Recensie: Rinkeldekink, Martine Bijl.


Vanaf het moment dat bekend werd dat Martine Bijl een boek had geschreven over haar ervaringen na haar hersenbloeding (november 2018) wilde ik het lezen. Toen ik nog in de verpleging werkte, liep ik stage op de afdeling neurologie in een streekziekenhuis, en maakte daar voor het eerst kennis met de CVA (cerebro vasculair accident, of in normaal nederlands: een ongeluk met de bloedvaten in de hersenen, een infarct of bloeding over het algemeen).  Het was de zwaarste afdeling waar ik werkte, en ik heb mij altijd verbaasd over de dingen die ik daar zag. Halfzijdige verlammingen, mensen die ineens niet meer uit hun woorden kwamen, maar dondersgoed wisten wat ze wilden zeggen: afasie, leerde ik.

Goed, Marine Bijl, ook bij mij erg geliefd, werd getroffen door een hersenbloeding, niet één, maar twee! In één klap verdween ze van het toneel, het was de vraag of ze het zou redden, en of ze ooit nog in het openbaar zou verschijnen. Ook ik was onder de indruk. En toen zij een boek schreef wist ik: dat wil ik lezen. Ik zag André van Duin die in "De wereld draait door" een stukje voorlas, en schoot, tegelijk met hem vol.

Martine Bijl overleed helaas onlangs aan de gevolgen van haar hersenbloedingen. 

Hoog tijd voor mij om haar boek nu eindelijk te gaan lezen.

In het boek beschrijft Martine hoe ze zich voelde op het moment van de hersenbloeding: ze was zich niet bewust van de ernst, en grapt tegen de verpleegkundige "Heel Holland zakt" op het moment dat ze uit haar raam getakeld wordt. Omdat ze horizontaal vervoerd moest worden (ivm de bloeding) kon ze niet de trap af. 

Pas na een tijd, en na de tweede bloeding dringt de ernst door. Martine merkt dat ze niet meer de oude is, er is een monster in mijn lichaam gekropen, ik noem hem E.T., of woorden van die strekking schrijft ze. Nooit eerder las ik zo duidelijk wat een hersenbloeding met je kan doen.

Martine beschrijft haar strijd, haar onmacht, haar wil, haar onzekerheid. Jeetje, wat was zij onzeker. Nooit geweten, en wat mij betreft totaal onnodig. Het gras lijkt altijd groener aan de andere kant, zo blijkt maar weer. 

Tijdens het lezen is het soms net of je de zachte stem van Martine Bijl in je hoofd hoort, of ze het boek aan je voorleest. De grapjes die ze in haar boek schrijft zijn van hetzelfde type als die ze maakte wanneer ik haar op tv zag. Maar ze schroomt niet om ook hartgrondig te vloeken in haar boek, en flink te relativeren. "Wist ik veel, een mens krijgt niet iedere dag een hersenbloeding" (gelukkig maar!). Een hersenbloeding gun je niemand, het herstel, voor zover dat mogelijk is, is loodzwaar. In Martine's geval kwam daar een depressie bij, alsof het nog niet genoeg was.

Rinkeldekink is wat mij betreft een must-read, zeker voor mensen die te maken krijgen met mensen met hersenschade als gevolg van een bloeding of infarct.  Martine weet je te raken, weet uit te leggen wat zij voelde, en verliest daarbij de humor niet, schrijvend in ieder geval, in het werkelijke leven kondigde zich een depressie aan die zijn weerga niet kende. 

Dit boekje leest als een trein, soms met een glimlach, soms met een brok in de keel. Een dikke aanrader!


Rinkeldekink, Martine Bijl

Uitgeverij Atlas Contact

Hardcover, 128 pagina's

Ook een recensie geschreven, of reageren op deze, maar nog geen Yoors-lid?


Je kunt je (gratis) aanmelden door hieronder op "inloggen" te klikken.