Op het hoogtepunt stoppen, doen we niet aan


Lees wat voorafging bij Hans:

Hoe is de toestand bij het bevrijdingsfuifje van Hans? Dagen aaneen werd er uitbundig feest gevierd. De eerste dag was er nog volop keuze uit diverse cocktails, tapbiertjes, frisjes, vruchten- en groentesappen en uiteraard whisky. Er was ook een keur aan hapjes, van simpele schijfjes leverworst en kaasstengels tot luxueuze borrelgarnituren. Alles was aanwezig om het een spetterende bijeenkomst te laten worden.

Gaandeweg werd het assortiment beperkter, maar de feestvreugde bleef onverminderd doordenderen.

Doch, zoals immer, komt aan alles een eind.

De lichten zijn gedoofd. Er klinkt nog een zachte ruis uit de boxen. De slingers hangen er wat treurig bij. Hier en daar hoor je wat gesnurk van slapende gasten. Niemand lijkt meer present te zijn, in ieder geval niet bij volledige bewustzijn. Iedereen verkeert in een comateuze toestand. De dranklucht vermengd met lichaamsgeuren, is niet te harden. Marijke ligt met haar vingers in haar neusgaten, Ingrid heeft een sprei van een giraf afgetrokken en is daar helemaal ingewikkeld, Elisabeth heeft twee cherrytomaatjes in haar oren gestopt, Hans ligt met zijn hakken tegen de poten van één van de giraffen.

Er is niets overgebleven van de dansende en hossende feestmassa. Het dak is zelfs weer teruggevallen op de partyruimte.

Ik laat mijn ogen glijden over de trieste bedoening. Fluister nog zachtjes: 'Is er een dokter in de zaal?' Wat verplegende handen kunnen hier geen kwaad.

Maar weet instinctief dat er hooguit een gelegenheidszuster onder de fictieve feestbeesten is. Nou ja, het is mooi geweest, nu nog alle aanwezigen wekken en ze bedanken voor hun komst.