×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Een vaal wit piepend deken

Een vaal wit piepend deken


Het platteland, mijn geboorteland. Tussen groen, koeien en boerderijen groei ik op. Soms alleen en eindeloos zwervend door de weilanden. Boomhutten bouwen met vrienden, de boer helpen met hooien. Zwemmen in het meer tot zonsondergang. Vette melk, verse groenten, gezonde lucht en bier maakten me een man. Een gezonde man. Dus aan het werk, mijn eerste baantje. Bijna zestien jaren jong, wacht ik midden in de nacht in een stille woonkamer. Lichte spanning in mijn lijf, als de afgesproken tijd verstrijkt. Dan het ronkende busje met de rode lampjes. Ik grijp mijn plunjezak en trek de voordeur achter mij dicht. Smijt nonchalant mijn spullen in de achterbak van het busje en neem plaats tussen de kerels. Iedereen zwijgt. Bebaarde monden zuigen aan zware shagjes en rieken naar de alcohol. Vlot rijdt het busje door de stille straten van ons dorp, dan de snelweg op dieper de nacht in. Niemand lijkt het te interesseren waar naartoe, ze doen een dutje of roken peuken weg. Ik hang onderuit en doe alsof ik slaap. Nu ben ik een van hen.

Na een uur of wat, rijden we een erf op. Na het parkeren stappen we uit, wat gemompel en geschuivel als we onze spullen pakken. Bleke, slaperige gezichten aan de schafttafel. Eerst een bakkie om wakker te worden, dan de werkleren aan. Gedimd licht brandt er in de warme schuur die we binnenstappen. Een vaal wit piepend deken ligt op ons te wachten. De shovel rijd pallets binnen met plastic kratten erop. We graaien in het witte deken zeven kippen bij elkaar en stoppen ze erin. Twee keer wel te verstaan,veertien in een kratje. Gewoon bij een poot per kip, tussen duim en wijsvinger geklemd. Acht duizend kippen gaan op een vrachtwagen naar de slachterij. Ze zijn pas zeven weken oud en hebben het daglicht nauwelijks gezien. De eerste aanraking met een mens, waarschijnlijk de laatste. We eten zo graag een goedkoop filetje. We doen ongeveer een uur over een volle auto, dan schaften we. Na zeven of acht wagens zijn de hokken leeg. Een goede boer trakteert op bier, na het laatste kippetje. Dan komen er sterke verhalen en de schuine moppen. Ik mag er ook eentje doen. Al boerend en rokend stappen we de bus weer in. Eén voor één worden we thuis afgeleverd. We stinken naar bier, shag en kippenstront. Nee.. geen vakken vullen bij de Albert Hein, geen babyzitten bij de buur. Ik ben kippenvanger, verdien tien gulden per uur.


Sleep bouwsteentjes van rechts hier in en ga aan de slag met je post. Je kunt hier ook meteen gaan typen. Meer uitleg: https://y.is/uitleg




Hans van Gemert
Zo'n beroep waarvan je niet wist dat het bestond ...
11-10-2018 12:29
11-10-2018 12:29