×

Yoors


Inloggen
×

Yoors











Lift van het leven

Lift van het leven


Daar stond ze dan in de lift en die wou geen kant meer op. Ze had op het knopje van de begane grond gedrukt maar in plaats van naar beneden te gaan ging die naar boven. Zelf woont Klara op de tweede verdieping maar ze kijkt naar de cijfers maar ze gaat naar boven. Misschien heeft iemand anders ook op de liftknop gedrukt en gaat de lift eerst naar boven. Dan stopt de lift maar niet op een verdieping maar er tussen in dan zakt de lift een stuk en gaat weer stil staan . Nu staat de lift op de zesde verdieping maar niet helemaal want de lift zakt en ze ziet de deuren voor de helft verdwijnen dan zit de lift helemaal vast. Klara drukt op het knopje van de deuren en die gaan open dan valt het licht uit. Als het licht weer aan gaat dan zitten de deuren weer dicht. Nu vind ze het toch wel tijd worden om op het alarm knopje te drukken. Hopelijk werkt die wel en als ze erop drukt krijgt ze een vrouwenstem te horen.

Opgelucht haalt ze adem, dan zegt ze, "Goedemorgen mevrouw, de lift zit vast en wil geen kant meer op. "Waar is de flat? Dan stuur ik zo snel mogelijk hulp! "Lodenstraat, zegt klara snel door de intercom." "Mevrouw, ik stuur hulp maar kan niet zeggen hoe lang het gaat duren." "Klara zegt, "Maar mevrouw, ik moet zo werken!" De mevrouw geeft haar geen antwoord en dat vind ze niet leuk. Ondertussen heeft ze het warm gekregen en doe ze haar muts en sjaal af en gaat zitten op het klapstoeltje. Die ze een paar maanden geleden in de lift hadden gezet omdat er veel oudere mensen in de flat woonden. Het zit niet echt lekker en ze gaat weer staan dan legt ze haar zelf gehaakte sjaal en muts. Dan gaat ze weer zitten en pakt haar mobile.

Het is al negen uur dus ze is al te laat en ze belt haar werk. Liediya, haar bazin neemt de telefoon op, " Goedemorgen, U spreekt met Liediya van eetcafe, 'Goldplace'." "Goedemorgen met Klara, ik zit vast in de lift en weet niet hoe lang het gaat duren." Liediya begint te lachen en zegt, "Echt waar, dat is echt wat voor jou maar maak je niet druk ik zie je wel verschijnen. Weet je al hoe lang het gaat duren?" Nou, de mevrouw van de hulpdienst kan geen tijd geven maar zit hier al dertig minuten en hoor maar niks!!" Dan ineen hoort Klara een sten en zegt, " Liediya, ik hoor een stem dus ik ga spreek je later, tot straks. Ze hoort Leidiya gedag zeggen en hangt snel op. Dan schreeuwt ze, "Hallo, is daar iemand??" Er klinkt een mannenstem van boven, "Hoe lang gaat het nog duren want ik sta op de lift te wachten op zeven hoog en die komt niet." klara zegt, " Nee, dat klopt want die zit vast en ik zit erin!"

De man vraagt, "Heb je al op de bel gedrukt want dan komen ze je helpen!" "Ja, dat heb ik al gedaan en ik zit al bijna een uur hier." De man zegt dat hij de politie gaat bellen want dit duurt veel te lang. Hij loopt snel naar huis ondertussen zit Klara haar broodjes op te eten en haar flesje water is ook al bijna leeg. de broodjes had ze de avond daarvoor gebakken en ze s'morgens belegt met een tonijnsalade. Drie broodjes ze wou delen met haar bazig, Liediya had haar erom gevraagd. Als ze het lekker zou vinden zat de kans erin dat het broodje op het menu van het eetcafe kwam te staan. Ze zit nog even in de Spiegel van de lift te kijken. Opeens gaat de lift een stuk naar boven en de deuren gaan open.

Klara loopt uit de lift en ziet dat op de verdieping een muurschildering staat. Dan ziet ze eronder een naam staan maar ze is zo verbaasd dat ze het even niet snapt. Dat is haar naam, 'Klara Hadolier', "hoe kan dat nou, ik heb hier nooit geschilderd?!" maar ze wil naar beneden en loopt weer terug naar de lift. Ze drukt op het knopje van de begane grond maar de lift gaat naar boven en stopt op de tiende verdieping. De deuren gaan open maar het licht valt weer uit . Het is zo donker Klara ziet echt niks dan opeens staat er een kind voor haar. Ze heeft een oranje broek aan en rode trui, de kleuren zijn fel maar het meisje begint te zingen, vertelt haar een verhaal en een gedichtje.

Het leven is net een lift van onder naar boven

Blijf altijd in jezelf geloven

Iedereen zit in de zelfde lift

Het leven is een gift

dus al ben je onder of boven

blijf in jezelf geloven


Dan kijkt ze goed het meisje lijkt op haar als kind, dat waren haar dromen om te zingen, verhalen schrijven en gedichten. De deuren gaan weer dicht en daar zit ze weer alleen en snapt er niks van.


De lift gaat weer omhoog naar de hoogste verdieping twaalf hoog. Daar gaan de deuren weer open en ze kijkt met grote ogen want er is een winkeltje met een eet gedeelte en aan een tafel zit zij zelf te haken. Het is een truitje voor een hond, Klara staat op dan loopt ze uit de lift, ze kijkt naar de spullen in de winkel. Een boekenkast met allerlei boekjes over eten met recepten, kleding-, haak- en breipatronen, kinderverhalen, hondenkleding en boekjes met alleen maar foto's die ze door het leven heen had gemaakt. Ze loopt naar een hoek waar een rek staat met voorbeelden van de posters die te koop zijn. Klara bekijkt ze met andere ogen zijn dit allemaal haar foto's? Wat mooi heel groot van de zee, haar honden, bloemen, ezels, insecten en de maan. Ze wil verder naar de posters kijken maar haar aandacht word getrokken naar de schilderijen en tekeningen aan de muur. Al haar werken hangen aan de muur, in de andere hoek staat een vitrine met bloemen van stof, fotolijstjes met allelei spulletjes uit de zee, kaarslichtjes en bloempotjes. In een mand op tafel liggen van allerlei kleine gehaakte en gebreide spulletjes. dan hoort ze een stem, "Hallo, mevrouw gaat alles goed met u nog even en u bent beneden. Klara schrikt wakker en en zegt snel, "Hallo, gelukkig dat u er bent." Ze kijkt in de Spiegel en veegt door haar ogen was ze nou zo maar in slaap gevallen. Wat een rare droom maar het was een goed idee. Daar ging de lift ze had twee uur vast gezeten maar ze voelde zich zo blij.


https://yoo.rs/hansvg/blog/schrijfuitdaging-februari-2019-1549009231.html?Ysid=5171#reaction4153803

Dit verhaal heb ik geschreven omdat ik de schrijfuitdaging van de maand leuk vind hierboven staat de link er naar toe.