Sardinië dag 19 : de Maddalena-archipel : La Maddalena en Caprera


We zijn al vroeg in de weer.
Vandaag willen we de ferry naar La Maddalena nemen vanuit de haven van Palau. Niet dat je er erg vroeg moet bij zijn, maar we willen het maximum uit onze dag daar halen.

De ferry vertrekt ongeveer om het half uur, ook ’s nachts kan je het eiland bereiken.
Voor een goeie 10 euro (inclusief taksen) kan je heen en terug. Een auto overzetten kost je 22 euro. Wij gaan te voet. 

De overzet naar het eiland recht voor de haven van Palau is een leuke ervaring. De ferry brengt ons langs een klein eilandje naar de haven van het eiland Maddalena, met de gelijknamige eilandhoofdstad La Maddalena.

We willen echter naar het natuureiland ‘Caprera’, dat met een soort dam verbonden is met Maddalena.
Volgens onze wandel-gps is het slechts 6 km stappen. 

(Foto hieronder genomen van op Caprera : )

We beginnen vol goede moed de instructies van onze gps op te volgen, maar geven het al vrij snel op. De weg is absoluut niet geschikt voor wandelaars. Er is geen voetpad en de auto’s razen ons rakelings voorbij. We keren op onze stappen terug en gaan in de haven op zoek naar een bushalte.

Voor anderhalve euro brengt een bus (witte bus, opschrift ‘Turmo Travel’) je naar het volgende eiland.
De bus rijdt straat in, straat uit en brengt ons hotsend en stotend naar het eiland Caprera. We hebben geen idee waar we er uit moeten en stappen uit bij wat een wandelpad lijkt.
Het wandelpad loopt rechtstreeks naar het voormalige landgoed van Garibaldi, heel beroemd in Italië vanwege zijn invloed op de eenmaking van het land. Voor ons heeft dit echter geen betekenis. Verkeerde bushalte dus.

We besluiten de weg terug te volgen om een wandelroute te vinden. Helaas komen we nergens een kaart met wandelroutes tegen, enkel de grote GR-route-wegwijzers vinden we.

Daarom besluiten we de gewone weg te volgen. Het is er zalig onder de vele pijnbomen. Er is veel schaduw en de wind die van de zee waait geeft ons wat verkoeling.

Wat verderop volgen we toch even een GR-route-wegwijzer. Die brengt ons bij een verlaten strand en een klein haventje. Het blijkt om de oude militaire nederzetting  Stagnali te gaan. We zetten ons aan de rand van de haven op de stenen en eten er onze picknick op met zicht op zee. 

Hier zijn geen toeristen. Als we een bejaard echtpaar willen vragen of er een bushalte in de buurt is, ratelt mevrouw in het Italiaans een hele historie, maar ze maakt ondertussen wel met veel gebaren duidelijk waar we moeten zijn. We vinden de bushalte zelfs en lopen even door de militaire gebouwen van vroeger, waar nu een museum in ondergebracht is.

Even later passeert de bus. De chauffeur maakt ons duidelijk dat hij nog niet aan de retourrit bezig is, maar we mogen opstappen voor opnieuw anderhalve euro. Op die manier zien we nog wat meer van het eiland. Ook hier zijn weer enkele moeilijk te bereiken strandjes, waar de boten voor anker liggen. Het eindpunt van de busrit, via erg smalle weggetjes met tegenliggers, is één van die strandjes. 

Terug in La Maddalena lopen we nog even door de verkeersvrije winkelstraatjes, eten er opnieuw een ijsje en nemen daarna de ferry terug naar Palau

Het is nog niet laat, dus we besluiten nog even door te rijden naar Capo d’Orso, een verzameling granietrotsen die de vorm van een beer hebben. Dit ligt even voorbij Palau.

Sinds kort moet je 3 euro betalen voor de parking bij de rotsformatie en moet je ook 3 euro toegang per persoon betalen. Je mag er niet van het pad afwijken en ‘de beer’ niet beklimmen, zoals vroeger vaak gedaan werd. Onderweg heb je zicht op één van de verdedigingsforten die de streek rijk is. Frankrijk (Corsica) ligt immers op een boogscheut van Italië hier.

Het uitzicht is er weeral fantastisch.