×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors








she's leaving home


16 jaar

Het was weer zo'n dag. Ik kwam thuis en klaarblijkelijk keek ik verkeerd uit mijn ogen of ik maakte weer een puberale opmerking. Wat het was, voor ik het in de gaten had lag ik op het bed van mijn broer en mijn vader vierde zijn frustratie bot. Ik lachte keihard, wat hem nog kwader maken. Zijn schoppen raakte me niet. Ik nam op dat moment twee beslissingen waarvan er één stand heeft gehouden. 

Eén beslissing wilde ik direct gaan uitvoeren. De dag erop ging ik naar school en ik nam een vriendinnetje in vertrouwen. Ze zei mij het niet te doen. Het gaat je niet lukken en denk aan je ouders. Familiebanden, bloedbanden wringen altijd. En ja, ik dacht, stel dat ik het echt doe. Ik zette op dat moment beslissing één overboord. Wat was mijn plan. Samen met mijn ouders had ik een laatste vakantie achter de rug in Sorrento. Ik had genoten. Veel alleen gedaan en voelde me zo op mijn gemak. Slenteren door de kleine straatjes, de geur en meer. Ik had een brommer gekregen voor mijn verjaardag - ja aan spullen geen gebrek. Ik had een atlas en de route helemaal uitgestippeld. Geld had ik ook. Ik werkte en was zuinig. Maar dat idee ging de prullenbak in . Heb ik er spijt van, ja soms wel. Soms denk ik, hoe zou mijn leven zijn verlopen. Mijmeringen blijven het. 

Mijn leven ging door. Trouwen en steeds bleef ik jaren weg bij mijn ouders. De laatste keer zelfs een jaar of 7. Op een zeker moment dacht, wat zou ik doen als ik een bericht krijg dat één van hen is overleden. Ga ik dan staan huilen aan het graf. Dat vond ik hypocriet van mezelf dus ik ging langs. En ik mocht binnen komen en het leven ging door. Maar ook de toespelingen, rare opmerking. Fysiek kon hij me niet meer raken. Dus ik maakte de afstand weer groter. Voor mezelf, ik moest mezelf beschermen. Toen kwam het moment dat mijn moeder ernstig ziek werd. Na  ± 9 maanden overleed ze. Haar ziekteperiode maakte dat het verdriet wat al die maanden was opgebouwd ontlaadde tijdens het Ave Maria. De bloedband is er nog, maar de draad was doorgeknipt. 

Ik heb het heel moeilijk gehad. Mijn jeugd kwam voorbij. En op een zekere nacht stormde het in mijn hoofd. Het moest eruit. Dat resulteerde in onderstaand gedicht. En ik kon gaan verwerken. 

En sinds kort ben ik wees. 

Ongeveer anderhalve week geleden overleed mijn vader. Na het overlijden van mijn moeder heb ik hem nog één keer gezien. Het was geen succes. Op dat moment heb ik de beslissing genomen om niet meer te gaan. Ik ben ook niet naar zijn begrafenis geweest. Op een vreemde manier voelde ik me bevrijd na het bericht dat hij was overleden. Ik voel geen verdriet. Misschien ga ik dat nog krijgen. Als ik 80 ben of zo. Ik zie wel, laat het over me heen komen. 

Waar ik soms nog weleens aan terug denk, hoe zou het zijn geweest als ik echt was weggegaan op mijn brommertje. 

P.S. 

Dit is een persoonlijk blog waarvan ik niet wil dat het wordt gedeeld buiten Yoors.