Over het broertje van de weerwolf

Over het broertje van de weerwolf


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Bij volle maan komen de weerwolven tevoorschijn, ongevaarlijk eigenlijk, wanneer je binnen bleef was er niets aan de hand, maar je moest pas echt goed oppassen wanneer de maan afnam en er slechts een smal streepje nog zichtbaar was. Dan was het tijd voor de sikkelwolf. Een stuk minder aangenaam, weerwolven huilden, maar sikkelwolven..

De maan piept als een kleine sikkel achter de wolken vandaan. Over het grasveld, dat er in het schaarse licht donkergrijs uitziet, valt een schaduw. Tenminste, het lijkt een schaduw want er is niet concreet iets of iemand te zien die dat zou kunnen veroorzaken. Het beweegt. Niet alleen van links naar rechts maar verandert ook van grootte. Toos kijkt gefascineerd tussen de gordijnen door. Een huivering loopt over haar rug als ze een stem indringend hoort fluisteren.

'Pas op voor de sikkelwolf, die rebel steelt je schaduw!'

Toos slikt. Die stem, die komt haar vaag bekend voor. Waar had ze hem eerder gehoord, waar kent ze hem van. 'Tante Pollewop?'

'Jawel, de enige echte, nou ja, dat was ik toen ik mijn schaduw nog had. Daar overvleugelde ik zelfs Pa Pinkelman mee, maar helaas, heb ik mijn kruit verschoten toen ik manlief voorloog dat ik hem roodlof voorzette. In werkelijkheid was het gewone lof, die slechts gekleurd was doordat ik mij in mijn handen gesneden had. Had ik maar een vingerpleister gebruikt, in plaats van het bloed in de lof te laten druppen. Pa Pinkelman kon het niet waarderen en zwoer wraak toen de maan afnam. Nu ik mijn silhouet kwijt ben, ben ik mevr. Pollewop geworden.'

Er klinkt droefheid door in haar stem, Toos snapt geen suikerbiet van het vreemde verhaal. Ze schuift de vitrage opzij en nieuwsgierig door het raam of ze een glimp van de beroemde dame kan vangen. Al ruikt ze de glassex, van het poetslapje van de tante, van de vrouw zelf is geen spoor. Ze ziet slechts een vage schim. Hé, is dat haar vriendje niet. 'Harm,' roept ze en opent het raam. Een windvlaag doet de klapdeuren klepperen, de schim draait zich om en voor haar ogen ziet Toos het gezicht van Harm vreemde trekken vertonen. Hij heeft in zijn ene hand een deurklopper, in de andere een boormachine. Goed zo, denkt Toos, hij klaart de klusjes die zij hem opgedragen heeft. Maar wat heeft hij veel beharing op zijn snufferd, zijn oren vervormen, zijn rug kromt zich en hij grijnst, vervaarlijke tanden komen tevoorschijn. Harm laat het gereedschap uit zijn kromme behaarde klauwen vallen. Hij werpt zijn kop in zijn nek en laat een langgerekt gehuil horen. Dan springt hij soepeltjes door het raam op een gillende Toos af. De vrouw valt en raakt buiten westen.


Toos knippert met haar ogen. Wat een vreemde droom. De wind giert door de smalle opening van het venster. Toos staat op en sluit het raam. Ze blijft nog even naar buiten kijken, de maan sluimert licht tussen de wolken door. Het is donker, het is nog nacht. 'Harm,' roept ze haar vriend, er zit een snikje in haar stem. Dan hoort ze Harm, hij gromt dat hij eraan komt. Een paal van formaat douchestang komt om het hoekje van de deur. Toos houdt haar adem in, dan ontsnapt haar weer lucht als blijkt dat het slechts een schaduw is. De snikkel is nog steeds van dezelfde vertrouwelijke grootte. Harm kruipt bij Toos onder het dekbed.

'Heb je die klopper nog op de deur gemonteerd?'

'Nee, die heb ik uit mijn klauwen laten vallen,' bromt Harm met een knipoogje. 'En de tijd dat ik me door jou heb laten overschaduwen is voorbij, vanaf vannacht deel ik de lakens uit. Welterusten.'



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (4 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Leuk geschreven weer
| 12:28 |
Vooral de laatste twee zinnen zijn weergaloos!! 'Uit de klauwen', 'Overschaduwen' en 'vannacht deel ik de lakens uit'. Ontzettend leuk!!
| 14:29 |
Dank je, Hpj, fijn dat je het kunt waarderen
| 15:26 |
Graag gedaan!!
| 16:35 |
Deelde hij de lakens uit onder het dekbed? Neen, grapje, Dana. Mooi geschreven, maar niet gelachen om de weerwolven want dat zijn inderdaad heel uit hun voegen gescheurde monsters. Goed geschreven en spannend. :-)
| 19:33 |
ja, de broertjes zijn minder gevaarlijk
| 15:25 |
:-)
| 16:36 |
Heel leuk geschreven :))
| 19:27 |
dank je, Spour
| 15:24 |
:)
| 10:37 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen