×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors








Abrahm (deel 5)


Lees ook de andere delen, onder ieder deel staat een link naar het volgende 

Het is onrustig in de klas. Ingrid en Diaantje zitten te smoezen met elkaar en doen net of ze tot in lengte der dagen hartsvriendinnen zijn. Yvonne zit te trommelen met haar vingers op haar lessenaar en friemelt gedachteloos aan de knoopjes van haar bloes . Marijke heeft stiekem de rekenboeken verstopt. Ik laat niet merken dat ik het wel in de gaten heb en geef er gewoon een draai aan, alsof het de normaalste zaak in de wereld is en dit altijd al in mijn planning lag.

'Ja, de boeken zijn verdwenen, op miraculeuze wijze zijn ze schijnbaar in het niets opgelost, maar zoals altijd heeft Juf Dana de oplossing.  Wanneer het optellen en aftrekken niet door kan gaan, kunnen jullie erop rekenen dat ik met het verhaal verder ga. Wanneer jij ook even bij de les kunt blijven, Yvonne, en het decolleté van je bloesje met rust laat, dan vertel ik wat Brammetje deed.'

Yvonne kijkt geschrokken naar haar half openstaande bloes, ze bloost en stamelt  verontschuldigend.

'O, sorry, Juf, ik weet niet waarom ik zo verstrooid afwezig ben.'

'Het geeft niet, ik snap het wel, het kwam doordat je een flashback had toen ik over het warenhuis vertelde en toen automatisch dacht aan je lingeriesetje. Nou, doe die knoopjes maar snel weer dicht,' zeg ik met een begeleidend knipoogje.

Ik neem een slokje water en pak de draad van het verhaal weer op.

'Ja, Dinie hield van magie en vooral van engelen en elfjes. Zag ze daar voor de draaideur van het warenhuis niet een elfje staan? Ze knipperde even met haar ogen. Ja hoor, een echt elfje. Dit was haar kans. Dinie stevende meteen op de deur af, draaide erdoor en sprak het bibberende elfje toe.

'Hé, ben jij een echte? Ja, moet wel, met zo'n vriendelijk koppetje en die vleugeltjes. Hoe kom je hier zo verzeild?'

'Eh, ja,nou, dat, ja,' hakkelde Brammetje, die mevrouw versperde zijn zicht op het jongetje helemaal. 'Mijn naam is Brammetje. Het is niet dat ik naar binnen wil gaan, maar ik zag daar een knulletje, ik bedoel, ik weet..'

'Kom,' zei Dinie resoluut en ze duwde Brammetje voor zich uit het warenhuis in. 'Buiten is het veel te koud om te babbelen, en ik heb je zoveel te vragen. Deze kans laat ik me niet ontnemen. Eindelijk wil ik wel eens weten hoe het nu eigenlijk zit. Ten eerste, waarom zijn alle elfjes jong? Wat doen jullie met oudere elfen? Hoe pieperdepiep...' Hier stopte Dinie en keek met grote verbazing naar Brammetje. Ze kon haar ogen niet geloven. Snel sleurde ze het elfje naar een hoek van het warenhuis en plaatste hem voor een voorbeelddecor, greep her en der wat tekenmaterialen bijeen en vereeuwigde hetgeen ze aanschouwde.

'Stil blijven staan, wat ik nu zie moet vastgelegd worden.'

De groeven in het gelaat werden steeds dieper, de haren steeds grijzer, stoppels verschenen, het buikje bolde en er ontstond zowaar wildgroei onder de neus.

Dinie schetste en schetste en was tevreden met het resultaat.

'Mag ik nu eindelijk op zoek gaan naar dat verdrietige jongensgezichtje?' Vroeg Brammetje met een krakerige stem en schrok zienderogen. 'Wat is er met mijn stem gebeurd?'

'Je stem heeft zich aangepast aan je uiterlijk. Dat is ook getransformeerd. Je klinkt nu als een oude man. Hoe oud ben je eigenlijk?'

'350 jaar,' antwoordde Brammetje in trance. Opeens drong het besef binnen. Met het betreden van F&D had hij zijn jeugdig uiterlijk verkwanseld.

'OMG, dan heb je al 7 keer Abraham gezien!'

'Ja, ik kan het wel vergeten nu om kinderen blij te maken. Ik ben de naam Brammetje niet eens meer waardig.' En de arme oude elf liet zijn schouders hangen.

'Kom op, kop op, we zijn hier niet voor niets in het meest magische warenhuis ter wereld,' sprak Dinie hem streng toe. 'We gaan die jongen zoeken en hem blij maken op de knuffelafdeling. Daar kan hij een eenhoorntje adopteren en die met een echte warme knuffel betalen. En jij... mag een andere naam uitkiezen. Eentje die meer bij je leeftijd past.'

En zo geschiede het dat Brammetje Abrahm werd.'

Alle leerlingen zijn er stil van. Ik hoor het ze denken, ach, jammer, is nu het verhaal afgelopen? 

Nee, hoor, nog één deeltje.

wordt vervolgd


Afbeelding header: Dinie de Zeeuw

verhaalkeuze: Jolandemooij

Tekst: Dana Martens

Wil je ook een verhaalkeuze doorgeven of klik dan op 'Samen samenwerken', wil je een rolletje in het vervolg, solliciteer dan door een leuke reactie achter te laten onder dit verhaal.

NOTE: DE OPBRENGST DIE IK MET DIT BLOG GENEREER KOMT TEN GOEDE AAN ROPARUN/HAIR4HER


Direct door naar het vervolg: 

Abrahm, aangenaam.

Dinie de Zeeuw

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts