Sardinië dag 4 : Villagrande Strisaili en Arzana : dorpen vol eeuwelingen


Ik maak een laatste keer gebruik van mijn ‘buitenbadkamer’ bij het langzaam krieken van de dag. De temperaturen situeren zich nu al op badkamertemperatuur terwijl de zon nog niet eens boven de horizon komt piepen. (Merk je de douche - mengkraan en het zeepbakje - de schelp die in het muurtje gemetseld zit ?)

We verlaten Cala Gonone aan de oostkust van Sardinië met als einddoel van de dag Iglesias in het zuidwesten van het eiland.
We maken er een daguitstap van met als hoofddoel Villagrande Strisaili en Arzana, twee buurdorpen  in het gebergte aan de oostkant waar grondig wetenschappelijk onderzoek werd gedaan naar de oorzaak waarom mensen hier duidelijk een gezegende leeftijd behalen. Die gezegende leeftijd wordt dan ook nog eens bereikt zonder de typische ouderdomsziekten die bij ons de levenskwaliteit serieus doen dalen. Ziekten zoals dementie, kanker en depressie komen hier zelden voor. Er wonen tot tien keer zoveel eeuwelingen als in andere regio’s ter wereld. Bovendien staat Villagrande Strisaili in het wereldrecordboek als enige plaats ter wereld waar evenveel mannen als vrouwen de 100 jaar halen. (In andere gebieden is die verhouding 1 op 6.)

We gaan al snel van de grote weg af omdat er simpelweg niks te zien valt. De weg die het bergland in gaat, is zeker nog breed genoeg en goed berijdbaar. Al snel vult een bloemengeur de wagen. We parkeren onze auto waar het veilig genoeg is en meteen worden we verrast door een bedwelmende geur die mij nog het meest aan één van mijn douchegels van Le Petit Marseillais doet denken. Maar dit is geen badkamer met artificiële geur, dit is puur natuur. De bergflanken stralen een zonnige, gele gloed uit. Ze staan vol mimosabomen. 


Door het binnenland van Sardinië loopt een bergketen (het Gennargentu-gebergte) van noord naar zuid, met enkele toppen die boven de 1800 m uitsteken. Als je de oversteek van oost naar west maakt, kan je de hele kustlijn volgen rondom de zuidpunt (ook niet echt vlak en een serieuze omweg), of de bergen oversteken, maar hoewel dit korter lijkt in afstand, doe je er heel wat meer uurtjes over.

Het dorp Villagrande Strisaili is groter dan ik verwacht had. Hoewel het rond de middag is, de tijd van de dag waarop de Sarden zich in hun huizen opsluiten, en wij enkel een tussenstop in dit dorp gepland hebben, krijg ik toch heel wat mannen van respectabele leeftijd voor mijn lens. Mannen die energiek en zonder wandelstok de flink hellende straten doorkruisen of met hun aftandse Italiaanse autootjes door de straten rijden. Ze dragen witte hemden en een donkere lange broek alsof het zo afgesproken is.

Terwijl we iets drinken op een terrasje, waar niemand behalve de zoon van de eigenares met ons kan communiceren vanwege ons gebrek aan Italiaanse kennis en hun gebrek aan enige andere talenkennis, zien we aan de overkant een kranig oud mannetje zijn auto netjes parkeren, de krantenwinkel binnenlopen, de straat oversteken en onze bar binnenlopen, waar hij zonder bril de krant begint te lezen. Hij blijkt 94 te zijn...

De gevels van de huizen hebben er vrolijke kleuren, hebben prachtige muurschilderijen en dragen duidelijk de trotse sporen van hun beroemde eeuwelingen. 

In het dorp zie je aankondigingen van overlijdens hangen, waarop mensen hoge leeftijden behaald hebben.

Als we naar het buurdorp Arzana rijden met de bedoeling hier enkel met de auto te passeren, komen we langs het plaatselijke kerkhof. Nergens een betere plaats om even te kijken of mensen daar echt zo’n uitzondering op de regel vormen.
We lopen het kerkhof binnen en al gauw wordt duidelijk dat mensen hier al lang met gemak heel oud worden. Eeuwelingen uit de vorige eeuw zijn met gemak terug te vinden. De hedendaagse verbetering van de levensstandaard zit er dus voor niks tussen. Kijk maar even mee. Alle foto’s werden op dezelfde begraafplaats in dit kleine bergdorp genomen en we liepen niet het hele kerkhof rond !

Er liggen ook een enorm aantal 90-plussers.

We zijn toch een beetje onder de indruk als we de lange rit naar het zuidwesten van het eiland aanvangen om tegen de avond Iglesias, onze tweede verblijfplaats, te bereiken.

Meer weten over het wetenschappelijk onderzoek en de vaststellingen hier rond ?
Lees dan even mijn proloog over ‘The Blue Zones’ of ga naar de officiële website van Dan Buettner , die er wetenschappelijk onderzoek naar deed.