×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors








Het geheim van de hutkoffer


Waarom heb ik niets met wieltjes eronder meegenomen? Dat was handiger geweest, alhoewel op deze ondergrond het rollen ook wel tegen zal vallen. Het zweet parelt van mijn voorhoofd af. Even een rustmomentje pakken. De hutkoffer plaats ik in het zand, uitgeput laat ik mijn billen dalen tot ze het riet van de bagagemand raken. Het kraakt. De vakantie heeft de vetrolletjes op mijn heupen gevoed. Er zit niets anders op dan ze er weer af te trainen. Zuchtend richt ik me weer rechtop en vervolg ik mijn weg over het strand. Ergens moet het toch zijn, maar waar? Dan blijf ik even staan. Daar, bovenaan de duinrand is mijn voorlopige eindbestemming. Gelukkig zijn er brede treden uit de hoge duin gehouwen. Ik verlaat het rulle strandzand.   

De trap lijkt een eindeloze lengte te hebben. Ik heb geen keuze en ik begin te lopen. Aan het einde van de trap draai ik me om en kijk naar de hoogte die ik overwonnen heb wanneer ik een stem hoor.

'Hé, Dana, ben je daar eindelijk? Je bent veel te laat hoor, de meeste mensen zijn al weg.'

Met een ruk wentel ik mezelf weer terug.

'Precies wat ik nodig heb. Rust.'

'Oh, oké, dacht dat je voor de gezelligheid kwam.'

'Nee. Mijn doel is research te doen voor mijn nieuwe bestseller.'

Hoop flakkert er in zijn ogen op. 'Echt?! Megagaaf!' Hij gaat me voor in het verlaten hotel en wijst me de kamer waar ik alle informatie kan vinden die ik nodig heb.

'Zit er ook een slot op de deur? Want ik wil absoluut dat niemand mij komt storen.'

Een lichte frons verschijnt op zijn gezicht. 'Je kunt de deur desgewenst vergrendelen, al acht ik dat niet echt nodig. Geen enkel individu heeft belang bij de bedompte ruimte, het is gelijk aan een gesloten archief. Je redt je verder wel? Wanneer je iets nodig hebt kan je altijd aan de balie komen en drukken op het belletje.'

'Ja ja, is goed.' Met een resoluut gebaar werk ik hem de kamer uit en verzeker mezelf dat de deur potdicht is.

Nu kan het grote werk beginnen.

Er komen al ongeduldige geluidjes uit mijn bagage. Eerst de gordijnen sluiten en een kaarsje ontsteken. Op mijn knieën open ik de hutkoffer en opgelucht kruipen de wezentjes er één voor één uit. Wat onwennig knipperend met de kleine kraaloogjes doen ze eerst rek en strekoefeningen om hun stijfheid weg te werken. Het zwakke vlammetje van de kaars geeft net voldoende licht om ze hun taken te kunnen laten uitvoeren. Op mijn commando komen ze in actie, halen hun meegebrachte laddertjes tevoorschijn en beginnen aan de onderzoeksopdracht.

Even kijk ik tevreden glimlachend naar de bedrijvigheid. Hoe ze klauteren, elkaar bijlichten met minilantarentjes, met vereende krachten de zware bladzijden van de kronieken omslaan en alle informatie secuur optekenen.

Niemand heeft ook maar het geringste vermoeden dat de kaboutertjes er ten grondslag aan liggen. Gelukkig maar, het diepst bewaarde geheim van mijn succes mag nooit onthuld worden.


Foto's: September Uitdaging Schrijvelarij

Verhaal past in twee uitdagingen en is geschreven in exact 500 woorden.




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts