Een alternatieve doos


Op het smekende verzoek van Christel Loman heb ik eindelijk het vervolg op 'Ontvlambare lusten' geschreven. 

'Mevrouw M.,' hoor ik over de intercom. 'De tandpastavertegenwoordiger staat hier voor de deur.'

'Is het al zo laat dan,' vraag ik geschrokken en kijk naar de bende om me heen.

'Hij is iets aan de vroege kant, zal ik hem een kopje koffie aanbieden?'

'Doe maar, ik ben hier nog niet helemaal klaar.'

'Okido.'

'Nu, waar waren we gebleven. O ja, ik had gezegd dat dat daar in een doosje thuishoort.' Met een arrogant knikje geef ik te kennen over welk lichaamsdeel ik het heb.

Rick reageert verbolgen.

'Is dit een verkapte versiertruc? Moest ik daarvoor mijn werkprogramma afbreken en op het matje komen?'

Dit past uiteraard helemaal niet bij een directrice van een winkelimperium annex reisbureau . Hoe moet ik me hier nu weer uitredden. Het is puberaal en ronduit stuitend voor mijn positie.  Maar dan hervind ik mezelf weer, recht mijn rug, het is maar een ondergeschikte, ik ben hier de baas.  Hij de naakte werknemer, nou ja, op een stropdas na dan. Rustig trek ik een la van mijn bureau open, neem er een schaar uit en loop daarmee op hem af.

'Op je werk hier is niets aan te merken, op je brutaliteit wel. Hoe durf je met jou gevalletje hier voor me te verschijnen.'

Vorsend kijk ik hem aan. Mijn strengheid redt me zeker. Ik zal hem helemaal doen verschrompelen.

Rick slikt, zijn ogen zijn gericht op de schaar. Er gaat vast angst door hem heen. Maar de verwachte krimp blijft uit. Het werkt juist averechts. Zijn nietig formaatje lucifer zwelt op tot een salamiworst. Sta ik daar even voor lul met de schaar in de aanslag, de worst is veel te dik, daar knip ik met een gewone huishoudschaar niet doorheen en daarbij.... past die wel in mijn doosje? De twijfel werp ik aan de kant.  Niet voor één gat te vangen pak ik een prototype van een yoghurtkarton van mijn bureau, knip daar het bovenste deel van los, vouw de hoekjes nog even naar buiten en schuif het geval over het geval.

'O, hoe kinky,' grijnst Rick, 'met mijn leuter in de zuivel.'

'En nu op je knieën, handpalmen op de grond.'

'Lekker! Op zijn hondjes?'

Mijn bril neem ik van mijn neus en doe hem terug in de koker. Ik loop naar mijn bureau, er staat teveel op en ik heb geen tijd om alles netjes aan de kant te schuiven, zal het me lukken met één ferme ruk?  Ik waag mijn kansen, grijp het kleed bij de hoeken en ruk het onder de rotzooi uit. Alleen het vaasje met sierbloempjes erin kukelt om, ik zet het weer recht. Ik loop weer naar Rick en werp achteloos het tafelkleed over zijn rug. Met mijn hand strijk ik de kreukels er nog even uit. Zo, opgeruimd staat netjes.

 Laat nu de tandpastacolporteur maar komen, ik ben er helemaal klaar voor.


Ook zo benieuwd naar hoe het verder ging?

 Lees dit vervolg: 

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!