Rosa Maris

Rosa Maris


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Martin staat klaar met het spuugbakje. Er komen allang geen golven meer. Haar maag is leeg. Een grauwgele smurrie is alles wat er nog uitkomt. Rosa zakt weer terug in de kussens en sluit haar ogen.

'Dit is niet te doen... niet te doen... het put zo uit... ik wil niet meer.'
'Hou vol. Denk aan positieve dingen.' Hij moet tot haar doordringen, Martin kan het gewoon niet accepteren dat zijn Rosa opgeeft. 'Denk aan wat je nog allemaal in de toekomst wilt. Knok ervoor.'
Ze heeft nauwelijks de kracht om haar hoofd te schudden. Even opent ze haar ogen en kijkt in die van haar echtgenoot. Met moeite prevelt ze: 'Ik zou zo graag nog eenmaal de zee willen horen, willen ruiken, willen proeven.'
'Wanneer je aangesterkt bent, gaan wij een strandvakantie houden, lieve.'
'En samen zwemmen in de zee?'
'Samen zwemmen in de zee.'
Er glijdt berusting over haar grauwe gelaat. Of is het hoop, een stil verlangen? Flauwtjes glimlacht ze.
'Jij en zwemmen. Dát moet ik meemaken.'
Sinds hun samenzijn, heeft Rosa altijd toegegeven aan Martin. Vakantie in de bergen. 's Winters op de latten, 's zomers ellenlange bergwandelingen. Watervrees lag hieraan ten grondslag.
'Ik geef je mijn woord, wij gaan samen zwemmen.'
Rosa heeft haar ogen weer gesloten. De momenten van helder zijn duren steeds korter. Het gevecht gaat haar steeds moeizamer af. Martin strijkt haar over haar gerimpelde handen, veegt de weinige haren teder uit haar gezicht en kust haar liefdevol op haar voorhoofd. Een leven zonder haar kan hij zich niet voorstellen.


De strandvakantie heeft Martin laten varen en een cruise ervoor in de plaats geboekt. Al hun spaarcenten heeft hij erin gestoken. De dag van afmeren dient zich aan. Hij heeft het niemand verteld. Bang dat anderen het hem uit zijn hoofd wilden praten. Het water kabbelt rustig. Ondanks de angst voelt Martin het verlangen groeien. Zijn hart bonst in zijn keel. Het klamme zweet breekt hem uit. Martin houdt Rosa stevig vast. Volkomen verward door tegenstrijdige gevoelens schuifelt hij over de loopbrug. De welkomstborrel slaat hij over, liever trekt hij zich terug in de tweepersoonshut. Rosa zet hij in de fauteuil tegenover hem, met de kussens rondom haar, stevig, zodat ze niet kan vallen.
'Nog even wachten lief. Tot het rustig is. Ik had je graag volle maan gegund, hoe romantisch zou dat zijn geweest. In het maanlicht, samen in het water, jouw geliefde zee.'
De patrijspoort biedt een prachtzicht op de zonsondergang. Even vergeet Martin zijn draaiende maag. Door de speakers worden alle gasten uitgenodigd om op het hoofddek het eindprogramma van de dag bij te wonen. Martin komt traag overeind, teder drapeert hij een sjaal om Rosa en klemt haar liefdevol tegen zich aan. De zee is kalm. Het schip is niet onderhevig aan schommelingen, in de kuil van zijn elleboog rust Rosa, zo beklimt hij de smalle trap omhoog naar het achterdek. Moeizaam klautert Martin op de reling, hij haalt diep adem, kust de urn en springt.



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (5 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Ik had het direct door dat hij op reis was met de urn met de as van zijn echtgenote, maar ik zag het niet aankomen dat hij zou springen. Een verhaal met een twist op het allerlaatste van de laatste zin van het verhaal. Je pakt mij weer bij de keel, Dana, dit is nu eens een andere stijl, niet het sarcasme of de humor, maar de emotie, ontdaan van franjes.
Ik begin te vermoeden dat jij incognito op Yoors bent en eigenlijk een beroemde schrijfster bent.
Gewoon goed deze stukjes. :)
| 22:09 |
Ik neem met een heel grote glimlach dit compliment in ontvangst
| 09:29 |
wauw
| 17:03 |
Dank je, Bamboehart
| 09:27 |
Brrrr, bezorgt mij kippenvel. Goed geschreven!
| 15:24 |
Dank je, Vlindertje, ik krijg het er zelf ook nog koud van als ik het lees
maar tegelijk ook warm, je zult maar zo'n trouwe man hebben die na je dood zijn belofte alsnog nakomt
| 09:25 |
Ja die moet je vast zoeken, als een speld in een hooiberg :)
| 11:08 |
Knap geschreven!
| 15:15 |
Dank je wel, Soberana
| 09:24 |
| 14:27 |
Dank voor je stilzwijgen, DikkeDuimelot
| 09:23 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen