×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
Bijna dood op Aruba

Bijna dood op Aruba


Vorig jaar rond deze tijd was ik erg ziek. Pijn in mijn maag en buik maar dat ik wel vaker pijn in mijn darmen heb dacht ik het gaat wel over. Het ging en niet over en ik liep te schreeuwen van de pijn. We besloten om naar de eerste hulp te gaan het was al laat en geen dokter had dienst.

Op de eerste hulp aan gekomen daar moest ik eerst mijn kaartje van de AZV afgeven. Toen werd ik opgehaald door een Nederlands sprekende zuster. Ze had een limburgs accent. Door de pijn begon ik te schreeuwen en de zuster snauwde," Mevrouw wilt u niet zo schreeuwen maar ik had z'on pijn. Er werden onderzoeken gedaan en ik kreeg een pijnstiller. Alsof ik daar al niet genoeg van op had. Er kwam nog een broeder bij maar een tijdje kreeg ik te horen. "Mevrouw, ga morgen naar de huisarts en laat die het maar verder uitzoeken". Een recept voor paracetamol en daar kon ik het maar mee doen. De pijn ging maar niet over en de volgende dag meteen naar de huisarts. Het was zo erg dat ik voor over liep maar de asistente vond het niet nodig om de dokter er na te laten kijken. Ze liet ons in de wachtkamer zitten en ging aan de dokter vragen wat we moesten doen. Ze kwam terug met de vraag of we papieren van de eerste hulp hadden kregen want hun hadden testen gedaan maar nee die had ik niet. Ze zei dat ik naar een labratorium moest gaan en daar bloed moest laten prikken. Van haar kreeg ik ook weer een recept voor pijnstillers.

We zijn meteen bloed gaan prikken maar die middag was de pijn zo heftig dat ik de ambulans heb gebeld maar die kwam niet. Mijn vriend kwam meteen van zijn werk naar huis en we gingen weer naar de eerste hulp. Daar werd ik weer door een Nederlandse zuster opgehaald. Er kwam ook weer een broeder bij, ik een infuus met een pijnstiller. Er werden weer allerlei testen gedaan. Een echo door een zeer ongeinterreseerde dokter die meteen zei, "Er is niks aan de hand, u kunt weer naar huis".

Door de pijn kon ik niet goed reageren maar later tegen de zuster die blij was dat ik naar huis ging en zei," maar mevrouw ga toch lekker lopen u heeft geen rolstoel nodig." Heb ik gezegd dat ik hoop dat zij hetzelfde krijgt maar dan met geen mens om haar heen. Ze was super stil. Op het laatste nipperje kwam de broeder binnen met papieren voor de huisarts. Hij gaf mij twee recepten, een recept voor pijnstillers en niertabletten omdat ze wat bloed hadden gevonden dachten ze dat het aan mijn nieren lag. Echt niet, ik was gewoon een beetje ongesteld. We gingen weer naar huis en de pijn werd steeds erger. Wanhopig waren we maar niemand wou ons helpen. De volgende dag bleef ik in bed, eten had ik al dagen niet meer gedaan en drinken steeds moeilijker. Af en toe nam een slokje water door een rietje. Dan viel ik weer in slaap en als ik wakker werd moest ik douchen zo nat was ik van de zweet. Mijn vriend kwam van zijn werk thuis en kwam meteen naar de slaapkamer. Tot zijn grote schrik zag hij dat mijn buik aan het opblazen was. Hij zei," pak je spullen we gaan weer naar het ziekenhuis en onderweg naar de auto kwamen we de achterbuurman tegen. Die zei dat we naar de dokterspost moesten gaan en dat hebben we meteen gedaan.Daar aan gekomen zat de hele spreekkamer vol. In de auto heb ik zitten wachten en het leek alsof mijn lichaam het begon op te geven. De pijn was zo heftig dat het leek alsof ik in een coma ging maar opeens stond mijn vriend naaste me die zei," Kom je bent aan de beurt". De dokter een aardige mevrouw nam mijn bloeddruk op en hartslag en alle twee waren die dubbel zo hoog. Ze schrok en stuurde meteen naar de eerste hulp waar ik dit keer meteen aan de morfine werd gelegd en er werd een scan gemaakt. Toen de dokter terug kwam keek hij me met grote ogen aan en zei," Mevrouw, u wordt ommiddelijk geopereerd anders gaat u dood!! U heeft een gat in uw maag." Wat was ik bang maar ook blij eindelijk ze geloofden me. De zuster die me de eerste keer had weg gestuurd kwam ook nog langs en zei," maar u had toch geen pijn meer toen u weg ging"! Heel erg niemand wou het geloven.











Alzheimerblog
Wat een heftig verhaal. Gelukkig kun je het navertellen.
09-05-2017 13:04
09-05-2017 13:04 • 1 reactie • Reageer
Diana-01
Ja gelukkig wel
09-05-2017 13:12
09-05-2017 13:12 • Reageer
Ingrid Tips en meer
Wow, een gat in je maag, heftig! Hoe gaat het nu?
08-05-2017 07:49
08-05-2017 07:49 • 1 reactie • Reageer
Diana-01
Gaat wat beter maar er worden hier veel fouten gemaakt
08-05-2017 08:08
08-05-2017 08:08 • 2 reacties • Reageer
Ingeborgenzwerm
Heftig allemaal, hoe gaat het nu met je?
07-05-2017 07:20
07-05-2017 07:20 • 2 reacties • Reageer
Diana-01
Gaat wat beter maar er worden hier veel fouten gemaakt
08-05-2017 08:06
08-05-2017 08:06 • Reageer
Diana-01
Nou ik was deze week bij de dokter maar ik zou bijna weer een onderzoek krijgen omdat ze zijn handschrift niet konden lezen dus het gaat
07-05-2017 07:24
07-05-2017 07:24 • Reageer
LivingThaGoodLife
Jeeee wat een missers zeg.. hoe gaat het nu met je?
07-05-2017 03:03
07-05-2017 03:03 • 1 reactie • Reageer
Diana-01
Tja ik zat deze week weer bij de dokter en moest van hem naar het lab. Je gelooft het misschien niet maar kreeg bijna weer een onderzoek die niet nodig was omdat ze zijn handschrift niet kunnen lezen heel erg
07-05-2017 06:18
07-05-2017 06:18 • 1 reactie • Reageer