De beschaving hervonden


lees wat vooraf ging

   

Een glimlach van verrukking voel ik op mijn gezicht verschijnen. Dat zou wat zijn zeg, een praatje maken met een heuse sirene, de gedachte alleen al maakt me vrolijk, al weet ik heus wel dat zeemeerminnen slechts in legendes of sprookjes bestaan. Voor de zekerheid laat ik mijn blik gaan over het water.  

Waar en hoever ik ook kijk, er is geen spoor van mensen of menselijke beschaving te zien. Ik ben helemaal alleen. Helemaal. Zelfs geen min te bekennen. Ook geen plus trouwens. Ja, ik weet het, een flauwer grapje bestaat niet. Toch is het wel vreemd. Gisteren was alles anders. Toen werd ik nog opgeslokt door talrijke problemen, achtervolgd door sores, overladen door piekergedachtes en lieten men mij maar niet met rust. Telefoontjes, whatsappjes, messengerberichten, ik werd er mee bedolven. Rationeel klopt er iets niet.

Gegraaf in mijn geheugen levert me vlagen herinneringen op. Gestrand aan de rand van de woeste golven, vliegend door de lucht... parasailing? Het klinkt niet echt iets wat ik zou doen, bovendien, zou ik toch op zijn minst de restanten van een parachute moeten vinden. Tenzij die natuurlijk verzwolgen is door de zee. De film in mijn hoofd laat me voortdurend ook een badplaats zien. Badplaats, mensen, beschaving, waar dan?

Maar wat zie ik daar? Heel erg in de verte? Half op het strand? Is dat....? Mijn hart slaat over. Opeens weet ik het weer. Hoe kon ik het vergeten? Ik hobbel zo snel ik kan over het mulle zand, struikelend, strompelend, slepend met mijn been. Ik kan bijna niet meer.

Eindelijk sta ik voor de vlonder. In extase kijk ik omhoog, naar het bord waarop met schelpen geschreven staat: Strandpaviljoen de Zeester. 



 en het gaat verder: 

140w juni zeemeermin

een dubbele aflevering