Een sigaar uit eigen doos

Een sigaar uit eigen doos

Mensen zijn aparte wezens zeg

Meteen toen ik de titel bedacht moest ik denken aan Monica Lewinsky...

Even zonder gekheid. Normaal als ik Klein uitlaat, steek ik een shaggie op. Gewoonte, ritueel, verslaving, whatever. Maar nu heb ik de sigaar ontdekt. Tja, je ziet eigenlijk niemand meer op straat roken. Heel apart. Sommigen vinden het asociaal. Maar ik trek me er weinig van aan, ik ben niemand tot last. Maar goed, de sigaar. Hier kan ik tenminste wat langer mee doen en het is voor mij echt een genotsmiddel.

Nu kwam ik een dame tegen die ik wel vaker zie. Ze keek alsof ze water zag branden maar het was de sigaar die brandde. Ze haalde gewoon echt zichtbaar haar neus op. En haar bovenlip. Zodanig dat ik haar bovengebit echt kon zien. "Werkelijk?", dacht ik. Nu vraag ik me af wat smeriger is. Enrique met z'n sigaartje of die vrouw die haar gezicht zó vertrok dat het er niet uitzag.

Het is een moment voor mezelf, het is niet gezond, I know. De jenever die ik nu drink ook niet. Maar ik ben mijn eigen persoon en ik doe waar ik zin in heb en ben een ander niet tot last. Het interesseert me bitter weinig wat sociaal geaccepteerd is en ben gelukkig geen meeloop-schaap. En daar ben ik trots op. Enrique is een klassieke man met klassieke eigenschappen. Niet te verwarren met ouderwets. Leven en laten leven zou ik zeggen. Het is nog altijd een sigaar uit eigen doos.

Nu moet ik opeens denken aan een Engelse of Amerikaanse uitdrukking: "Close, but no cigar".

© 30-10-2020 Copyright: Blog, titel en tekst(en) van/door: ©The Original Enrique Alle rechten voorbehouden/All rights reserved. Afbeelding van anncapictures via Pixabay Tags: #sigaar#roken#oordelen#maatschappij#genotsmiddelen#autobiografisch#cigar#smoking#judgement#keurslijf  

sigaar
Promote: support and profit

Support The Original Enrique with a promotion and this post reaches a lot more people. You profit from it by earning 50% of everything this post earns!
Comment and receive 50 YP 50
Jeugdzorg, zijn wij van het pad afgeraakt?
In 2015 kregen 319.000 jongeren jeugdzorg, in het eerste half jaar van 2019 zijn dat er 366.000. Volgens recente cijfers heeft een op de zeven Nederlandse kinderen behoefte aan een vorm van jeugdhulp. De vraag is in de afgelopen jaren toegenomen. Hoe kan het dat Nederland doorgaans op ranglijsten bovenaan staat als het om gelukkige kinderen gaat". Hoe kan dat onze kinderen vast lopen in grote complexe problemen, zoals psychiatrische stoornissen, prestatiedruk, kinderen die gebukt gaan onder nare vechtscheidingen, eenoudergezinnen. Het spectrum van problemen is enorm.Wachtlijsten in de jeugdzorg zijn flink langer geworden.In 2015 werd de jeugdzorg door het kabinet overgeheveld naar de gemeenten en werden er bezuinigingen doorgevoerd. Sindsdien heeft de sector te maken met steeds grotere problemen.Hoe komt het dat kinderen van de Maya's of de Inuit vrijwillig mee helpen in het huishouden, delen graag met broers en zussen en lijken evenwichtiger. Deze kinderen in de regenwouden van Latijns-Amerika, de savannen van Afrika of op het ijs van de Noordpool: deze kinderen en ouders waren meer ontspannen en er waren minder conflicten binnen het gezin. Onderzoekers suggereren zelfs dat de volkeren in het Zuid-Amerikaanse regenwoud gelukkiger zijn en dat ze zich vrijer voelen en gelijkwaardiger aan elkaar omdat een hiërarchie vaak ontbreekt.Als de Amerikaanse journalist Michaeleen Doucleff voorjaar 2018 een Maya-dorp op het schiereiland Yucatán bezoekt voor een radioreportage, ziet ze iets waarvan ze als jonge, westerse moeder versteld staat: een twaalfjarig meisje staat vrijwillig af te wassen in de familiekeuken. Niemand had het haar opgedragen of haar erom gevraagd. De dochter maakte ook vaak het hele huis schoon als ze zag dat het een rommeltje was, vertelde haar moeder. Op haar vlucht terug naar huis dacht Doucleff na over hoe dit kon. Tijdens haar verblijf van enkele dagen waren haar ook andere processen opgevallen: Maya-kinderen maken minder vaak ruzie, ze delen ongevraagd met hun broers en zussen en zijn altijd empathisch met elkaar, ongeacht hun leeftijd. Het hele dorp leek voor Doucleff in harmonie samen te leven: iedereen hielp elkaar en van afgunst of geruzie was geen sprake.Op zoek naar het verloren geluk naar een natuurlijke manier van opvoeden.Veel ouders die Jean Liedloffs boek “Op zoek naar het verloren geluk” hebben gelezen, voelen hun hart sneller gaan kloppen. Zó wil ik mijn kinderen ook gaan opvoeden, nemen we ons zelf voor. Kan het, in onze cultuur opvoeden zoals ze dat in de jungle doen? En wat is er voor nodig?Jean Liedloff is antropologe en deed onderzoek naar een primitieve stam in de jungle van Venezuela, die opvallend harmonieus samenleeft. Ze was zó door hun gedrag geïntrigeerd dat ze jaren lang met deze stam heeft samen gewoond. Liedloff kwam erachter dat een van de belangrijkste reden waarom Yeguana-Indianen zo harmonieus met elkaar leven te danken is aan hun manier van opvoeden. Haar belangrijkste bevindingen beschreef ze in het boek ‘Op zoek naar het verloren geluk’. Ze trekt daarin de conclusie dat de manier van opvoeden van de Yeguana in harmonie is met wat zij ‘het continuümconcept’ noemt. Over Liedloff: Op zoek naar het verloren geluk - Kiind - The Continuum Concept [in het Nederlands uitgegeven als Op zoek naar het verloren geluk], het eerste succesvolle boek over dit onderwerp, werd geschreven door de Amerikaanse auteur Jean Liedloff. Sinds de eerste editie in 1975 verscheen is het boek altijd populair gebleven.#opvoeden ##boeken #jeugdzorg #amazone #politiek
More