Davina toont zich


Liz heeft twee moorden gepleegd. Ze heeft zichzelf aangegeven en verteld aan de politie wat haar is overkomen en waarom ze die moorden heeft gepleegd.

Dit deel is geschreven met verplichte #steekwoordenHans van Gemert heeft deze schrijfuitdaging georganiseerd.

Het verhaal heeft al een behoorlijk aantal delen. Wanneer je op de button hieronder klikt, kom je op de pagina waar het verhaal van begin af aan te lezen is.

'Ben jij de zuster van Eugene? Wat dacht je, die ga ik eens lekker aanranden?' Ik keek recht in haar ogen. Sanne keek weg en haar nek kreeg de kleur van een rijpe tomaat. Die kleur trok langzaam naar haar gezicht.

'Nee, ik ben niet de zuster van Eugene. Waarom vraag je dat?'

'Daar ga ik geen antwoord op geven. Je kan het dak op. Maar hoe gaan we dit nou oplossen? Het is jij weg of ik.' Dit zou mijn kans zijn om weg te komen, bedacht ik me. Het beviel me hier van geen kanten. Dan maar geen ontmoeting met Davina. Het duurt sowieso veel te lang voordat Davina present is. Ik wilde weglopen maar Sanne pakte mijn arm. Ik trok mijn arm los en wilde weer verder lopen.

'Liz, wacht even. We moeten praten. Hoe kan ik het goedmaken.'

'Niet. Als je me nog een keer aanraakt, hak ik die vinger eraf. Dus jatten thuis.'

'Goed. Dat zal niet meer gebeuren. Maar besef wel, we kunnen beiden hier niet weg. We zitten als het ware gevangen.'

Ineens kwam een deel uit een lied – Hotel California – van The Eagles in mij op: “We are programmed to receive. You can check out any time you like, But you can never leave!” Ik voelde de rillingen over mijn rug lopen. Hier moet ik dus echt niet aandenken. Ik deed de deur open en stapte de gang in. Sanne kwam me achterna. Eugene stapte ook de gang in met een slinger om zijn nek en een fles met drank in zijn handen. Ik hoorde hem zacht een lied neuriën over een gehaakte beddesprei. Hemeltjelief, ook dat nog een dronken Eugene.

'Hee schatje, kom eens in mijn armen?'

'Je bent dronken, ga weg en vooral blijf van me af. Je zus heeft me al aangerand. Jij viel mij aan in het park. Dat heeft je een oog gekost. Ik was nog liever gestraft door een rechter dan dat ik hier voor jullie werk. De hele morgen heb ik staan snijden en hakken. Niet erg hoor, want dat vind ik erg leuk, maar nu wil ik weg. Ik merkte dat ik hysterisch stond te gillen. Ga maar naar de politie, geef mij maar aan. Maar als je dat doet, moet jij ook met de billen bloot. Want weten je zus en Davina al dat in één oog geen licht meer binnenkomt. Dat hij hartstikke nep is?'

'Ja dat weet ik, hoorde ik achter mij.'

Langzaam draaide ik me om en daar stond Davina. In vol ornaat en met een behoorlijke laag tv-make-up op haar gezicht.