneus-bacteriën te delen, maar mag je hier gewoon je longen eruit hoesten als je nog bij 20 anderen in de coupé zit.. Maar wat maakt het nu nog uit, ik ben al verkouden. Nu is het mijn beurt om te niezen, te hoesten, te snuiten, te kuchen en mijn neus op te halen. Als wraak op al die mensen die mij hebben aangestoken. Zodat zij, wanneer ik eindelijk weer door mijn neus kan ademen, mij kunnen aansteken met hetzelfde virus.