×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Lente in Andalusië : aquaduct El Aquila in Maro : wandeling.

Lente in Andalusië : aquaduct El Aquila in Maro : wandeling.


Veel wind vandaag. We besluiten opnieuw een wandeling te maken ! Op het internet vind je tegenwoordig alles. Dus we baseren ons op een beschrijving die we vinden op een wandelsite.

Even voorbij Nerja (<- aanklikbaar) komen we bij het kuststadje Maro. Daar zou in de buurt van het aquaduct El Aquila een wandeling lopen.

We parkeren aan de rand van het stadje, waar we een uitzicht op het befaamde aquaduct hebben.  Van waar we parkeren zien we beneden de vermoedelijke weg die we zullen wandelen. (De blekere streep op de foto.)
We lopen naast een mooi viaduct tot bij de brug van de snelweg. Hier hebben we een prachtig uitzicht op het aquaduct voor ons en het viaduct achter ons. (foto's hieronder.)

We beginnen aan de afdaling door de geurende bloemenzee en dikke bamboe.
We merken dat hier, op deze verlaten, prachtige plek mensen wonen. We passeren langs een grijsharige man met een lange baard die onder een plastiek zeil een woonplaats gevonden heeft. Voor hem staat een klein tentje. Hij zit tussen zijn spullen fruit te snijden en groet ons vriendelijk met een 'Olà'.  Ook verder komen we een soort grotwoningen tegen en zien we aangelegde tuintjes.
Enkele beelden van onze tocht. Woorden zijn overbodig...

Na een tijdje horen we golven en komen we bij een prachtig, verlaten keistrand...

Volgens de beschrijving moeten we nu een pad volgen 'boven het water'. Helaas, het is vloed en er is nergens een pad te bespeuren. De wind is nog steeds krachtig en de golven beuken op de rotsen.

We proberen de rechterkant, maar daar is niks wat op een pad wijst.

Aan de andere kant zijn enkele grote rotsblokken. Het enige dat een beetje op een pad lijkt, is een weggetje van platgetrapt gras dat heel wat hoger ligt. Er is maar één manier om er te geraken en dat is over manshoge rotsblokken klauteren.
We zijn pas met de klim gestart, of we horen boven ons een man brullen. We denken in eerste instantie dat hij ons richtlijnen toeschreeuwt, maar dan begint hij woest met een groot mes te zwaaien.

We veronderstellen dat  het weggetje naar een privéterrein loopt of dat het één van de kluizenaars is die liever geen pottenkijkers wil. In elk geval keren we op onze stappen terug, zo snel als de wegrollende keien en rotsblokken het toelaten. 

We nemen dezelfde weg terug...

De oude man zit nog steeds fruit te snijden. Als we hem weer een Spaanse goedendag toewensen, antwoordt hij met een Nederlands klinkende 'Hallo'. Blijkt dat hij 4 jaar in Amsterdam gewoond heeft en van Duitse afkomst is. Hij leeft al een paar weken op deze plaats, onder zijn zeil. 'Hier is het rustig en luchtig', beweert hij. Hij vertelt ons dat hij wat problemen heeft met de huidige maatschappij. 

We kunnen zijn redenering volgen... Als je hier kunt overleven en genoegen neemt met de natuur en jezelf, heb je weinig behoefte aan het jachtige bestaan bij ons !

signup

Ook zin om te bloggen of te reageren ? Meld je dan hieronder aan.




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties