Dan ben je in ene afhankelijk van anderen!


Augustus 2016,

Een maand na mijn ongeluk ging ik met mijn dochter en ouders naar Katwijk aan zee. Normaal reed ik overal zelf naartoe. Nu gingen we met ouderen vervoer, via mijn ouders. Ik voelde mij meteen een soort van familie Flodder. Koffers mee en tassen vol. We gingen naar een chalet op een camping, dus neem je toch altijd weer TE veel spullen mee. Mijn rolstoel en rollator moesten ook mee. Wow ik schaamde me rot. Miste alleen nog de huisdieren,haha. Eenmaal aangekomen op het park, kon ik de chalet helemaal niet in. (We hadden daar wel over gebeld maar was nog niet klaar.) Toen kwamen de timmermannen, die bouwde 5 uur lang een hele steiger van hout met zelfs leuningen. Toen ze klaar waren zeiden ze, sorry dat je zo lang moest wachten. Jullie mogen op onze kosten uiteten omdat we het helemaal vergeten waren. Ik was zo emotioneel als de pest nog, dus alles wat "lief" was , stond ik om te janken. Het was de eerste zomer dat ik als een invalide toe mocht kijken. Mijn ouders lagen met mijn dochter in het zwembad en ik keek toe. Een dagje strand wilden we ook, dus moesten "we" 2 kilometer lopen. Ik zat natuurlijk in de rolstoel en mijn moeder van toen 70 mocht duwen. Zo onnatuurlijk dit. Dat hoort andersom. We kwamen bij het centrale punt wat rolstoel vriendelijk was. Wat kon je dan intenser genieten van een strand dagje. De dingen die in het normale leven zo gewoon zijn geworden(ik woon natuurlijk 5 km van het strand, dus was er vaak te zoeken. De kleine dingen, mensen die je helpen ,maar ook mensen die je met een zielige blik aankijken. Dat hoeft voor mij dan weer niet, want ik ben niet zielig. Er was wel een dingetje wat ik minder waardeerde. Ik ben als de dood voor honden en nu zat ik op ooghoogte van de honden. Met knijpende billen moest ik er langs.

Van welke kleine dingen kunnen jullie intens genieten?

Liefs van mij