Smikkelsmokkelwaar, deel 4

Smikkelsmokkelwaar, deel 4


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Eerdere delen gemist? Lees vanaf het begin

Al het personeel van het restaurantje heeft kleding aan met lange mouwen. Behalve onze ober. Hij draagt een keurig gesteven wit  poloshirt,  met een zwart vlinderdasje, dat wel, maar wat me nog het meest bevreemd is zijn rechteronderarm. Die is van pols tot elleboog omwonden met drukverband.                                                                                   De ober keurt mij geen blik waardig en richt zich alleen tot Peter. 'Wat mag ik voor u serveren?'                                     'Vier koffie, voor mij met een extra lepeltje en voor de dame mag je er een bar van de speciale chocola bij doen. We willen haar inwijden.'                                                                                                                                                                                                       Peter geeft me een knipoogje. Mijn kop voelt aan als een gloeiende boei. Moet ik me vereerd voelen? De promotie van mop tot dame, vergezeld met een knipoog, doet me blozen. Ik zie de andere twee naar mijn puberale reactie kijken en voel me niet echt meer op mijn gemak. Warmte aanwenden als excuus voor de rode kleur, durf ik niet. Nog meer knoopjes los zal als een degradatie aanvoelen. Een terugval naar de mop die makkelijk te bespelen valt.  Even denk ik terug aan een eerdere opmerking van Mini: over dat ze eenmaal in de hut, hun lusten op me zullen botvieren. Ik moet op mijn hoede blijven.                                                                                                                                                                 De laatst gesproken woorden over het inwijden zijn me  ook niet ontgaan. En wat zal er met de bar chocola bedoeld worden? Vast een specialiteit van het huis. Want dat de drie hier vaker komen is me wel duidelijk.                                     

Ik kijk om me heen en neem de ruimte in me op. Zo heel anders als de chique restaurants waar mijn man me bij tijd en wijle mee naar toe neemt... Mee naar toe nam... Die zijn strak, stijlvol, daar is gelet op elk detail. Loungebanken in de ontvangsthallen, alsof gasten daar beter op kunnen hangen dan op een eenvoudige zithoek. Marmeren vloeren, alsof je niet kan eten van een goed geboende laminaatvloer. Zuiver kristal glaswerk, zilveren bestek en porseleinen borden, alsof het eten daar beter door zal smaken. Manlief  beoordeeld de horecagelegenheden op gepaste klasse. Het aantal hooggeplaatste gasten, de elite die er over de vloer komt. Daar heeft hij een neusje voor, zover reikt zijn reukvermogen. Hij laat zijn smaakpapillen opwarmen door het aantal sterren wat een kenner eraan geeft. Hij is daar gevoelig voor.  Het past zo bij hem, zo elitair, zo materialistisch. De high sociality. Ik paste daar eigenlijk helemaal niet bij. Toch mis ik de veiligheid die het me bood. Die hij me bood. Ik mis hem. Knipperend tegen de opkomende tranen, slik ik het gemis dapper weg. 

De ober komt eraan met de bestelde koffie. De specialiteit van het huis zit er nog niet bij. Wel keurig het extra theelepeltje. Peter grijpt er gelijk naar. Wanneer hij met dit bestek secuur zijn oren uitschraapt, wend  ik vol walging mijn hoofd af en kijk weer om me heen. Ik moet mijn gedachten ergens anders op richten om te voorkomen dat ik spontaan over mijn nek ga. 

Deze ruimte heeft sfeer. Het ademt het uit, op een rommelige manier. De tafeltjes zijn niet allemaal van hetzelfde materiaal, de stoeltjes hebben verschillende vormen en de wandbekleding is helemaal chaotisch. Beduimelde posters vol scheurtjes en omgevouwen hoekjes hangen kriskras door elkaar.  Oude afbeeldingen van vroegere aanplakbiljetten. Er hangt zelfs nog een affiche van  het jaar nul:

Beleef het mee,

in variété,

met Karel de Rooij en Peter  de Jong

als het komisch cabaretduo Mini en Maxi. 

Het besef dringt langzaam tot me door. De gelijkenissen houden op bij de lengte van de personages, maar het is heel goed denkbaar nu, dat Peter en Karel, gefingeerde namen zijn. 

 Verterend, verlangend, gespannen, snakkend naar adem, het langer wachten beu... niet eerder heb ik zo uitgekeken naar uitleg. Ik moet gewoon weten hoe de vork in de steel zit. Welk spel er met me gespeeld wordt en wat ervan mijn verwacht wordt. Zo voelt branden van nieuwsgierigheid dus aan.  

 

wordt vervolgd




Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (6 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Mini en Maxi vond ik altijd leuk!
Maar dat terzijde. Het verbaasd me dat de mannen haar eerst nog 'vrolijk' meenamen naar een restaurant. Hoop dat ze haar neus gaat poederen in het volgende deel (Lees: via het wc raampje kan ontsnappen.)
| 15:50 |
grinnik, nu al ontsnappen?
| 22:21 |
Bel de brandweer, ook hier brandt het van nieuwsgierigheid!
| 16:40 |
ta tuu ta tuuu
| 20:58 |
op naar het volgende deel
| 15:46 |
Ik ben er midden in gevallen, spannend verhaal, ga de rest ook lezen.
| 14:30 |
in het midden beginnen, mwah, voor deze keer zie ik het door de vingers
| 14:45 |
Je kan me toch niet controleren.
| 14:51 |
Ja, dat voelen wij nu ook, branden van nieuwsgierigheid...maar dat was jouw bedoeling waarschijnlijk ook en daar ben je goed in gelukt. Spannend en benieuwd naar het vervolg, Dana. Weer goed geschreven. :-)
| 16:50 |
Dank je, Rudi (jij hebt ook alles door), ik ga zo het 5e deel plaatsen
| 10:56 |
oké, Dana :-)
| 17:23 |
Haha Mini en Maxi! Goed bedacht. Gatverdarrie, dat gepeuter met een theelepel. Koude rillingen.
| 14:14 |
Ja, vandaar ook 'mijn' walging, Elisabeth, dat jij nou juist daar mijn aandacht weer op moest vestigen, bedankt hoor
| 14:23 |
Whahahahaa.
| 14:24 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen