Emigreren, of toch maar niet? | Encaustichris

Emigreren, of toch maar niet?

Er zijn hier op Yoors een aantal mensen die zijn geëmigreerd, vanuit Nederland, maar ook vanuit andere landen.

Ik ben altijd benieuwd naar de redenen waarom iemand emigreert, en tot voor kort kon ik mij er niets bij voorstellen.

Mijn partner heeft zolang als ik haar ken gezegd nog wel eens een "buitenland avontuur" te willen (zij heeft 3 jaar in Zwitserland gewoond), en dat komt ook regelmatig ter sprake.


Zo waren wij in Amerika, en we kwamen in gesprek met vele Nederlanders die daar naartoe geëmigreerd zijn.

Zouden wij dat ook willen vroegen we ons af? We waren unaniem: voor geen goud!

We waren in Kenia, en vinden het land prachtig. Zouden we hier willen wonen? No way!

We waren in Noorwegen, en vroegen ons af: zouden we hier willen wonen? Wederhelft zei ja, ik zei nee.

We kwamen in Canada, en spraken opnieuw vele van oorsprong Nederlanders..... zouden we? Wederom zei wederhelft ja, en ik twijfelde.


Ik heb altijd gezegd: zolang mijn ouders leven blijf ik in Nederland.

Ik zou mijn ouders groot verdriet doen als ik vertrek, en de band is te goed, dat zou ik niet over mijn hart kunnen verkrijgen.

Moet je blijven voor je ouders dan? Misschien niet, maar het is wel de keuze die ik zou maken.

Totdat........... ik voor het eerst in IJsland kwam.


Het land greep ons, en heeft ons tot op heden niet meer los gelaten.

Thuis gekomen van vakantie wilde ik hier niet meer zijn, in dit gehaaste land, ik wilde terug.

De rust, de prachtige natuur, het levenstempo daar, de relaxte mensen, je bent goed zoals je bent.

Iedereen wordt bij zijn voornaam aangesproken, je bent gelijk.

Voor het eerst in mijn leven overwoog ik serieus te emigreren!

IJsland-Nederland is te bereizen, dus als ik mijn ouders zou willen zien kan dat (minder dan nu, maar het zou kunnen).

We spraken met IJslanders over de mogelijkheden, ik kreeg tips van een IJslandse, die ons graag helpt waar mogelijk.

We gingen verder kijken, en serieus nadenken.

We vertelden het mijn ouders, die bijna een hartverzakking kregen, want dit klonk serieus, té serieus naar hun zin.


Als je verder gaat kijken kom je ook de negatieve kanten tegen, want: als je daar woont, moet je ook werken, en: kun je dan nog wel van die prachtige natuur genieten?

Stel ik dat ik op de bus blijf rijden, dan zou dat grotendeels kunnen, alhoewel je dan anders rijdt, maar voor mijn partner, die jeugdhulpverlener is ligt dat anders.

De taal is een ding, die is erg ingewikkeld om te leren, maar waar een wil is...

IJsland kent vrij veel corruptie, iets dat mij verraste.

En het is heel lastig om binnen te komen, wettelijk, maar ook sociaal.

En hoewel ik hier online een toegankelijk persoontje mag (b)lijken, leg ik daarbuiten niet zo makkelijk contact, en zijn IJslanders erg op zichzelf.

Dan het klimaat: op IJsland waait het altijd! De zomers zijn er koel, buiten zitten, wat we graag doen kan daar nauwelijks.

Tuinieren is daar lastig, het is simpelweg te lang, te koud.


En dan is het bekende, zeker niet ideale Nederland toch de betere optie, misschien.

Hier hebben we een baan, een fijn huis, fijne vrienden.

We weten wat we hebben, niet wat we terug krijgen, ja, misschien zijn we te bang.

Vooralsnog staan we dus op niet emigreren.

We zijn wel van plan het land vaak te bezoeken.

Maar mijn droom blijft: later als ik groot ben (dus met pensioen, en hopelijk gezond), een eigen huisje op IJsland....


#emigrate #iceland #nederland #welniet

Share
Share and get paid.