×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors








De geheimzinnige schat


Bas duwde het geheimzinnige hek achter in de tuin van tante Agaath een stukje verder open. Heel gemakkelijk ging het niet, de scharnieren moesten nodig eens gesmeerd worden. Toen het ver genoeg open was glipten de jongens er snel door. Het zag er maar raar uit. Vóór het hek was de tuin helemaal bijgehouden. Het gras kort gemaaid, de heg geknipt, en de bloemperken netjes geschoffeld en aangeharkt. Voorbij het hek was daar niets meer van te merken. Struiken groeiden door elkaar en het gras stond enorm hoog. Er was een smal paadje dat achter de struiken verdween.

‘Weet je wel zeker…’ begon Bas, ‘het ziet er heel anders uit hier.’

‘Vast,’ meende Job, ‘spannend is het hier!’

‘Ja, maar papa zei dat we in de tuin van tante Agaath moesten blijven.’

‘Nou, dit is toch ook tuin!’

Bas knikte. Dat was ook zo. Langzaam stapten ze verder de wildernis in en al heel vlug was het hek achter hen niet meer te zien.

Ineens bleef Bas staan. ‘Kijk!’

Vlak voor hen zagen ze een groot rond en donker gat.

‘Een schuilhol!’, riep Job opgewonden, ‘Zullen we gaan kijken?’

‘Tuurlijk!’

Ze liepen op het grote gat af. Voorzichtig, en naarmate ze dichterbij kwamen ook langzamer. Wat zou er te zien zijn? Zou er iemand in verstopt zitten? Binnen was het helemaal donker. De wanden van het gat waren glad, van grijs beton. 'Hallo!' riep Bas, en ingespannen luisterden ze naar een antwoord. Niets. Het bleef stil.

‘Het lijkt wel een rioolbuis!’

‘Bah, gatsie!’

‘Maar’, snuffelde Bas, ‘ik ruik niks.’

Ook Job snuffelde uit alle macht, maar er waren geen gevreesde dampen te ontdekken. Bovendien, de buis zag er best schoon uit.

‘Durf jij er in?’, vroeg Job aarzelend.

‘Ik wel. Jij?’

‘Ik ook!’

Eén voor één kropen ze verder in het donkere gat. De buis was groot en breed genoeg, ze konden er met tweeën naast elkaar in.  Een eindje verderop hield de buis op en stootten ze op een wand van aarde.

‘Wat is dát daar?’ wees Bas.

‘Dat lijkt wel een kistje!’

‘Het is vast een schat!’

‘Openmaken dan!’

‘Buiten, het is hier te donker!’

Ze kropen terug naar buiten en opgewonden en met trillende vingers maakten ze het deksel van het kistje open. In het kistje lag een rol koekjes met een briefje.

En op het briefje stond geschreven:

‘Smakelijk eten en zorg dat je om vijf uur weer terug bent. Groetjes, papa.’


(c) 2017 Hans van Gemert

Afbeelding: Pixabay

Dit verhaal past in twee uitdagingen:

Maak jij het verhaal af?

Een uitdaging van Ingrid

Nieuwe schrijfuitdaging: rioolbuis

Een uitdaging van Piteke van der Meulen

Beloon de maker en jezelf

Word gratis lid.



expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts