Janneman, die niet bloedprikken kan.


"Janneman, prik jij even bloed bij deze dame, dan maak ik de rest in orde." zegt de dokter.

Janneman kijkt heel geschrokken. "Wie ik?" vraagt hij, terwijl hij als een hert in de koplampen kijkt en naar zichzelf wijst. "Ehh, okay, volg mij maar." zegt hij.

Ik kijk mijn moeder aan die net zo vreemd kijkt als ik. Wat gaan we nu weer meemaken? Ach, het kan vast niet erger, denken we nog.
Ik neem plaats in de stoel en Janneman doet het groene bandje om mijn bovenarm. Zeer professioneel begint hij op de binnenkant van m'n elleboog te tikken, opzoek naar een ader. Alleen het tikken stopte niet. Ik denk dat ie wel 5 minuten daar heeft getikt. Mam en ik bleven elkaar aankijken en rare bekken trekken. Ik kon het niet helpen om zo nu en dan hardop te giechelen.

"Lukt het?" vroeg ik hem. "Ehm, jaa, nee, jaa het lukt wel." 
Met zijn naaldje stak hij hoopvol in mijn arm, maar geen bloed. Het is dat ik alles best vind en hem lekker zijn gang liet gaan, maar een ander had het waarschijnlijk niet zo leuk gevonden.

Prikken en peuren op een ander plekje dan maar. Weer niet... Nog een keer.. Weer niet... 
"Wil je misschien de andere arm even proberen?" vroeg ik. "Ehm ja, ja, dat is goed." zei hij en hij maakte mijn andere arm klaar.

Mijn moeder zat inmiddels te giebelen als een gek achter zijn rug om. "Het is maar goed dat ik mee ben en niet Joe, hé.." zei ze. En ze heeft meer dan gelijk, want die had dit nooit toegestaan.. Na een paar keer prikken en peuren zei m'n moeder "Mag ik het anders een keertje proberen? Heb ik altijd al eens willen doen!" 

Het zweet was Janneman inmiddels uitgebroken en met elke poging werd hij zenuwachtiger. Zielig eigenlijk, want wij werden steeds meliger en hadden steeds meer moeite onze lach in te houden.

Uiteindelijk haalde hij er maar een andere arts bij.

Die kwam binnen met de vraag "Wat moet er geprikt worden?" "Bloed", antwoordde ik. Mam en ik schoten in de lach, tranen van het lachen. We kwamen niet meer bij.

Gelukkig lukte het deze arts in een keer, en kon ik met 20 gaten, geen diagnose, nog net zoveel pijn, maar wel met een geweldige lachbui rijker het ziekenhuis verlaten.